«Το Ισραήλ βομβάρδισε σχολείο που λειτουργούσε ως καταφύγιο σκοτώνοντας τουλάχιστον 33 Παλαιστινίους. Σύμφωνα με το Al Jazeera, ανάμεσα στα θύματα υπάρχουν και παιδιά που βρέθηκαν απανθρακωμένα εξαιτίας της πυρκαγιάς που προκλήθηκε από τον βομβαρδισμό. Κι όλα αυτά, λίγα εικοσιτετράωρα αφότου η Παλαιστίνια γιατρός παρέλαβε τις σορούς των εννέα παιδιών της μετά από αντίστοιχη ισραηλινή επίθεση». Ναι, αλλά «η ειδική στη γλώσσα του σώματος Judi James, που ανέλυσε το βίντεο με το περιστατικό ανάμεσα στον Εμανουέλ και την Μπριζίτ Μακρόν, αντικρούει τη ρητορική του Ελιζέ: “Δεν ήταν παιχνίδι, ήταν χαστούκι”, επιμένει». Φυσικά η ειδησεογραφία των παράλληλων κόσμων την ίδια ημέρα δεν είναι πρωτότυπο φαινόμενο. Ποτέ δεν ήταν. Εξ ου κι εκείνο το παλιό γνωστό ευφυολόγημα «η μισή ανθρωπότητα λιμοκτονεί και η άλλη μισή κάνει δίαιτα». Εχω όμως την εντύπωση ότι εδώ και πολλές δεκαετίες δεν είχαμε ξανά τόσο έντονα αυτό το γιγαντιαίο αίσθημα πνιγμού και απόλυτης αδυναμίας μπροστά σ’ αυτό το έγκλημα που συντελείται σε κοινή θέα -όπως λέει εύστοχα και η Κορίνα- όσο μια Τζούντι Τζέιμς αναλύει τις μούτες στο πρόσωπο του Μακρόν και την «αεροδυναμική» στο χέρι της Μπριζίτ – κι αυτό θεωρείται επίσης είδηση.
Ναι, ξέρουμε πως η έκθεση στην αιματηρή κι άλλοτε αλγολάγνα ειδησεογραφία λειτουργεί και ως μορφή εξοικείωσης, έτσι κάπως όπως οι γιατροί, μετά το πρώτο σοκ του μαθήματος ανατομίας, εξοικειώνονται τελικά με τη θέα του θανάτου. Ναι, έχουμε γίνει παθητικοί κοινωνοί πληροφοριών για δεκάδες τραγωδίες, μικρές ή τεράστιες, όσο η τηλεόραση έπαιζε την ώρα που π.χ. σιδερώναμε. Ναι, στη μικροδυτική κοινωνία μας μάς τσακίζουν κι εμάς τα προβλήματα της ακρίβειας, της αδυναμίας ανταπόκρισης στα βασικά. Αλλά από πού προέκυψε αυτό το σύννεφο ανοχής και παθητικότητας που κάθεται πάνω απ’ τις χώρες, όπως κάθεται η αφρικανική σκόνη στα καπό των αυτοκινήτων; Πότε μάθαμε να αναπτύσσουμε τόση απάθεια ή να διατηρούμε ανεπίδοτο αυτό το αίσθημα πνιγμού έναντι κυβερνήσεων που ψελλίζουν (στην καλύτερη περίπτωση) κάτι χλιαρές αντιδράσεις; Φυσικά υπάρχουν κι όσοι αντιδρούν δυναμικότερα. Λιγότεροι. Οργανώνουν συγκεντρώσεις, ψηφίσματα και διαμαρτυρίες, προορισμένες κατά κανόνα να πνιγούν στα δακρυγόνα ή να παραποιηθούν ως «αντισημιτισμός» και να λοιδορηθούν από διάφορους αρθρογράφους που εκφράζουν κι αυτοί την άποψή τους. Λες και σηκώνει άποψη το «Νεκρώσιμο Μπλουζ» του Οντεν: «Σπάστε τ’ ακουστικά, φιμώστε τα ρολόγια,/χώστε τα πιάνα και τα τύμπανα στα υπόγεια,/το ζώο μπουκώστε, τα γαβγίσματα να πάψουν,/φέρτε το φέρετρο να ’ρθούν για να τον κλάψουν (…)».
