«Κατά τα κέρδη μου κρίνω το πανηγύρι»
(Λαϊκή παροιμία)
Το κεφάλαιο πάντα «μαλώνει» μεταξύ του: αφού τα λάφυρα του κράτους δεν φτάνουν, ο καπιταλιστής χορηγός της εξουσίας χτυπάει τον καπιταλιστή που πήρε την εξουσία.
Στις ΗΠΑ ζούμε την πλήρη προσομοίωση του αναπόφευκτου διαζυγίου μεταξύ εκλεγμένου και μη εκλεγμένου κεφαλαίου.
Το κράτος-καπιταλιστής γίνεται στο τέλος πάντα ο επόπτης της συσσώρευσης και της απομόχλευσης του κρατικού χρήματος.
Ο «καινοτόμος» φουτουριστής δημιουργός πολεμάει τον real estate πρόεδρο (και ξεσηκώνει τους 250 εκατομμύρια followers για νέο κόμμα) επειδή ο δεύτερος του κόβει το οξυγόνο – δηλαδή τις κρατικές επιχορηγήσεις.
Ο Τραμπ επικαλείται το παραπάνω ως αναγκαία πολιτική εξοικονόμησης, θαρρείς και ήθελε γνώσεις δημοσιονομικής πολιτικής ότι για να σώσεις κοινωνικές δαπάνες πρέπει να κόψεις μερικά δισ. από κονδύλια προς την Tesla και τη Space X του χορηγού Μασκ.
Προσδεθείτε: ίσως δεν είμαστε μακριά από τον μεγαλύτερο «εμφύλιο» στην παγκόσμια ιστορία. Τα δισ. και τρισ. του αέρα κοπανιστού και του χάρτινου πλούτου του Ιλον Μασκ απέναντι στα δισ. και τρισ. του δημόσιου αμερικανικού χρέους και προϋπολογισμού.
Τα μεγέθη συναντούν τους ναρκισσισμούς των υπερτροφικών εγώ και η αλαζονεία της εξουσίας συναντά την αλαζονεία του σημειοκεφαλαίου.
Ο Τραμπ είναι ο διευθύνων σύμβουλος του αμερικανικού κρατικού και ηγεμονικού καπιταλισμού: αυτού που έθρεψε τις χάρτινες κεφαλαιοποιήσεις του «μεγάλου εφευρέτη» για ηλεκτροκίνηση και κατάκτηση του Διαστήματος.
Ο Μασκ είναι η απόλυτη προσωποποίηση του χάρτινου πλούτου που έφτιαξε μεταξύ άλλων και η FED στη Wall Street. Ενα χαρτομάνι προεξόφλησης δυσθεώρητων και απίθανων τζίρων και κερδών, που αν καταρρεύσει, τότε διαλύεται το σύμπαν.
Το σύστημα όμως έχει αντανακλαστικά και θα ισορροπήσει. Αλλά ίσως μέχρι τότε οι περίφημες αγορές και το αόρατο βραχυπρόθεσμο κεφάλαιο να μυριστούν αίμα…
