Σαν να ήταν εκπρόσωπος αυτού που ονομάζεται «κουλτούρα βιασμού», ο εισαγγελέας στη δίκη του Πέτρου Φιλιππίδη, Ανδρέας Καραφλός, ο οποίος πρότεινε την αθώωση του κατηγορουμένου και για τη δεύτερη καταγγέλλουσα, κατάφερε με τα λόγια του και από τη θέση που βρίσκεται να γκρεμίσει όσα χτίστηκαν αργά και επιμελώς από το κίνημα ενδυνάμωσης προς τις γυναίκες που υφίστανται κάθε είδους κακοποίηση, εν προκειμένω σεξουαλική.
Με φράσεις όπως «στην Ελλάδα τα βαφτίζουμε όλα βιασμό» ή «το στόμα δεν ανοίγει έτσι απλά… μόνο με όπλο ή μαχαίρι ανοίγει», εκτός από αποτροπιασμό στο ακροατήριο, ο εισαγγελικός λειτουργός πέτυχε σίγουρα την περαιτέρω αποθάρρυνση κακοποιημένων γυναικών να καταγγείλουν τα περιστατικά σεξουαλικής βίας που υφίστανται και ενίσχυσε με μοναδικό τρόπο το αίσθημα αμφισβήτησης προς τη Δικαιοσύνη, ξεφεύγοντας κατά πολύ από τον νομικό του ρόλο και προβαίνοντας σε προσβλητικούς χαρακτηρισμούς και σχόλια.
Ανάμεσα στα προβληματικά, κατά τον ίδιο, σημεία στην καταγγελία της δεύτερης γυναίκας που κατηγορεί τον Πέτρο Φιλιππίδη για απόπειρα βιασμού, ο Αν. Καραφλός εστίασε στο λεγόμενο «γιατί τώρα και όχι τότε;», μιλώντας σαν να κατέχει την απόλυτη αλήθεια από την προνομιακή θέση που του παρέχει το τρίπτυχο λευκός, άνδρας και με εξουσία.
«Γιατί η καταγγέλλουσα δεν αντιστάθηκε σθεναρά; Να φωνάξει. Θα την άκουγαν οι γείτονες. Οποιος δέχεται τέτοια πράγματα δεν παίρνει την τσάντα του και φεύγει και το βράδυ πάει στο θέατρο να παίξει. […] Γιατί η καταγγέλλουσα δεν πήγε άμεσα στην αστυνομία να καταγγείλει; Ηταν 35 ετών. Γιατί δεν πήγε; Επειδή ήταν διάσημος; Οταν δέχεσαι τέτοιες πράξεις τις καταγγέλλεις αμέσως. […] Γιατί η καταγγέλλουσα δεν ενημέρωσε αμέσως τους συγγενείς της και τους δικούς της ανθρώπους; Αν είχε γίνει η καταγγελία άμεσα, θα είχε συλληφθεί ο κατηγορούμενος».
Στη συνέχεια ο εισαγγελικός λειτουργός αποφάνθηκε πως «δεν ενεργούν έτσι οι βιαστές», προσθέτοντας μάλιστα στο τελείωμα της φράσης του προκειμένου να τονίσει την ισχύ του λόγου του τη λέξη «τέλος», δείχνοντας αδιάλλακτος και σίγουρος, ενώ αναφέρθηκε ξανά στην ηλικία του Π. Φιλιππίδη αναρωτώμενος για ακόμα μία φορά «πώς ήρθε σε στύση χωρίς ερέθισμα;». Σε μια αποστροφή του λόγου του που προκάλεσε έντονη δυσφορία στο ακροατήριο, μάλιστα, είπε πως «στην Ελλάδα έχουμε φτάσει να χαρακτηρίζονται όλα ως βιασμοί».
«Hσσονος σημασίας»
«Ο κατηγορούμενος μίλησε για one night stand. Ολα μπορούν να γίνουν. Τέτοια μορφή βίας όμως που περιγράφει η καταγγέλλουσα -σε κοινή θέα- φαντάζει εξωπραγματική. Δεν ενεργούν έτσι οι βιαστές. Τέλος. […] Πώς ήρθε τόσο εύκολα ο κατηγορούμενος σε στύση; Ηταν 51 ετών! «Γελούσε και χάιδευε τα γεννητικά του όργανα», μας είπε η καταγγέλλουσα. Τι βιαστής είναι αυτός; Βιαστής για γέλια. Ηρθε σε στύση ξαφνικά χωρίς κανένα ερέθισμα; […] Εχουμε εξαναγκασμό σε πεολειχία. Για να έχουμε όμως πεολειχία πρέπει να υπάρχει στύση. Η απλή, όμως, επαφή του στόματος με το γυμνό δέρμα του πέους μπορεί να θεωρηθεί και προσβολή γενετήσιας αξιοπρέπειας, που τιμωρείται με έγκληση και με ποινή μέχρι ενός έτους και χρηματική ποινή. […] Εδώ στην Ελλάδα έχουμε φτάσει να χαρακτηρίζονται όλα ως βιασμοί. Σαν λαός πώς το βλέπετε; Αν, για παράδειγμα, υπάρξει επαφή με γυμνό σώμα, αμέσως μιλάμε για βιασμό και 15 χρόνια φυλακή! Στην Αυστρία, για να σας δώσω μια σύγκριση, η ολοκλήρωση στο στήθος μιας γυναίκας θεωρείται ήσσονος σημασίας πράξη. Εδώ, όμως, όλα βαπτίζονται βιασμός».
Παράλληλα, αναφερόμενος στο πρωτόδικο δικαστήριο ο Αν. Καραφλός είπε πως στην απόφαση αυτού δεν γίνεται λόγος για ολοκληρωμένη σεξουαλική πράξη, αλλά για επαφή του στόματος με τα γεννητικά όργανα του κατηγορουμένου. «Σου λέει, κάτσε μη δεν δεχτούν την πράξη, θα βάλω επαφή στο σκεπτικό! Γιατί το στόμα δεν ανοίγει έτσι! Μόνο με όπλο ή μαχαίρι ανοίγει!».
Σύμφωνα με τον εισαγγελέα, μεταξύ των 26 αντιφάσεων που σημείωσε στην κατάθεση της δεύτερης καταγγέλλουσας είναι τόσο το γεγονός ότι απουσιάζει η ιατροδικαστική έκθεση -πράγματι κρίσιμο στοιχείο για τη στοιχειοθέτηση του αδικήματος- όσο και το γεγονός ότι δεν θυμάται πράγματα, ερχόμενος σε πλήρη αντίθεση με την επιστημονική κοινότητα που έχει πάρει θέση για το θέμα της μνήμης σε τραυματικά γεγονότα και το ζήτημα του «παγώματος».
«Kρεοπώληδες;»
«Δεν θυμάται καν τη μάρκα του αυτοκινήτου. Πώς θα προχωρήσουμε σε αξιολόγηση των ισχυρισμών της, όταν λείπουν βασικά στοιχεία για τον τόπο και τον τρόπο; Αν δεν γνωρίζει καν το όχημα, πώς μπορούμε να εκτιμήσουμε αν όλα αυτά που περιγράφει ανταποκρίνονται στην αλήθεια; […] Αν το αμάξι ήταν Mercedes, λέει ψέματα η καταγγέλλουσα. Θα κάνουμε τα κλειδώματα σωματική βία; Δεν ξέραμε αν ήταν φιμέ τα τζάμια. Γιατί να πάει στο οικόπεδο στο Ψυχικό και δεν πήγε σε έναν παράδρομο εκεί κοντά; Δεν ξέρουμε τον τόπο του εγκλήματος. Πώς θα δικάσεις έτσι; Αντε άντε, με μια κατάθεση προφυλακίζουμε; Τι είμαστε, κρεοπώληδες;».
Υποστήριξε δε ότι σε περίπτωση που πράγματι ο κατηγορούμενος επιτέθηκε στη γυναίκα, θα είχαν υπάρξει σημάδια. «Για να τη σπρώξει με δύναμη, θα έπρεπε να είχε προκληθεί κοιλιακή αιμορραγία. Υπήρχε και το χειρόφρενο εκεί! Ακόμα και αν είσαι αθλητής, θα τραυματιζόσουν!» ανέφερε.
Ως προς τον ισχυρισμό περί υπαναχώρησης από την πράξη, ο Ανδρέας Καραφλός πρότεινε στην περίπτωση που το δικαστήριο κρίνει ένοχο τον Πέτρο Φιλιππίδη, να γίνει δεκτός, και ο κατηγορούμενος να μείνει ατιμώρητος γιατί, όπως είπε, ίσως έκανε πίσω λόγω… συνείδησης. «Αν δεχτείτε, όπως το πρωτόδικο δικαστήριο, ότι υπήρξε σθεναρή αντίσταση του θύματος, τότε δεν υφίσταται λόγος να γίνει δεκτή η υπαναχώρηση. Ομως, μέσα στη συμπλοκή, ποιος μας λέει ότι για λόγους συνείδησης δεν έκανε πίσω; Δεν μπορώ να αποκλείσω ότι συνέτρεχαν και τέτοιοι λόγοι».
