Ο Ντάρεν Μακκίνεϊ ζούσε στο Λόουερ Νάινθ Γουόρντ, συνοικία της Νέας Ορλεάνης, και είδε τα νερά να φτάνουν ώς το παράθυρο του διαμερίσματός του στον δεύτερο όροφο. Εμεινε τέσσερις μέρες αποκλεισμένος, ώσπου τον διέσωσαν οι αρχές με ένα πλεούμενο. Τον άφησαν σε μια γέφυρα κοντά, που είχε μείνει πάνω από τη στάθμη του νερού. Εκεί, του είπαν, θα περνούσε ένα στρατιωτικό όχημα και θα τον μετέφερε στο Σούπερντομ, το μεγάλο, κλειστό στάδιο της πόλης όπου είχαν καταφύγει χιλιάδες πλημμυροπαθείς. Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ, γιατί το στάδιο ήταν υπερπλήρες.
O Μακκίνεϊ κατέφυγε προσωρινά στο Χιούστον του Τέξας, μιας πολιτείας που τότε υποδέχθηκε χιλιάδες «πρόσφυγες» του τυφώνα «Κατρίνα». Οταν επέστρεψε, βρήκε το διαμέρισμά του «σε κακό χάλι». Εμεινε προσωρινά σε κοντέινερ που παρείχε στους πλημμυροπαθείς η FEMA, η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Διαχείρισης Κρίσεων. Οσο έμενε εκεί, άρχισαν να βγαίνουν ρεπορτάζ που ισχυρίζονταν ότι τα κοντέινερ της FEMA περιείχαν υψηλά ποσοστά φορμαλδεΐδης, μιας ουσίας που θεωρείται καρκινογόνος. Προτίμησε όμως να τα αγνοήσει, γιατί «πού αλλού να πήγαινα;», λέει σήμερα στο ρεπορτάζ της Guardian.
Ηταν σαν χθες, 29 Αυγούστου του 2005, όταν ο «Κατρίνα», ένας τυφώνας που από την κατηγορία 5 εξασθένησε σε 3, έφτασε στις ακτές της Λουιζιάνα. Η ορμή των ανέμων και της βροχής ήταν τέτοια, ώστε τα φράγματα που προστάτευαν, υποτίθεται, τη Νέα Ορλεάνη, δεν άντεξαν. Το νερό σκέπασε το 80% της πόλης. Παρ’ όλο που οι Αρχές της Λουιζιάνα και της Νέας Ορλεάνης είχαν δώσει εντολή για υποχρεωτική εκκένωση της πόλης, κάπου 100.000 με 150.000 κάτοικοι έμειναν, καθώς δεν είχαν μέσο να φύγουν ή δεν ήξεραν πού να πάνε. Ηταν οι πιο φτωχοί, Αφροαμερικανοί στην πλειονότητά τους. Τουλάχιστον 1.400 άνθρωποι πνίγηκαν, οι υλικές ζημιές έφτασαν τα 125 δισεκατομμύρια δολάρια, γεγονός που καθιστά τον «Κατρίνα» τον πιο κοστοβόρο τυφώνα που έπληξε ποτέ τις ΗΠΑ και τον τρίτο κατά σειρά σε ό,τι αφορά τα ανθρώπινα θύματα.
«Θυμάμαι να ξυπνάω από τον χτύπο της πόρτας του δωματίου στο ξενοδοχείο. Ηταν η θεία μου η Τίνα. Τη θυμάμαι να λέει “έχει εκατοντάδες πτώματα παντού”, ότι τα φράγματα είχαν σπάσει. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο τον χτύπο στην πόρτα που μου έμαθε ότι τα πάντα είχαν αλλάξει», λέει στο Associated Press ο Κρις Ντάιερ, ένας από τους κατοίκους που κατέφυγαν στο Τέξας, πριν χτυπήσει ο «Κατρίνα».
Τότε, ήταν ακόμα μαθητής. Σήμερα διδάσκει Ιστορία σε Γυμνάσιο της Νέας Ορλεάνης και την απόφαση, όπως λέει, να γίνει εκπαιδευτικός την πήρε, όταν είδε την αλληλεγγύη που έδειξαν σε αυτόν και σε άλλους οι δάσκαλοι. Η καθηγήτρια μητέρα του, που έτρεχε να βοηθήσει άλλους πλημμυροπαθείς, αλλά και οι καθηγητές του στο Λύκειο του Τέξας, όπου έμεινε αναγκαστικά για να αποφοιτήσει.
Λιγότερο μαύρη, περισσότερο Λατίνα
Η όψη της Νέας Ορλεάνης μετά τον «Κατρίνα» άλλαξε πολύ εμφανισιακά και πληθυσμιακά. Ως το 2004 ο πληθυσμός της πόλης πλησίαζε το μισό εκατομμύριο. Τον πρώτο χρόνο μετά τον τυφώνα, το 60% των κατοίκων της ζούσε αλλού. Πολλοί άρχισαν να επιστρέφουν σταδιακά. Σύμφωνα με την απογραφή του 2020, ο πληθυσμός της ήταν 383.997 κάτοικοι. Δηλαδή περίπου τα τρία τέταρτα του πληθυσμού που είχε πριν τον «Κατρίνα».
Αλλά και η πληθυσμιακή σύσταση είναι διαφορετική. «Η Νέα Ορλεάνη σήμερα είναι λιγότερο μαύρη και περισσότερο λατίνα», σχολιάζει η Usa Today. Πολλοί από τους κατοίκους που έφυγαν, δεν επέστρεψαν ποτέ. Αντίθετα, σιγά σιγά, η πόλη άρχισε να αποκτά καινούργιους -πολλοί από το κύμα εθελοντών που πήγαν για να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση κι ύστερα έμειναν.
Παρόλο που οι μαύροι εξακολουθούν να αποτελούν την πλειοψηφία, το ποσοστό τους έπεσε από το 67% που ήταν το 2000 στο 56% το 2024, σύμφωνα με το The Data Center (Κέντρο Δεδομένων) που καταγράφει τα νούμερα που αφορούν στις αλλαγές του πληθυσμού. Παράλληλα, η πόλη κέρδισε 15.000 Ισπανόφωνους κατοίκους.
Σε αρκετά σημεία της πόλης, τα σημάδια του «Κατρίνα» παραμένουν. Ολόκληρες γειτονιές με μισογκρεμισμένα σπίτια, σχολεία, μαγαζιά και κλινικές που δεν ξαναχτίστηκαν, είτε γιατί οι άνθρωποι ήταν πια λίγοι είτε γιατί η κρατική βοήθεια ήταν πολύ χαμηλή. Σοβαρό αντικίνητρο για όσους ντόπιους θα ήθελαν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους στη Νέα Ορλεάνη.
