Το «Της αγάπης αίματα» γεννήθηκε εξ αρχής ως ποίημα εσωτερικής διαμαρτυρίας με πολιτικοκοινωνικό πρόσημο, εφόσον ο Ελύτης, όπως είχε διηγηθεί, το έγραψε «τα χρόνια του ’48 με ’51» με συγκεκριμένη αφορμή, την αντίστιξη δύο εικόνων μέσα σ’ ένα 24ωρο όταν ταξίδευε από την πολύπαθη Ελλάδα στην εύπορη Ελβετία: αυτήν των παιδιών της Αθήνας που έπαιζαν σε ένα ανοιχτό οικόπεδο «κυριολεκτικά μες τα κουρέλια», «χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα» κι αυτήν των παιδιών της Λοζάνης που έκαναν ιππασία «ροδοκόκκινα, γελαστά, ντυμένα σαν πριγκηπόπουλα».
Δημιουργία «συντριβής μπροστά στην τόση αδικία», το ποίημα, μελοποιημένο από τον Μίκη, με τα χρόνια αυτονομήθηκε ακόμα κι από τους δημιουργούς του για να γίνει λαϊκός λυγμός και όρκος αντίστασης κι αριστερού αγώνα. Δεν νομίζω ότι κινδυνεύει από τις εποχές ή τις άστοχες αφιερώσεις – όπως αυτήν που έκανε η Μαρία Φαραντούρη προς την υπουργό Πολιτισμού… Στέκει αυθύπαρκτο και δεν επανασυμβολοποιείται ό,τι κι αν συμβεί.
Αυθύπαρκτη είναι και η προσωπική ιστορία της Μαρίας Φαραντούρη, που αν κάποτε ταυτίστηκε με το ΠΑΣΟΚ λόγω Χυτήρη και συναναστροφών της εποχής, πάντως ανέβηκε στο βάθρο της με την προσωπικότητα της ερμηνείας της και των μουσικών επιλογών της. Η Φαραντούρη δημοσίως βέβαια ανέκαθεν απέφευγε τις πολιτικές αιχμές κι αντιπαραθέσεις, επιλέγοντας να κάνει «φιλειρηνικές» αλλά κι ανώδυνες δηλώσεις. Δεν είναι άλλωστε πολιτικός και δεν θα μείνει αείμνηστη γι’ αυτό. Είναι τεράστια ερμηνεύτρια διεθνούς κλίμακας και μια άστοχη επιλογή της ούτε μπορεί και είναι και άδικο να την αποκαθηλώνει.
Τη Λίνα Μενδώνη πιθανότατα τη γνωρίζει από τις ένδοξες μέρες του ΠΑΣΟΚ όταν η σημερινή υπουργός ήταν ακόμα στέλεχος, τότε, προτού ν’ ανακαλύψει το… μεγαλείο των σχεδίων του Κυριάκου Μητσοτάκη και της συζύγου του ώστε πριν από το 2019 να αρχίσει να συναντιέται μαζί τους για να συναποφασίζουν το μέλλον π.χ. του Αρχαιολογικού Μουσείου. Ως υπουργός πια ασκεί μια πολιτική που δεν αφορά τη δέσμευσή της σ’ ένα προσωπικό πολιτιστικό όραμα, αλλά στο «όραμα» της οικογένειας Μητσοτάκη – όποιο κι αν είναι αυτό. Οπότε; Η προχθεσινή «αβροφροσύνη» της Φαραντούρη ήταν αμήχανη, άστοχη κι απογοητευτική για όσους απαιτούν απόλυτη συνέπεια έργου και στάσης από τους καλλιτέχνες. Κι όμως, αν κάποιος την πλήρωσε ουσιαστικά σ’ αυτή την ιστορία, δεν είναι ούτε το μέγεθος του τραγουδιού, ούτε το μέγεθος της Φαραντούρη, αλλά το μέγεθος της Μενδώνη.
