Δεν έβρισκε ταιριαστές λέξεις που ήθελε για να περιγράψει μερικές καταστάσεις που βιώνει τελευταία και τον πνίγουν. Το επίθετο ζοφερός τού φαινόταν λίγο όπως και το τραγικός, η λέξη βρομιά το ίδιο, η υποκρισία και η κοροϊδία χάδια… Αναρωτιόταν, η γλώσσα, αυτή η ελληνική, η δυνατότερη και πλουσιότερη γλώσσα του κόσμου, φταίει ή αυτός δεν την ήξερε καλά; Ή μήπως η σημερινή πραγματικότητα ξεπερνάει τα όριά της; Και οι γλωσσοπλάστες ποιητές πού χάθηκαν;
Πράγματι, τι να σου κάνει κι αυτή η έρμη γλώσσα όταν κυβερνήτες μεγάλων κρατών αλυσοδένουν Πανεπιστήμια, τους ναούς της γνώσης και της ελευθερίας. Θλίβεται και κρύβεται όταν βλέπει να σκοτώνουν χιλιάδες πεινασμένα παιδιά, η λέξη γενοκτονία έχει χάσει το νόημά της. Είχε θέσει στην ανώτερη θέση τις αξιακές έννοιες άνθρωπος, ισονομία, κοινωνία, αλληλεγγύη και τώρα τις ψάχνει απεγνωσμένα. Βλέπει τη Βουλή, τον ναό της δημοκρατίας, να έχει καταντήσει δικτατορία της αυτοδυναμίας, μέλη της προτιμούν να ψηφίσουν επιστολικά κι ας ψοφήσουν πολιτικά. Τον εθνικό πολιτισμό τον μπερδεύουν, συνειδητά, με τον εθνικό πατριωτισμό.
Μπροστά σ’ αυτά τα αδιέξοδα καταφεύγει στους αρχαίους μας ποιητές, μερικά γεγονότα της πολιτικής τού θυμίζουν Αριστοφάνη. Αυτός ο δαιμόνιος μυθοπλάστης τον παρασύρει στη χιουμοριστική αντιμετώπιση των προβλημάτων και τουλάχιστον γελάει. Στους ΒΑΤΡΑΧΟΥΣ βάζει τον Διόνυσο να μαλώνει με τα βατράχια, γιατί λέει τον ενοχλούν τα ερωτικά τους καλέσματα.
Ναι τον θεό Διόνυσο, αυτόν τον μεθύστακα, τον τεμπέλη, τον ερωτολάγνο, τον δαιμονισμένο. Θεός σού λέει, αλλά τουλάχιστον αυτός δεν είχε οφσόρ εταιρείες, δεν είχε ΕΥΠ, δεν είχε πλευρίτιδα, δεν είχε ανάγκη από κεραμίδια ή τσιμεντοστρώσεις, δεν του έλειπε βόριο ούτε και αλαζονεία, ταξίδευε πάντα με τρένο, δεν είχε εκατοντάδες τσομπάνηδες να αρμέγουν τις Βρυξέλλες, δεν πήγαινε σε χασάπη ούτε έπινε φραπέ, δεν κουβάλαγε οικογενειακά σκάνδαλα, ήταν και έξυπνος. Κι όταν τα βατράχια τον στρίμωξαν ότι εμείς θρέφουμε στους βαλτότοπους τα καλάμια για να τα καβαλάτε εσείς, έφυγε απ’ το σκηνικό. Φευ, δεν κατάλαβε πώς βρέθηκε στο σημερινό ελληνικό πολιτικό σκηνικό και άκουσε τα βατράχια να συνεχίζουν το κομματικό τους κάλεσμα: βρεκεκέξ κουάξ κουάξ.
