Φεβρουάριος 2024, πλατεία Συντάγματος: η ατμόσφαιρα στην καρδιά της Αθήνας ήταν ηλεκτρισμένη και η αγανάκτηση των αγροτών που προχώρησαν σε κάθοδο στην πρωτεύουσα ξεχείλιζε. Τα τρακτέρ, παραταγμένα μπροστά από τη Βουλή, αποτελούσαν «σύμβολα αντίστασης», παραξενεύοντας και αιφνιδιάζοντας τους Αθηναίους που στέκονταν ιδιαίτερα αλληλέγγυοι στα αιτήματα των ανθρώπων της υπαίθρου. Ελληνικές σημαίες, μαύρες σημαίες και σημαίες διαφόρων αγροτικών συλλόγων κυμάτιζαν, και οι ταλαιπωρημένοι αγρότες, που είχαν δει ξηρασίες, πλημμύρες, όπως του «Ιανού» και του «Ντάνιελ», χρεοκοπίες με κίνδυνο κατασχέσεων κλήρου και στάβλων, και κυβερνητικές υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, φώναζαν: «Δεν ζητάμε ελεημοσύνη, ζητάμε να ζήσουμε από τη δουλειά μας».
Η κινητοποίηση εκείνη, από τις μαζικότερες των τελευταίων ετών και αποκορύφωμα των πολυήμερων πανελλαδικών μπλόκων με μεγάλη συμμετοχή, δεν πραγματοποιήθηκε μόνο για το αγροτικό πετρέλαιο ή για κάποιες επιδοτήσεις. Ηταν ένα ξέσπασμα ενάντια στη μακροχρόνια εγκατάλειψη της αγροτικής παραγωγής. Κι όμως, αντί ο δημόσιος διάλογος να στραφεί κάποια στιγμή στα πραγματικά προβλήματα της υπαίθρου, επισκιάζεται από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. To «κερασάκι στην τούρτα» της κυβερνητικής αναλγησίας; Αρκετοί αγρότες που συμμετείχαν στις δυναμικές κινητοποιήσεις του 2024 και των προηγούμενων ετών απειλούνται με δικαστικές διώξεις, γεγονός που χαρακτηρίζει τη στάση της κυβέρνησης κάτι παραπάνω από εχθρική προς τους πραγματικούς παραγωγούς, την ώρα που έκανε τα στραβά μάτια μπροστά σε ένα τεραστίων διαστάσεων φαγοπότι.
Τους δύο τελευταίους μήνες και μόνο, μετά την παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, ο ΟΠΕΚΕΠΕ απασχόλησε έντονα τα μέσα ενημέρωσης με αλλεπάλληλες αποκαλύψεις για αδιαφάνεια, καθυστερήσεις πληρωμών και επιδοτήσεις σε «ημετέρους», που δόθηκαν χωρίς να αντιστοιχούν σε πραγματική (ακόμα και χωρίς καμία) παραγωγή. Αντί ο Οργανισμός να λειτουργεί ως στήριγμα για τον παραγωγό, μετατράπηκε σε γραφειοκρατικό λαβύρινθο και σε μοχλό άνισης και κάτι παραπάνω από άδικης κατανομής ευρωπαϊκών πόρων.
Το σκάνδαλο έχει άλλη μία πολύ σημαντικότερη «παράπλευρη απώλεια»: βάζει σε δεύτερη μοίρα τα πραγματικά προβλήματα των αγροτών. Αντί να συζητήσουμε για το κόστος του αρδευτικού νερού, του ρεύματος, των ζωοτροφών, τις συνέπειες της κλιματικής κρίσης κ.ά., ασχολούμαστε με το τίνος ή ποιος ΑΦΜ πήρε τι και πότε, και όχι με το γιατί ο επαγγελματίας αγρότης κινδυνεύει να μετατραπεί σε είδος προς εξαφάνιση.
Η ελληνική γεωργία τα τελευταία χρόνια μοιάζει να φθίνει, παρά τους σχετικά πρόσφατους πανηγυρισμούς για την αύξηση των εξαγωγών. Η αλματώδης άνοδος του κόστους παραγωγής έχει καταστήσει την καλλιέργεια και την κτηνοτροφία ασύμφορες για πολλούς:
● Το αγροτικό πετρέλαιο και το ηλεκτρικό ρεύμα για τη χρήση των αγροτικών μηχανημάτων, για αρδευτικούς σκοπούς και ψυγεία έχουν αυξηθεί κατακόρυφα.
● Οι τιμές των ζωοτροφών παραμένουν στα ύψη, σημειώνοντας αύξηση περίπου 30% την τελευταία τετραετία.
● Η λειψυδρία επηρεάζει σοβαρά παραγωγικές ζώνες –ειδικά σε Θεσσαλία, Κρήτη και νησιωτική Ελλάδα– και αναδεικνύει την έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού για τη διαχείριση των υδάτων.
● Οι ανισότητες στις επιδοτήσεις οδηγούν στο φαινόμενο λίγοι μεγάλοι «παραγωγοί» να συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο ποσοστό των ενισχύσεων, ενώ οι μικροί οριακά επιβιώνουν.
● Η «αστάθεια» του ΕΛΓΑ, τόσο σε αποζημιώσεις όσο και σε πρόβλεψη κινδύνων, αφήνει πολλούς αγρότες έκθετους ύστερα από φυσικές καταστροφές.
● Και φυσικά, η ερήμωση της υπαίθρου συνεχίζεται. Οι νέοι εγκαταλείπουν τα χωριά, όχι γιατί «είναι τεμπέληδες» και αποστρέφονται τη γεωργία, αλλά επειδή η προοπτική να ζήσουν αξιοπρεπώς είναι θολή έως ανύπαρκτη.
-320x213.jpg)
