Μηνύματα και «μηνύματα»

Απόγευμα Σαββάτου, απολαμβάναμε τον καφέ μας μετά το μπάνιο στην περιοχή Χαραμίδα, στο νοτιοανατολικό άκρο του νησιού. Κοιτάζαμε το πέλαγος, σκεφτόμασταν τα επόμενα μπάνια, το καλοκαίρι που ήταν στα πόδια μας. Παραδίπλα τα πιτσιρίκια είχαν μετακινήσει τα βότσαλα, άνοιξαν λακκούβες και ω του θαύματος βρήκαν άμμο! Σε μια παραλία γεμάτη κροκάλες και βότσαλα η αναζήτηση και επιμονή των μικρών έκανε την επιθυμία τους πραγματικότητα – βρήκαν άμμο!

Την ησυχία διέκοψε η σειρήνα ενός πυροσβεστικού οχήματος που φάνηκε στην άκρη του ορίζοντα. Γύρω μας, μέχρι κει που φτάνει η ματιά μας, κανένα ίχνος φωτιάς ή καπνού. Μάλλον γίνεται άσκηση, είπαμε. Ο συριστικός ήχος συνεχίστηκε, το όχημα πέρασε από τον πίσω δρόμο και προχώρησε. Ταυτόχρονα ακούστηκε ο βόμβος που κάνει η μηχανή των μικρών πυροσβεστικών αεροπλάνων που σταθμεύουν στο νησί· και εμφανίστηκαν δύο πίσω μας. Δεν περνούν ένα-δυο λεπτά κι ο ήχος σειρήνας ακούστηκε ταυτόχρονα από πολλά και διάφορα σημεία. Προερχόταν από τα κινητά τηλέφωνα των κολυμβητών κι ήταν μήνυμα από το κέντρο του 112. Ελεγε περίπου τα εξής: «Σε εξέλιξη πυρκαγιά στην περιοχή Πυργί Λέσβου, όσοι βρίσκεστε σ’ αυτή απομακρυνθείτε».

Σηκωθήκαμε, γυρίσαμε προς την κατεύθυνση που έλεγε το μήνυμα, δεν φαινόταν φωτιά ή καπνός. Αρχίσαμε τα τηλεφωνήματα σε γνωστούς που έχουν σπίτια και κτήματα στην περιοχή. Ακούστηκαν καλά νέα. Η φωτιά έσβησε, έκαψε μερικά στρέμματα με ελιές. Επιστρέψαμε στη θάλασσα, στην ηρεμία, σαν να μη μεσολάβησε αυτό το άσχημο γεγονός. Στο μυαλό η φράση «κάηκαν μερικά στρέμματα ελιές». Συνηθίζουμε να λέμε ευτυχώς δεν χάθηκαν άνθρωποι και σπίτια. Αν αυτές οι ελιές είναι δικές σου, η απώλεια είναι μεγάλη.

Την επόμενη μέρα ξέσπασε φωτιά στη γειτονική Χίο. Κι εκεί τα ίδια: μήνυμα από το 112, οχήματα Πυροσβεστικής, εθελοντές, αεροπλάνα, ελικόπτερα, επίσημοι, συντονιστές. Κι όμως, η φωτιά, λόγω και των ισχυρών ανέμων, κράτησε τέσσερις μέρες. Κατέκαψε ό,τι είχε απομείνει από προηγούμενες πυρκαγιές. Τηλεφωνούμε σε φίλους Χιώτες, ακούμε τον πόνο τους, τις περιγραφές, την αγωνία, το παράπονό τους. Κι από πού δεν πέρασε η φωτιά; Χαλκειός, Δαφνώνας, Αγιος Μακάριος, Βαβύλοι, Καρυές, Νέα Μονή, Αγιος Μάρκος, Κοφινάς, Λιθί, Βέσσα, βόρεια Χίος. Σκέφτομαι τα μέρη αυτά από την τελευταία επίσκεψη. Τώρα, μια ατέλειωτη μαυρίλα τα έχει σκεπάσει όλα.

Κοιτάς ένα καμένο πεύκο, όρθιος μαύρος κορμός, κι ακούς το «γιατί με κάψατε». Οι κορμοί των ελιών διάτρητοι, μετατράπηκαν σε πένθιμα γλυπτά της φύσης. Εκείνη η πέρδικα με τα περδικόπουλα στα βόρεια τι να απέγινε; Ακουσε το μήνυμα της εκκένωσης;

Πώς θα προστατευτούμε από τις πυρκαγιές, ποιος θα μας προστατέψει; Αφού και τους εποχικούς πυροσβέστες που ζητούσαν δουλειά τους ξυλοφόρτωσαν άλλοι ένστολοι, εκεί στην Αθήνα.