Η Γαλλία του Μακρόν έχει υιοθετήσει την πιο σκληρή θέση από όλες τις χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ απέναντι στην προσπάθεια του Τραμπ για τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Πιο συγκεκριμένα, η πρόταση Μακρόν, για μόνιμη εγκατάσταση χερσαίων δυνάμεων της Γαλλίας και της Βρετανίας ως εγγυητριών δυνάμεων της εκεχειρίας Ρωσίας – Ουκρανίας, από μόνη της είναι αρκετή για να βραχυκυκλώσει κάθε προσπάθεια τερματισμού του πολέμου.
Η πρόταση Μακρόν πατάει την πιο σημαντική κόκκινη γραμμή της Μόσχας: να δεσμευτεί η Ουκρανία ότι δεν θα επιδιώξει να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Ντε φάκτο ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ δεν έχει για τη Μόσχα καμία διαφορά, επιχειρησιακή ή πολιτική, από την πλήρη ένταξη.
Είναι προφανές ότι με τη ρητορική των σκληρών όρων απέναντι στη Μόσχα ο Μακρόν θέλει να διαμηνύσει ότι η Γαλλία διαθέτει τα όπλα, συμβατικά και πυρηνικά, αλλά και την αποφασιστικότητα να τα χρησιμοποιήσει ως μεγάλη δύναμη που θεωρεί ότι της ανήκει αυτοδικαίως η ηγεσία μιας χειραφετημένης ευρωπαϊκής αμυντικής δομής.
Τα παραπάνω απαντούν στο ερώτημα για ποιο λόγο προχθές Τρίτη ο Μακρόν πήρε την πρωτοβουλία να μιλήσει στο τηλέφωνο με τον Πούτιν, τρία χρόνια μετά την πιο πρόσφατη επικοινωνία τους. Ο Μακρόν προφανώς αντιλαμβάνεται ότι η πλειοδοσία υπέρ του Κιέβου κινδυνεύει να οδηγήσει τη Γαλλία σε απομόνωση, καθώς επιβαρύνει την προσπάθεια ΗΠΑ – Ρωσίας να βρουν μια συμβιβαστική λύση στην Ουκρανία. Αλλωστε η πρόταση Μακρόν απορρίφθηκε επί της ουσίας και από τη Βρετανία και από τη Γερμανία.
Ούτως η άλλως, τα δεδομένα στο πεδίο της μάχης δείχνουν ως μονόδρομο μια συμβιβαστική λύση. Πριν και πάνω από όλα, η πρόταση Μακρόν έπασχε από μια εγγενή αντίφαση. Σε έναν υποθετικό πόλεμο της Ρωσίας με το ΝΑΤΟ, δεν μπορεί να προτείνεται δυνάμεις της μιας πλευράς να εμφανίζονται ως εγγυήτριες των συμφωνηθέντων για τον τερματισμό του πολέμου…
