Την Κυριακή 24 Αυγούστου 2025, δέκατη όγδοη φορά, τα χωριά Αρτέμιδα και Μάκιστος του Δήμου Ζαχάρως τίμησαν τους νεκρούς της πύρινης λαίλαπας του 2007 στη μαρτυρική βουνοπλαγιά, όπου και το σχετικό μνημείο.
Αξέχαστη η περίπτωση της τραγικής μάνας Αθανασίας Κάρτα-Παρασκευοπούλου, που έγινε λαμπάδα αγκαλιά με τα τέσσερα παιδιά της στην χωρίς ελπίδα προσπάθειά της να τα σώσει. Αξέχαστος και ο ηρωισμός του Αλβανού μετανάστη-εργάτη στην περιοχή Σπίρο Κιόσα, ο οποίος έσπευσε στον τόπο της τραγωδίας για να σώσει ζωές, βρέθηκε και ο ίδιος στον πύρινο κλοιό μαζί με τον αντιδήμαρχο Ζαχάρως, Αντώνη Κρέσπη, υπέστησαν και οι δύο φοβερά εγκαύματα, μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο και τελικά μόνο ο Σπίρο διασώθηκε.
Αιφνίδια είχε ξεσπάσει ο «πύρινος πόλεμος», που μετέτρεψε την Ηλεία σε «Χιροσίμα», με κυβέρνηση της Ν.Δ. τότε. Στο σύνολο του νομού οι νεκροί ήταν 46 και οι υλικές καταστροφές ανυπολόγιστες.
Συνέβη εκείνη την αποφράδα ημέρα του 2007 να επιστρέφω από την Τουρκία, όπου συμμετείχα στο Φεστιβάλ Ειρήνης του Δικελί που τιμούσε τη μεγάλη μας συγγραφέα Διδώ Σωτηρίου. Φτάνοντας στην Αθήνα, κατευθύνθηκα στον Κηφισό για να πάρω το λεωφορείο για τον Πύργο, όπου έφτασα στις εννέα το βράδυ. Μπόρεσα έτσι, με τη βοήθεια και του τότε συντονιστή του ΣΥΝ Ηλείας, κατοπινού βουλευτή Δημήτρη Μπαξεβανάκη, να πάω αμέσως στη Ζαχάρω, ενώ ο Καϊάφας καιγόταν και κορμοί πεύκων μάς έκλειναν τον δρόμο. Φτάσαμε όμως στο δημαρχείο Ζαχάρως, όπου και λάβαμε τα κακά μαντάτα για δεκάδες νεκρούς.
Αξέχαστο θα μου μείνει εκείνο το ολοκαύτωμα που μέχρι τότε δεν είχε προηγούμενο. Ωστόσο, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο τότε πρόεδρός του Αλέκος Αλαβάνος, που ήρθε την επομένη, δεν διανοήθηκαν να χαρακτηρίσουν τον Κώστα Καραμανλή και την κυβέρνησή του «φονιάδες», όπως έκανε η Ν.Δ. για το Μάτι κατηγορώντας τον Τσίπρα και τη Δούρου.
Η κυβέρνηση Καραμανλή είχε τότε υποσχεθεί όχι μόνο την αποκατάσταση αλλά και την αναγέννηση της Ηλείας, έργο εφικτό διότι είχαν σπεύσει στον νομό να βοηθήσουν πολλά πανεπιστήμια της χώρας μας, ενώ με 92 χιλιάδες δωρητές από την Ελλάδα και το εξωτερικό είχε δημιουργηθεί το Ταμείο Μολυβιάτη με πάνω από 150 εκατομμύρια ευρώ, του οποίου το υπόλοιπο, πάνω από 100 εκατομμύρια, «φαγώθηκε» το 2010 από το πρώτο μνημόνιο.
Ιδια προβλήματα και τότε με τα σημερινά, απουσία πρόληψης και παραμερισμός της δασικής υπηρεσίας. Προσωπικά, είχα επισημάνει και την ερήμωση της υπαίθρου, διότι τα ορεινά χωριά, που είχαν κόσμο λόγω και Αυγούστου, είχαν καταφέρει με διάφορους τρόπους να αυτοπροστατευτούν, επιστρατεύοντας και την εφευρετικότητα των κατοίκων τους.
* Συγγραφέας του βιβλίου «80 ώρες σε πύρινο κλοιό – Οδοιπορικό στις φλόγες της Ηλείας», Εκδόσεις Ταξιδευτής, 2008.
