Με ποιο υλικό συνομιλεί για πενήντα λεπτά επί σκηνής, δίνοντάς του ζωή και πρωταγωνιστικό ρόλο; Και πώς τα έχει καταφέρει αποσπώντας μάλιστα και διεθνείς διακρίσεις για αυτήν του την πρωτότυπη μελέτη; Αν η λέξη «πολυστυρένιο» δεν σας λέει κάτι, τότε να σας πληροφορήσουμε ότι πρόκειται για το γνωστό μας φελιζόλ. Η τέχνη του Αντρέα Σαλούστρι από τη Ρώμη έχει χαρακτηριστεί κάτι ανάμεσα σε ζογκλέρ και χορό –και όχι άδικα. Γιατί μπορεί να έχει διαπρέψει στις σπουδές φιλοσοφίας και χορού, ωστόσο ξεκίνησε ως καλλιτέχνης του δρόμου έχοντας μαθητεύσει στην εξάσκηση δεξιοτεχνικού χειρισμού αντικειμένου και φωτιάς.
Λίγο πριν έρθει στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, στις 19 Ιουλίου, με το έργο του «Materia» – «Υλικό», για να μας αποκαλύψει επί σκηνής… τις χορευτικές ιδιότητες και τη… γλώσσα του πολυστυρενίου, μας μίλησε για την τσιρκολάνικη τέχνη του που τον καθιστά πρωτοπόρο στον τρόπο που καταφέρνει να αποδώσει στα αντικείμενα χορευτικές ιδιότητες.
● Μιλήστε μας για την εμπειρία σας ως καλλιτέχνης του δρόμου: τι σας γοήτευσε και τι σας δίδαξε σε αυτή την πορεία;
Η εργασία μου ως καλλιτέχνη δρόμου στη Ρώμη ήταν μια αξέχαστη εμπειρία που με διαμόρφωσε. Ο δρόμος είναι ένας γενναιόδωρος και ταυτόχρονα σκληρά ειλικρινής δάσκαλος, ένας τόπος όπου συμβαίνουν αυθεντικές συναντήσεις. Εχει διαπλάσει την κατανόησή μου για την Τέχνη ως μια πράξη μοιράσματος, τοποθετώντας στην καρδιά αυτής της διαδικασίας τη συνάντηση. Εκανα ταχυδακτυλουργικά ζογκλερικά επαφής (σ.σ. δύσκολο να το αποδώσεις, αλλά κατάλαβα ότι είναι κάτι σαν αυτό που μπορεί ο άλλος να βγάζει νομίσματα πίσω από το αυτί σου και μπαλάκια από την τσέπη σου) και χειραγωγούσα φλεγόμενα αντικείμενα: από εδώ πηγάζει το ότι γοητεύομαι από τα αντικείμενα και την υλικότητα.
Ομως ο δρόμος επίσης επιβάλλει και αυστηρούς περιορισμούς. Το κοινό είναι φευγαλέο, οι άνθρωποι σε πλησιάζουν τόσο εύκολα όσο εύκολα φεύγουν. Αν χάσεις την προσοχή τους έστω και για μια στιγμή, απλώς απομακρύνονται. Αυτό περιορίζει σημαντικά το βάθος και τα ρίσκα που μπορείς να πάρεις καλλιτεχνικά. Γι’ αυτό, όταν αργότερα συνάντησα τη σκηνή σύγχρονου χορού στο Βερολίνο, ένιωσα σαν να παίρνω μια ανάσα καθαρού αέρα: πραγματικά απόλαυσα τη νέα ελευθερία. Κοιτάζοντας πίσω, είμαι βαθιά ευγνώμων για την εμπειρία μου στον δρόμο. Εθεσε τα θεμέλια για τον τρόπο που προσεγγίζω την πειραματική δουλειά σήμερα, σε σύνδεση με αυτή την επιθυμία του μοιράσματος. Το έργο που θα παρουσιάσω στην Καλαμάτα, Materia, είναι ένα καλό παράδειγμα, όπου το κοινό καλείται όχι μόνο να παρακολουθήσει το αποτέλεσμα μιας έρευνας, αλλά και να ασχοληθεί με την ίδια την έρευνα καθώς αυτή εξελίσσεται.
● Πώς εμπνευστήκατε τον χορό σας με πολυστυρένιο;
Αρχισα να εφαρμόζω τεχνικές εξερεύνησης της κίνησης σε καθημερινά αντικείμενα, αναζητώντας την ιδιαίτερη γλώσσα και τις εγγενείς κινητικές τους ιδιότητες. Πριν ξεκινήσω τη δημιουργία του έργου, η πρακτική μου συνίστατο στο να πηγαίνω με άδεια χέρια σε ένα στούντιο και να δουλεύω με τα αντικείμενα που έβρισκα εκείνη την ημέρα σε εκείνο το μέρος, εξασκώντας ταυτόχρονα τόσο τη μοναδικότητα της κίνησης που έκρυβαν αυτά τα αντικείμενα όσο και την ικανότητά μου να αναζητώ πιθανότητες.
Μια μέρα, δούλευα σε έναν χώρο που ήταν υπό ανακαίνιση, και έτυχε να βρω πεταμένα στο στούντιο μερικά κομμάτια πολυστυρενίου που χρησιμοποιούνταν για μόνωση. Καθώς άρχισα να δουλεύω με αυτά, γρήγορα συνειδητοποίησα ότι αυτό το υλικό είχε πολλά να πει, και συνέχισα να ερευνώ, μέχρι που ανακάλυψα τόσο πολλά πράγματα που έπρεπε να τα συγκεντρώσω σε ένα κομμάτι. Από εκείνη τη στιγμή, το Materia συνέχισε να αναπτύσσεται τόσο ως έρευνα όσο και ως παράσταση.
● Ποια είναι η κύρια ιδέα πίσω από αυτή την παράσταση;
Πολιορκημένοι από την ύλη, πλοηγούμαστε σε περιβάλλοντα που βασίζονται σε αντικείμενα και διαμορφώνονται από τη λειτουργικότητα της χρήσης τους. Ηλεκτρικές συσκευές, οχήματα, μέσα μεταφοράς, νομίσματα, μέσα επικοινωνίας, τεχνολογικές και μηχανικές συσκευές κ.λπ., ολόκληρος ο κόσμος μας είναι γεμάτος πράγματα. Κατανοούμε αυτά τα αντικείμενα σε διαφορετικούς βαθμούς πολυπλοκότητας, σε σχέση με τις ανάγκες μας και την ικανότητά μας να τα χειριζόμαστε. Μαθαίνουμε τον σωστό και αποτελεσματικό τρόπο χρήσης των πραγμάτων, αλλά, ταυτόχρονα, σταδιακά χάνουμε την ικανότητα να τα ερευνούμε. Δηλώνουμε ως σπασμένα ή άχρηστα εκείνα τα αντικείμενα που έχουν χάσει την ικανότητα να εξυπηρετούν τον κύριο σκοπό τους και τα οποία απορρίπτουμε εύκολα. Αντικαθιστούμε αντικείμενα με άλλα που έχουν βελτιωμένα χαρακτηριστικά, όπου είναι οικονομικά εφικτό. Με λίγα λόγια, ισοπεδώνουμε τα αντικείμενα στις σχεδιασμένες λειτουργίες τους και αυτό, μαζί με την οικονομική τους αξία, ορίζει τα όρια της αντίληψής μας και υπαγορεύει τον τρόπο που σχετιζόμαστε με αυτά.
Η αντίληψή μας συνδέεται ουσιαστικά με την ερμηνεία και τη σχέση μας με τον κόσμο. Η αντίληψη είναι, στην πραγματικότητα, ήδη μια πράξη ερμηνείας και ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον τρόπο που σχετιζόμαστε με αυτόν. Το Materia αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια να μετατοπιστεί αυτή η αντίληψη και να δημιουργηθεί μια διαφορετική σχέση με ένα από τα πιο αναλώσιμα υλικά: το πολυστυρένιο.
Το έργο στοχεύει να μετατοπίσει την κατάσταση από αυτό που μας παρουσιάζονται τα αντικείμενα στο περιβάλλον μας – δηλαδή αυτό της χρήσης και της απόρριψης, σε αυτό της συνύπαρξης, προσκαλώντας μας να αμφισβητήσουμε και να αναδιαμορφώσουμε την καθημερινή μας αλληλεπίδραση μαζί τους. Ο χορός καμιά φορά πρέπει να ανακαλύπτεται παρά να δημιουργείται. Το Materia ενθαρρύνει τους θεατές να αλλάξουν την αντίληψή τους και να αγκαλιάσουν μια κατάσταση παιχνιδιάρικης ανακάλυψης, όπου η χορογραφία δημιουργείται ως διαδικασία και όχι ως προϊόν, περιβάλλοντάς μας σιωπηλά.
ℹ️ Μέγαρο Χορού Καλαμάτας, Εναλλακτική Σκηνή 19/7 στις 19.00 και 20/7 στις 22.00. Διάρκεια 55’. Εισιτήρια 9 (ομαδικά) – 12 ευρώ. Τηλεφωνική Αγορά & Πληροφορίες Εκδηλώσεων (+30) 211 19 81 535 (10.00-20.00 Καθημερινές & Σαββατοκύριακο)
-320x213.jpg)
