Δίχως αμφιβολία τα τρία Ραφάλ της Πολεμικής Αεροπορίας της Γαλλίας που κατέφτασαν στην Πολωνία αποτελούν ένα μήνυμα του Μακρόν ότι οι πρόθυμοι υποστηρικτές της Ουκρανίας φιλοδοξούν να μετατρέψουν τα σύνορα της πρώην ΕΣΣΔ με τη Φινλανδία, την Πολωνία και τη Ρουμανία σε προωθημένη πρώτη γραμμή της ανάπτυξης ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων.
Ετσι μπορεί να ερμηνευτεί η εμμονή των Γαλλίας, Βρετανίας και Γερμανίας για αποστολή στην Ουκρανία χερσαίων δυνάμεών τους ως εγγυητών της ασφάλειας του Κιέβου.
Οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που προσχώρησαν στο ΝΑΤΟ μετά το 1997, μέχρι το 2014 δεν είχαν ζητήσει επί τόπου μόνιμη παρουσία συμμαχικών στρατιωτικών δυνάμεων.
Η προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 αλλά και η στήριξη της ανταρσίας στο Ντονμπάς είχαν ως απάντηση την απόφαση του ΝΑΤΟ για συμβολική παρουσία των δυνάμεών του στην Ανατολική Ευρώπη.
Στις διμερείς διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Ρωσίας που διεξήχθησαν τους τελευταίους μήνες του 2021 οι απεσταλμένοι του Κρεμλίνου ζήτησαν την επιστροφή της Ευρώπης στο status quo του 1997.
Με δεδομένο ότι η Μόσχα δεν δέχεται ούτε να συζητήσει την παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων των «εγγυητών» στην Ουκρανία, οι τρεις μεγάλοι της Ευρώπης είναι βέβαιο ότι θα προωθήσουν οπλικά συστήματα και στρατιωτικές δυνάμεις στην Ανατολική Ευρώπη.
Ετσι οι τρεις μεγάλοι της Ευρώπης παρεμβάλλονται σε μια κρίσιμη στιγμή των διαπραγματεύσεων ΗΠΑ-Ρωσίας που δεν περιορίζονται στην Ουκρανία αλλά αφορούν συνολικά την ασφάλεια της Γηραιάς Ηπείρου.
Εύλογα στο σημείο αυτό τίθεται το ερώτημα της ενότητας και της αντοχής των τριών μεγάλων.
Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η προνομιακή συνεργασία Γαλλίας, Βρετανίας και Γερμανίας με δεδομένο ότι κατά βάση αποκλίνουν από ένα κοινό ευρωπαϊκό όραμα;
Αν συνυπολογίσουμε στα παραπάνω την εκρηκτική εσωτερική συγκυρία στη Γαλλία, ο παρεμβατικός ζήλος του Μακρόν για την Ουκρανία μπορεί να ερμηνευτεί ως τακτικός ελιγμός αντιπερισπασμού.
Σε καμία περίπτωση η τρόικα των προθύμων συμμάχων του Κιέβου δεν μπορεί να βάλει βέτο στην ειλημμένη απόφαση Τραμπ να απεμπλακεί από την Ουκρανία.
