Η συνομιλία με την περιβαλλοντολόγο Χρυσή Καραπαναγιώτη, ακαριαία, οδήγησε σε απότομο(;) περιορισμό της θεματολογίας της… Μα τι λέω-γράφω… Διόλου απότομο, με κριτήριο τη γνώση του ενημερωμένου, μα κυρίως ανήσυχου-φιλομαθή πολίτη του αδυσώπητου καιρού μας: Με αφορμή, λοιπόν, την πρόσφατη κλιματική εκτροπή στη χερσόνησο Καμτσάτκα, στην ευρύτερη γεωγραφική γειτονιά του Ειρηνικού ωκεανού, δεν θα έπρεπε να θεωρώ «απότομη» τη στροφή της συζήτησης μαζί της σε συγκεκριμένη οπτική, επειδή πρόκειται για το τελευταίο κρούσμα πριν από το -όπως διδάσκει η εμπειρία της εποχής μας- αναμενόμενο από μέρα σε μέρα επόμενο. Αποσύρω και τη λέξη «κρούσμα»… Επειδή ο πλανήτης μας δεν ευθύνεται, απλά απαντά στην ανεξέλεγκτη ανθρώπινη συμπεριφορά, άρα είναι ευνόητη συνέπεια και όχι κρούσμα – η λέξη είναι συνώνυμη ευθύνης και αυτήν την έχει ο άνθρωπος και όχι ο γερασμένος πλανήτης μας.
Η κ. Καραπαναγιώτη ήταν τον Ιούλιο παρούσα σε διεθνή συνύπαρξη επιστημόνων στην Κίνα, καθορισμένη με τον υποβλητικό τίτλο «Ο πολιτισμός του νερού»: «Η αναζήτηση και η προσπάθεια για τη λήψη μέτρων οφείλει να έχει συγκεκριμένη κατεύθυνση. Η κλιματική αλλαγή είναι μη αναστρέψιμη! Το ζητούμενο είναι η λήψη μέτρων και μάλιστα έγκαιρα ώστε να σταθεροποιηθεί η δυσμενής τωρινή πραγματικότητα, να μην επιβαρυνθεί ακόμη περισσότερο. Χρειάζεται εγρήγορση του ανθρώπινου παράγοντα σε κάθε επίπεδο, συλλογικό και ατομικό!».
Δεν της το είπα – δεν σας κρύβω πως μόλις το σκέφτηκα επιχείρησα να ενοχοποιήσω τον εαυτό μου, αλλά σκέφτηκα ρεαλιστικά υπό την οπτική του ρεπόρτερ πως έτσι είναι. Δεν ήταν πεσιμισμός όταν σκέφτηκα, βεβαίωσα τον εαυτό μου, πως ο άνθρωπος του καιρού μας εισπράττει ό,τι επώδυνο, ακριβώς, του αξίζει! Επειδή σκέπτεται και πράττει ως εχθρός της ζωής…
Πλαίσιο; Μοχθηρία, λεηλασίες, η κοινωνική πραγματικότητα, κλάμα βασανισμένων παιδιών σε-κάθε-Γάζα… Δεν πονάς; Συνένοχε!
