Τα εγκαίνια του νέου οδικού άξονα Πάτρα – Πύργος πραγματοποιήθηκαν, συνοδευόμενα από λόγους, χαμόγελα και την κλασική πολιτική φιέστα. Ομως πίσω από την ασφάλτινη επιφάνεια κρύβεται μια μακρά και επώδυνη ιστορία που δείχνει πόσο αργεί η Ελλάδα να υλοποιήσει ακόμα και τα πιο αυτονόητα έργα υποδομής.
Ο δρόμος Πάτρα – Πύργος δεν ήταν ποτέ απλή υπόθεση. Χρειάστηκαν σχεδόν 20 χρόνια, δεκάδες νεκροί και πολλαπλές κυβερνητικές αλλαγές μέχρι να ολοκληρωθεί ένα κομμάτι 80 χιλιομέτρων. Και ακόμα το έργο δεν είναι πλήρες! Οι δεκάδες άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους όλα αυτά τα χρόνια στον «δρόμο του θανάτου», όπως δικαίως τον χαρακτήριζαν, δεν είναι απλώς αριθμοί. Είναι ονόματα που ακούστηκαν στις ομιλίες των εγκαινίων, με μια δόση υποκριτικής συγκίνησης. Νέοι άνθρωποι, χαμένοι σε μια άσφαλτο που δεν την έφτιαχναν ποτέ.
Οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, από τη δεκαετία του 1990 έως το 2015, διαχειρίστηκαν το έργο σαν να πρόκειται για τηλεπαιχνίδι: υποσχέσεις, εξαγγελίες, μακέτες και μηδέν αποτέλεσμα. Υπουργοί, όπως ο Σουφλιάς, ο Χρυσοχοΐδης, ο Βορίδης και άλλοι, παρέλασαν από το υπουργείο Υποδομών αφήνοντας πίσω τους μόνο δηλώσεις, με αποτέλεσμα η Δυτική Ελλάδα και τα νησιά του Νότιου Ιονίου να παραμένουν αποκομμένα, με τον δρόμο να μετατρέπεται σε μια επικίνδυνη διαδρομή για χιλιάδες οδηγούς.
Το 2015 ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ και προσπάθησε να ξεμπλοκάρει το έργο με διαγωνισμούς, σπάζοντάς το σε 8 εργολαβίες. Ηταν μια απόπειρα να ξεφύγουμε από τις γνωστές «νταλίκες» εργολάβων, αλλά το τελικό αποτέλεσμα δεν ήρθε. Είτε λόγω γραφειοκρατίας είτε λόγω ανικανότητας είτε και λόγω πολέμου από παλιά συμφέροντα. Από το 2019 η Νέα Δημοκρατία έβαλε μπροστά την ολοκλήρωση. Αναμφισβήτητα, το έργο τελείωσε με δικές της υπογραφές. Αλλά ας μη βιαστούμε να χειροκροτήσουμε. Χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια για να τελειώσουν κάτι που διαφήμιζαν ότι ήταν έτοιμο. Και φυσικά, δεν το έδωσαν δωρεάν: διόδια, και μάλιστα πλήρως αυτοματοποιημένα, επιβλήθηκαν αμέσως. Δηλαδή, καθυστερήσαμε 20 χρόνια και τώρα πληρώνουμε κι από πάνω για να οδηγούμε χωρίς να σκοτωνόμαστε.
Κι ενώ κόπηκαν κορδέλες και στήθηκαν φιέστες, το νότιο τμήμα –από Πύργο μέχρι Τσακώνα– δεν έχει ενταχθεί σε κανέναν σχεδιασμό. Αρα, τι πανηγυρίζουμε ακριβώς; Εναν ημιτελή δρόμο, με ημιτελή πολιτική ευθύνη. Και κάτι τελευταίο. Ο δρόμος θα βοηθήσει και τα ασθενοφόρα να φτάνουν πιο γρήγορα στην Πάτρα, λέει ο υπουργός. Ισως επειδή τα νοσοκομεία του Πύργου και της Αμαλιάδας είναι πια στα όρια της διάλυσης. Αρα φτιάχνουμε δρόμους για να φτάνουμε γρηγορότερα… στη μονάδα εντατικής άλλης πόλης. Ο δρόμος Πάτρα – Πύργος «έγινε» επιτέλους πραγματικότητα. Ομως το έργο αυτό ας μη γίνει άλλοθι για να κρυφτούν οι ευθύνες χρόνων, ούτε να ξεχαστεί το βαρύ τίμημα που πλήρωσαν οι πολίτες – σε χρόνο, σε χρήμα και, δυστυχώς, σε ανθρώπινες ζωές.
