«Πριν από έναν χρόνο, καθώς οι ενθουσιώδεις ψηφοφόροι κυμάτιζαν σημαίες συνδικάτων για να γιορτάσουν τη σαρωτική νίκη των Εργατικών, ο Κιρ Στάρμερ έμπαινε στην Ντάουνινγκ Στριτ με μία υπόσχεση: η χώρα είχε ψηφίσει “για αλλαγή. Για εθνική αναγέννηση. Και για επιστροφή της πολιτικής στο δημόσιο συμφέρον”. Την Τρίτη, αυτή η κυβέρνηση θα ζητήσει από τη Βουλή να αφαιρέσει επιδόματα από πάνω από 1 εκατομμύριο ανάπηρους και άρρωστους ανθρώπους».
Απολύτως δικαιολογημένος ο θυμός της αρθρογράφου της Guardian Φράνσις Ράιαν για την κυνική εξέλιξη της κυβέρνησης Στάρμερ. Οπως και των τουλάχιστον 120 από τους 403 βουλευτές του Εργατικού Κόμματος, οι οποίοι απειλούν να τινάξουν αύριο στον αέρα το θατσερικής έμπνευσης νομοσχέδιο για τη μεταρρύθμιση της πρόνοιας που απειλεί να καταδικάσει σε εξαθλίωση τα πιο αδύναμα μέλη της κοινωνίας (η Θάτσερ πάντως δεν πίστευε πως υπάρχει τέτοιο πράγμα).
Αυστηροποίηση
Ο Βρετανός πρωθυπουργός εξαναγκάστηκε σε υπαναχωρήσεις οι οποίες «μαλάκωσαν» κάπως ορισμένους βουλευτές του. Οχι όμως και το σύνολο, με αποτέλεσμα το τροποποιημένο νομοσχέδιο να κινδυνεύει με απόρριψη ώς την τελευταία στιγμή. Κάτι που θα αποτελούσε ηχηρό χαστούκι για τον Στάρμερ πάνω στα πρώτα γενέθλια της νίκης του στις 4 Ιουλίου.
Μετά τον σάλο που προκάλεσε πέρυσι η δραστική περικοπή στο επίδομα θέρμανσης για τους συνταξιούχους -ένα μέτρο που εξήγγειλε η «εργατική» κυβέρνηση λίγο καιρό μετά την εγκαθίδρυσή της και τελικά πήρε πίσω πολύ πρόσφατα- οι περικοπές στα αναπηρικά επιδόματα αναμένεται να έχουν ακόμα μεγαλύτερο αντίκτυπο.
Οι αντιδράσεις
Το νομοσχέδιο στην αρχική μορφή του προέβλεπε την αυστηροποίηση των κριτηρίων για τη χορήγηση αναπηρικών επιδομάτων με στόχο την επιστροφή πολλών αναπήρων στην αγορά εργασίας (παρ’ όλο που πολλοί ανάπηροι ή ψυχικά πάσχοντες εργάζονται παράλληλα), την προστασία όσων δεν μπορούν πραγματικά να εργαστούν και την παράλληλη εξοικονόμηση 5 δισ. λιρών από το σύστημα πρόνοιας το οποίο διογκώθηκε μετά την πανδημία, καθώς χιλιάδες άτομα με long Covid προστέθηκαν στη λίστα των ατόμων με αναπηρίες, σωματικές, ψυχικές ή και τα δύο.
Αν το νομοσχέδιο περνούσε ως είχε, τουλάχιστον 1,2 εκατομμύρια ανάπηροι, πολλοί εκ των οποίων προέρχονται από τα πιο φτωχά νοικοκυριά της χώρας, θα έχαναν από 4.200 έως 6.300 λίρες τον χρόνο σε μορφή επιδομάτων. Ποσά που τους είναι απαραίτητα προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις πρόσθετες ανάγκες που επιφέρει η κατάστασή τους.
Οι αντιδράσεις ήταν τεράστιες τόσο σε επίπεδο αναπηρικών οργανώσεων, όσο και Βουλής, με το ένα τέταρτο περίπου των βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος να υπογράφουν τροπολογία αξιώνοντας να αποσυρθεί το νομοσχέδιο ή να δεχτεί γερές τροποποιήσεις. Αυτό, παρά τις άμεσες ή έμμεσες απειλές που δέχτηκαν πολλοί «αντάρτες», σύμφωνα με σχετικό ρεπορτάζ της Guardian, να κοπούν από τα ψηφοδέλτια στις επόμενες εκλογές ή να πετσοκοφτούν τα ποσά που χορηγεί το κόμμα για την προεκλογική τους εκστρατεία.
Απογοήτευση
Ο Στάρμερ, ο οποίος επέμενε να προχωρήσει στην ψηφοφορία, βλέποντας ότι η εσωκομματική ανταρσία δεν είναι κάτι αστείο, έκανε στροφή σχεδόν 180 μοιρών. Ανακοίνωσε την Παρασκευή ότι τα αυστηρότερα κριτήρια δεν θα ισχύσουν για τους ήδη δικαιούχους, αλλά για τους μελλοντικούς. Κάτι που όμως δεν ικανοποιεί και πάλι ούτε πολλούς από τους βουλευτές, αλλά ούτε και τους άμεσα ενδιαφερόμενους, με όλους να κάνουν λόγο για «σύστημα δύο ταχυτήτων».
«Αυτό είναι ακόμα χειρότερο κι από ό,τι μας συνέβη με τους Τόρις», λέει στην Guardian ο Αντι Μίτσελ, ακτιβιστής του αναπηρικού κινήματος και μέλος της οργάνωσης Unite Community. «Ως κοινότητα», συνεχίζει, «νιώθουμε εντελώς απογοητευμένοι και αυτές οι παραχωρήσεις της τελευταίας στιγμής δεν μας πείθουν».
«Ο,τι ήταν ο πόλεμος στο Ιράκ για τον Τόνι Μπλερ· οι περικοπές στα αναπηρικά επιδόματα είναι το ηθικό στίγμα που θα σημαδέψει την κυβέρνηση Στάρμερ και το κόμμα για τα επόμενα χρόνια», σημείωνε στην ανάλυσή της η Φράνσις Ράιαν.
Ο Φάρατζ
Το στίγμα είναι ίσως το λιγότερο. Το μεγαλύτερο ζήτημα είναι ότι έναν μόλις χρόνο μετά τη μεγάλη νίκη του Στάρμερ, το κόμμα του βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση. Οι Εργατικοί σε όλες τις δημοσκοπήσεις από τις αρχές Μαΐου και μετά έρχονται δεύτεροι, πίσω από το ακροδεξιό Reform UK του Νάιτζελ Φάρατζ, με διαφορά που ενίοτε ξεπερνά τις 4 μονάδες.
Η εντυπωσιακή άνοδος του Reform UK στις τοπικές εκλογές του Μαΐου και η διείσδυσή του ακόμα και σε κάποιες έδρες που θεωρούνταν προπύργια των Εργατικών ήταν μια πρόγευση αυτού που θα μπορούσε να συμβεί στο μέλλον σε εθνικό επίπεδο.
