Οι φοιτητές και οι αγώνες τους δεν αλυσοδένονται

Είναι πολλές οι στιγμές των τελευταίων ετών που έχουν στοιχειώσει τους εφιάλτες της κυβέρνησης. Στιγμές από τους μεγάλους φοιτητικούς αγώνες για να μην είναι τα πανεπιστήμια έρμαια των δυνάμεων καταστολής, για να μπορούμε να σπουδάζουμε στο δημόσιο πανεπιστήμιο και τα πτυχία μας να μην ευθυγραμμιστούν με εκείνα των κολεγίων, για τις συνδικαλιστικές ελευθερίες.

Η κυβέρνηση, λοιπόν, επιχειρεί να ξεμπερδέψει με τους εφιάλτες της. Το νέο νομοσχέδιο για τους φοιτητές θεσπίζει ιδιώνυμα, καταργεί το τεκμήριο της αθωότητας, διευρύνει τα πειθαρχικά παραπτώματα, αυστηροποιεί τις ποινές και ποινικοποιεί τη συνδικαλιστική δράση, επιβάλλει αυτόματα την αναστολή της φοίτησης είτε ως ποινή, είτε ως περιοριστικό όρο που «συνοδεύει» τη σύλληψη. Οι διατάξεις αυτές στοχοποιούν συνολικά τους φοιτητές, καθιστούν τον συνδικαλισμό «αντικαθεστωτική» πράξη, ποινικοποιούν κάθε κοινωνική και πολιτιστική πρακτική και θεσπίζουν βαρύτατες ποινές, πριν καν αποδειχθεί η ενοχή.

Δεν χρειάζεται πολλή φαντασία για να συμπεράνουμε ότι ένα τόσο ασφυκτικό πλαίσιο όπου, ακόμα και για υποψία αντιγραφής μπορεί κανείς να βρεθεί για δύο χρόνια στον αέρα υπό αναστολή φοιτητικής ιδιότητας, σε συνδυασμό με την εφαρμογή των ορίων φοίτησης και των διαγραφών, οδηγεί σε ακόμα περισσότερους φοιτητές που εγκαταλείπουν τις σπουδές τους. Στρέφει έτσι, είτε εξαρχής είτε στην πορεία, προς τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η κυβέρνηση ταυτόχρονα θέλει να διαγράψει 290.000 φοιτητές τον Σεπτέμβρη, αλλά ούτε είναι σύμπτωση η απαράδεκτη απόφαση του ΣτΕ για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Η κυβέρνηση θέλει, ακόμη, να μετατρέψει τους καθηγητές σε μηχανισμούς ελέγχου και καταστολής, σε μάτια και αυτιά του υπουργείου. Η μη εκκίνηση πειθαρχικής διαδικασίας γίνεται πειθαρχικό παράπτωμα, όπως και η μη καταγγελία κάθε συμπεριφοράς που μπορεί να θεωρηθεί παράπτωμα. Θεσπίζονται βαρύτατες ποινές για όσους δεν συμμορφώνονται στις κυβερνητικές υποδείξεις, που φτάνουν μέχρι και την παύση από όργανα διοίκησης, καταλύεται στην πράξη το αυτοδιοίκητο των ιδρυμάτων. Γιατί αυτή η αδυσώπητη πολιτική που επιδιώκει να επιβάλει την υποταγή του φόβου δεν μπορεί να υλοποιηθεί δίχως την ενεργητική συνδρομή τοποτηρητών, χωροφυλάκων που θα επιτηρούν, θα δικάζουν και θα τιμωρούν.

Η κυβέρνηση θέλει να ξεδοντιάσει το φοιτητικό κίνημα, να τιμωρήσει τη νεολαία που αρνείται πεισματικά να την υποστηρίξει πολιτικά και εκλογικά, να χρυσώσει τη λιτότητα και τη φτώχεια με νόμο, τάξη και καταστολή. Θέλει να συσπειρώσει την ακροδεξιά ψήφο και να χτίσει τις βάσεις για το ενδεχόμενο μελλοντικής συγκυβέρνησης με την Ακροδεξιά. Και όλα αυτά, προκαλώντας την κοινωνική καταστροφή της νεολαίας.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι φοιτητές θα βρεθούμε ξανά στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Για να μη γίνει το πανεπιστήμιο χώρος επιτήρησης και καταστολής, για να μην καταργηθούν η ελευθερία του λόγου και η συλλογική διεκδίκηση. Οι διδάσκοντες που ξέρουν να διακρίνουν τη διαμαρτυρία από την ανομία, την πολιτική διαπάλη από την εγκληματικότητα, την πολιτική πράξη από την παραβατικότητα, ήδη στέκονται και θα σταθούν στο πλάι μας.

Το πανεπιστήμιο δεν ανήκει στην κυβέρνηση. Δεν θα τους το παραδώσουμε. Θα κρατήσουμε ζωντανό το δημόσιο, δωρεάν, δημοκρατικό πανεπιστήμιο. Και δεν θα βρεθούμε εμείς στο εδώλιο του κατηγορούμενου, αλλά εκείνοι που θα επιλέξουν να στραφούν ενάντια στο πανεπιστήμιο και τους φοιτητές, οι «φρουροί της ακαδημαϊκής κανονικότητας». Αλλά, πολύ παραπάνω, η κυβέρνηση που έχει την αλαζονεία να καταθέτει νομοσχέδιο που εγκληματοποιεί τους φοιτητές, ενώ οι μεγαλύτεροι εγκληματίες είναι η ίδια η Ν.Δ., με την εγκληματική πολιτική και τα σκάνδαλα να διαδέχονται το ένα το άλλο, από τα Τέμπη μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Λοιπόν να το ξανασκεφτεί, γιατί εμείς δεσμευόμαστε ότι θα δώσουμε αυτόν τον αγώνα με στόχο να είναι η αρχή του τέλους της!

* Μέλος Δ.Σ. του Φ.Σ. Ιστορίας-Αρχαιολογίας ΑΠΘ