Εξέγερση απελπισίας στο κολαστήριο της Κέρκυρας

Το ποτήρι φαίνεται πως ξεχείλισε χθες στις φυλακές Κέρκυρας, με τους κρατουμένους να αντιδρούν βάζοντας φωτιά σε κελιά και προαύλιο, διαμαρτυρόμενοι για απάνθρωπες συνθήκες κράτησης, κακομεταχείριση, βασανιστήρια εκμετάλλευση, μεθοδεύσεις, έλλειψη βασικών υπηρεσιών, συνεχείς απορρίψεις αδειών και άλλα τόσα που συνθέτουν ένα οργουελικό σκηνικό – και όχι για τους ελέγχους που πραγματοποιούνται στα κελιά, όπως πολλά ΜΜΕ, ακολουθώντας ως πιστό ευαγγέλιο τη διαρροή του υπ. ΠΡΟ.ΠΟ., αναπαρήγαγαν.

Το επεισόδιο έληξε νωρίς το απόγευμα, με τον εισαγγελέα να επισκέπτεται το κατάστημα και να ακούει τα αιτήματα των κρατουμένων.

Σύμφωνα με όσα είπαν στην «Εφ.Συν.» κρατούμενοι, εκτός από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στο συγκεκριμένο σωφρονιστικό κατάστημα, το οποίο μεταξύ τους αποκαλούν Corfuwitz, παρομοιάζοντάς το με το στρατόπεδο συγκέντρωσης των ναζί Auschwitz, αντιστέκονται και στις δυστοπικές αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα που -σε συνδυασμό με τα πειθαρχικά- αυστηροποιεί και το πλαίσιο των αδειών αλλά και αυτό της υφ’ όρον απόλυσης, καθιστώντας και τα δύο σχεδόν άπιαστο όνειρο.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες, δεν είναι λίγες οι φορές που πέφτουν θύματα ξυλοδαρμών, για το παραμικρό, τους μεταφέρουν στην απομόνωση όπου τους βασανίζουν, με τους υπαλλήλους να τους τρομοκρατούν φωνάζοντας «έρχομαι να σας γαμήσω, πουτάνες».

Δεν είναι κρυφό πως η Κέρκυρα έχει τη φήμη της χειρότερης φυλακής στη χώρα και αυτό δεν οφείλεται μόνο στην αρχιτεκτονική της (σ.σ.: το κτίριο είναι χτισμένο επί Αγγλικής Αρμοστείας στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, στο αρχιτεκτονικό πρότυπο του «Πανοπτικού», δηλαδή ένα συγκρότημα κτιρίου του οποίου οι πτέρυγες σε σχήμα ακτίνας καταλήγουν σε μία κεντρική αίθουσα από την οποία παρακολουθείται όλη η φυλακή, μάλιστα λέγεται πως ο αρχιτέκτονας που το σχεδίασε στη συνέχεια αυτοκτόνησε), αλλά και στο γεγονός πως στο παρελθόν έχει απασχολήσει για την ιδιαίτερα σκληρή στάση της απέναντι στους κρατουμένους, με τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους να έχουν δείξει κατά καιρούς «υπερβάλλοντα ζήλο» στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν -λόγω παράδοσης- αυστηρά πειθαρχική τη φυλακή.

Σύμφωνα με μαρτυρία, μάλιστα, δεν δίστασαν, στο πρόσφατο παρελθόν, να δέσουν κρατούμενο με σκοινί από τον λαιμό και να τον περιφέρουν τραβώντας τον μπροστά από τα κελιά, προς παραδειγματισμό, την ώρα που τον μετέφεραν στην απομόνωση όπου και τον βασάνισαν.

Εκτός όμως από τη βία την οποία -παρανόμως- δέχονται, οι κρατούμενοι καταγγέλλουν και τις συνθήκες κράτησης. Οπως λένε, υπάρχει πόσιμο νερό μόνο μία ή δύο ώρες την ημέρα, ενώ τις Κυριακές δεν δίνουν φαγητό στους κρατουμένους και το έχουν ονομάσει «νηστεία», με αποτέλεσμα όποιος δεν έχει χρήματα για να αγοράσει φαγητό και νερό να βρίσκεται σε δυσμενή θέση.

Οι ελλείψεις σε γιατρούς, ψυχολόγους, φάρμακα και κοινωνικούς λειτουργούς κάνουν ακόμα πιο δύσκολη τη διαβίωση, ενώ, όπως λένε, δέχονται ψυχολογικό πόλεμο αφού κάθε βράδυ τούς βασανίζουν, ανάβοντας το φως κάθε μία ώρα, ξυπνώντας τους για να δουν αν βρίσκονται μέσα στα κελιά τους. Παράλληλα, οι κρατούμενοι εκφράζουν τους προβληματισμούς τους σχετικά με δωρεές που γίνονται στη φυλακή και, όπως λένε, δεν βλέπουν αυτά τα χρήματα να επενδύονται κάπου.

Ανακοίνωση για τα όσα καταγγέλλονται εξέδωσε το Δίκτυο Δικαιωμάτων και Ελευθεριών της Νέας Αριστεράς, με την οποία ζητάει «να ακουστεί η φωνή των κρατουμένων της Κέρκυρας». «Η φωτιά στις φυλακές Κέρκυρας έσβησε, παραμένει, ωστόσο, να ακούγεται η κραυγή απελπισίας των κρατουμένων. Γιατί μπορεί να ακούγονται ακραία (και είναι) όσα κατήγγειλαν οι κρατούμενοι του κολαστηρίου της Κέρκυρας, αλλά οφείλουμε να τα ακούσουμε και κυρίως να κάνουμε κάτι για να σταματήσουν τα βασανιστήρια και η κατατρομοκράτηση των ανθρώπων», αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση και συμπληρώνεται:

«Δυστυχώς οι εικόνες αυτές δεν αφορούν αποκλειστικά τις φυλακές Κέρκυρας. Είναι ο κανόνας ενός απάνθρωπου τιμωρητικού σωφρονιστικού συστήματος, που επιβιώνει και αναπαράγεται μέσα από τον αστείρευτο αυταρχισμό του. Το Δίκτυο Δικαιωμάτων και Ελευθεριών της Νέας Αριστεράς στέκεται στο πλευρό των κρατουμένων. Γιατί η φωνή τους πρέπει να ακουστεί. Γιατί κανείς δεν πρέπει να μείνει μόνος του».