«Περιούσιος», σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, είναι ο ιδιαίτερα αγαπητός, ο προσφιλής, ο εκλεκτός. «Περιούσιος λαός του Θεού», σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, λέει το λεξικό, είναι οι Ισραηλίτες.
Το να πιστεύει κάποιος πως ανήκοντας στον «περιούσιο λαό» έχει το δικαίωμα να νιώθει θεόθεν ανώτερος από όλους τους άλλους και κατά συνέπεια να έχει περισσότερα δικαιώματα από αυτούς με ό,τι αυτό συνεπάγεται, είναι, κατά τη γνώμη μου, μια επικίνδυνη ψύχωση, απολύτως ανάλογη με τις ναζιστικές θεωρίες περί ανωτερότητας της Αρίας φυλής.
Οι Αριοι, εφόσον θεωρούσαν εαυτούς υπέρτερους όλων των άλλων λαών, πίστευαν πως έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στις κατώτερες ράτσες. Τους ανήκοντες σ’ αυτές δεν θεωρούσαν καν ανθρώπους, κάτι που βοήθησε κάποιους από τους Εθνικοσοσιαλιστές να ξεπεράσουν τις ενοχές από τα ανήκουστα εγκλήματα που διέπραξαν – «σκοτώναμε ζώα, κι όχι ανθρώπους», έλεγαν.
Ασφαλώς κάθε άνθρωπος -και κάθε λαός- δικαιούται να έχει το ψώνιο του, την αγαπημένη του ατομική -ή συλλογική- νεύρωση. Ολες και όλοι μας έχουμε τις εμμονές μας ή και τις μανίες μας – χωρίς αυτές η ζωή θα ήταν αφόρητα βαρετή. Ομως υπάρχει μεγάλο πρόβλημα, όταν ο ψυχωτικός έχει την πολιτική, στρατιωτική και οικονομική ισχύ να υποστηρίξει το παραλήρημά του, να υλοποιήσει τις ψευδαισθήσεις του περί ανωτερότητας, που απορρέουν από τη θρησκεία, την ιδεολογία ή την εθνοτική καταγωγή του. Τότε προκύπτουν το Αουσβιτς κι η Γάζα.
Διότι εάν κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν στα σοβαρά πως αποτελούν τον περιούσιο λαό του Θεού, πως ο ίδιος ο Κύριος Σαβαώθ τούς όρισε ως τους εκλεκτούς του, με συνέπεια η ζωή, η ασφάλεια, η τιμή και η περιουσία τους να αξίζει περισσότερο από τις αντίστοιχες οποιουδήποτε άλλου λαού, όπως πιστεύουν κάποιοι Ισραηλινοί και Ισραηλίτες, τότε, πράγματι, η εθνοθρησκευτική τους ψύχωση μπορεί να οδηγήσει σε ανείπωτη δυστυχία άλλους λαούς που έχουν την ατυχία να είναι πιο ανίσχυροι – όπως οι Παλαιστίνιοι.
Το νοτιοαφρικανικό καθεστώς του απαρτχάιντ ή οι Ναζί στη Γερμανία επέβαλαν σε εκατομμύρια ανθρώπους την κακιά τους τρέλα, την αρρώστια της ψυχής τους. Η γενοκτονία των αυτοχθόνων στη Νότια Αφρική από τους Ολλανδούς αποίκους, ή το Ολοκαύτωμα, όχι μόνο των Εβραίων, αλλά και των Ρομά, των ομοφυλόφιλων, των κομμουνιστών και των ΑμεΑ, όλων τέλος πάντων των μειονεκτούντων, των κατώτερων μορφών έλλογης ζωής σύμφωνα με το ρατσιστικό ιδεολόγημα, είναι ένα φρικωδώς σαφές παράδειγμα για το τι μπορεί να επιφέρει η ανθρώπινη ηλιθιότητα εάν αποκτήσει δύναμη.
Σύμφωνα με την παραδοσιακή εβραϊκή πίστη, ο Θεός, ο Γιεχωβά ή Γιαχβέ, που δημιούργησε τον κόσμο, εγκαθίδρυσε μια Διαθήκη, έκανε μια συμφωνία με τον εβραϊκό λαό, αποκαλύπτοντάς του τους νόμους του. Αυτή είναι η ουσία του δόγματος του περιούσιου λαού, του να είσαι ένας από τους Εκλεκτούς. Μακάρι να ήταν ένα θεολογικό ζήτημα – κι όχι ένα εργαλείο γενοκτονίας.
Οταν βλέπεις ένα Ισραηλινό φαντάρο να πυροβολεί ένα πεινασμένο παιδί που περιμένει στην ουρά για μια μπουκιά ψωμί στη Γάζα, όντας σίγουρος πως δεν τρέχει και τίποτα αν σκοτώσει ένα κατώτερο ζωικό είδος, αυτός ο εκ Θεού ανώτερος, τότε η θεολογία κι η ψυχιατρική παύουν να έχουν την οποιαδήποτε σημασία. Απλώς, κάποιος πρέπει να τον σταματήσει, το συντομότερο, αυτόν τον ένοπλο ψυχωτικό βλάκα, πριν κάνει περισσότερο κακό.
