Πώς θα χαρακτήριζα τον ΛΕΞ

Δεύτερη μέρα της συναυλίας του ΛΕΞ, ίσως καλύτερα τελικά που δεν βρήκα εισιτήριο την πρώτη μέρα. Αρκετός χώρος ώστε να βάλει κανείς σε δρομολόγηση και τάξη τις σκέψεις του, καθώς ακούει τον ΛΕΞ να μεταδίδει τις δημιουργίες του, χωρίς να υπάρχει μεγάλος συνωστισμός, όπως την πρώτη μέρα. Το κοινό δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις ενεργό. Μπορείς, όμως, να χαρακτηρίσεις τη μουσική, όπως άλλωστε και ο ΛΕΞ, «μουσική για τσόγλανους». 

Καπνογόνα από τα αριστερά και τα δεξιά της σκηνής, πυροτεχνήματα στον ουρανό. Πως θα χαρακτήριζα αυτό το τοπίο, με τον ΛΕΞ στη σκηνή; Κάτι μαγικό. Μπορεί η Χαρούλα να μην ήταν μαζί μας την Κυριακή, αλλά υπήρξαν πολλοί ανερχόμενοι καλλιτέχνες, που με διακριτική ευλάβεια ο ΛΕΞ τούς παραχώρησε τη σκηνή, για να «ζήσουν το όνειρο» κι αυτοί με τη σειρά τους. Αν με ρωτούσατε ποιον θα ξεχώριζα, θα έλεγα τον Vlospa, έναν ράπερ με σύνεση, αλλά με μυαλό γεμάτο δημιουργικότητα και έναν αέρα «κορυφής». 

Το να παραχωρεί ο ΛΕΞ τη σκηνή του σε νεότερους «συναδέλφους», είναι ακριβώς αυτό που θα τον χαρακτήριζε δάσκαλο. Ο βηματισμός του, βαρύς. Το πρόσωπό του, εκφραστικό. Η συγκίνηση μεγάλη. Και από αυτόν και από εμάς, που τον ακούμε από έφηβοι και έχουμε (κάπως) μεγαλώσει μαζί του. 

Δεν μπήκα στη διαδικασία να πάρω δηλώσεις από μεσήλικες, που, προς έκπληξή μου, ήταν πολύ περισσότεροι από όσο περίμενα. Αντισυμβατικά, όπως πολλές φορές, αντί να κοιτάζω τη σκηνή με τα υπέροχα ψηφιακά σκηνικά (εντάξει, τα κοίταξα κάποια στιγμή και τα σκηνικά γιατί είχε γίνει άρτια δουλειά) στο Intro του δίσκου «Μετρό», κοιτούσα το κοινό. Εκεί, σχεδόν δίπλα μου μία γυναίκα και ένας άντρας -ηλικίας άνω των 50 και οι δύο- είχαν σφιχταγκαλιαστεί και δάκρυζαν στον στίχο «Γεννήθηκα με τον ομφάλιο λώρο γύρω απ’ το λαιμό μου μπλεγμένο-Και το χαίρομαι που ανασαίνω δεν παίρνω τίποτα για δεδομένο». Ποιος ξέρει γιατί δάκρυζαν; Προσωπικά, η ιστορία του «γιατί» έμεινε στη φαντασία μου και μόνο εκεί. Δεν δηλώνω δειλή, αλλά άνθρωπος. 

Ένα ακόμη γεγονός που παρατήρησα στο ΟΑΚΑ, προτού αρχίσει βέβαια η συναυλία, ήταν ένας άνδρας και μία γυναίκα που είχαν έρθει μαζί με τα παιδιά τους (εύγε!) ηλικίας γύρω στα 3 και στα 5, για να ακούσουν όλοι μαζί ΛΕΞ. Πόσο υπέροχη η ατμόσφαιρα, όταν μπροστά σου βλέπεις μικρά παιδιά να παίζουν με την μπάλα τους, να τρέχουν και να γελούν, αμέριμνα, την ώρα που ο κόσμος συντελείται. 

Το χαίλαϊτ της διοργάνωσης, τέλος, ήταν ότι σε μία κοινωνία σήψης, ο ΛΕΞ κατάφερε και πάλι να ξεχωρίσει. Λίγη ώρα προτού αρχίσει η συναυλία, η πρωτοβουλία March To Gaza ήταν εκεί! Αφού έδωσε το «παρών», μια παλαιστινιακή σημαία κυμάτιζε την ώρα που ο ΛΕΞ ράπαρε το «Πόσο κοστίζουν οι ζωές μας αδελφούλη;». Ρητορική ερώτηση. Ρήτορα θα χαρακτήριζα τον ΛΕΞ. Πήρα την απόφασή μου, τελικά!

Λεξ, όρμα τους!