Θεσμοί εναντίον αυταρχισμού

Τους πρώτους μήνες της θητείας της, η κυβέρνηση Τραμπ εφάρμοσε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί ήπιος αυταρχισμός. Προεδρικά διατάγματα αντί για νομοσχέδια, διώξεις αντιπάλων, χάρη σε ημετέρους, διεθνές μπούλινγκ στον Ζελένσκι, στους ηγέτες της Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ, κυνήγι woke και αντισημιτικών μαγισσών στα πανεπιστήμια, απόπειρα ασφυξίας του κράτους πρόνοιας με το αλυσοπρίονο του Ιλον Μασκ.

Τώρα επιχειρεί να περάσει στη δεύτερη φάση: τη στρατοκρατία. Η οικονομία δεν απογειώθηκε, οι εξωφρενικοί δασμοί στις εισαγωγές δεν απέδωσαν, τα δικαστήρια έπιασαν δουλειά κάνοντας τον τροχονόμο στο «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» και το Χάρβαρντ έδειξε ότι οι ακαδημαϊκές ελευθερίες είναι κεκτημένο αιώνων Διαφωτισμού.

Τελευταίο, αλλά όχι έσχατο, προέκυψε το φιάσκο του ψευδεπίγραφου υπουργείου Κυβερνητικής Αποτελεσματικότητας. Εγιναν λίγες και ατζαμίδικες περικοπές, από έναν μη αιρετό κροίσο που διασφάλισε συμβόλαια δισεκατομμυρίων δολαρίων για τις εταιρείες του (η άλλοτε ένδοξη NASA, για παράδειγμα, είναι σήμερα 100% εξαρτημένη από τη SpaceX του Μασκ) και έκοψε το γάλα σε παιδάκια στην Αφρική.

Κάπως πρέπει να τα αντιμετωπίσει όλα αυτά ο ναρκισσευόμενος βασιλιάς που θα τέλειωνε τον πόλεμο στην Ουκρανία σε ένα 24ωρο και θα γονάτιζε τον κινέζικο δράκο για να κάνει την Αμερική μεγάλη ξανά.

Ο τρόπος είναι απλός και ανατριχιαστικός. Η μετατροπή των αμερικανικών μεγαλουπόλεων σε δυστοπικό θρίλερ με εσωτερικούς εχθρούς: μετανάστες, εγκληματίες εισαγωγής, ταραχοποιούς, «μαρξιστές», εργαζόμενους και συνδικάτα, τοπικούς δημάρχους και κυβερνήτες, Αφροαμερικανούς, Λατίνους, φεμινίστριες, ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, καθηγητές και φοιτητές, ακτιβιστές αλληλέγγυους στους σφαγιαζόμενους Παλαιστίνιους κ.ά.

Προβοκάροντας τις ταραχές στο Λος Αντζελες και παρουσιάζοντάς τες σαν υπαρξιακά επικίνδυνες εξεγέρσεις, ο Τραμπ γίνεται η πατρική φιγούρα που θα διώξει με τις κλοτσιές τους κακούς απ’ τη γειτονιά, ώστε τα παιδάκια του να απολαμβάνουν το TV Dinner ζεστό ζεστό, βλέποντας δευτεροκλασάτες ταινίες με υπερήρωες.

Ιστορικά οι ΗΠΑ είναι μία από τις ζωοποιούς μήτρες της δυτικής δημοκρατίας. Ηρθε η ώρα να δείξει τις ρίζες και τις αντοχές του το ξακουστό σύστημα ελέγχων και ισορροπιών (checks and balances) που διασφαλίζει ότι καμία εξουσία δεν γίνεται υπερβολικά ισχυρή.

Οι θεσμοί, οι ενεργοί πολίτες και το (άφαντο) Δημοκρατικό Κόμμα έχουν μια μοναδική ευκαιρία να σώσουν την Αμερική – τουλάχιστον από τον Τραμπ.