«Λιτότητα φέρνει η πολεμική οικονομία» ήταν ο πρωτοσέλιδος τίτλος της «Εφ.Συν.» στις 22-23 Μαρτίου λίγο μετά τη συμφωνία των 27 της Ε.Ε. για το πρόγραμμα επανεξοπλισμού της Ευρώπης, ύψους 800 δισ. ευρώ, και τους κυβερνητικούς κομπασμούς για το 12ετές εξοπλιστικό των 26 (και βάλε) δισ. ευρώ.
Η πρόβλεψη που διατύπωνε η «Εφ.Συν.» αναλύοντας τα δεδομένα της ευρωπαϊκής και της αμιγώς ελληνικής στρατηγικής ήταν ότι πρώτο θύμα της ευρωπαϊκής στροφής στις εξοπλιστικές επενδύσεις -στο όνομα της αντιμετώπισης της Ρωσίας και όποιου άλλου υπαρκτού ή επινοημένου εχθρού- θα ήταν οι κοινωνικές πολιτικές και οι χρηματοδοτήσεις τους από εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους.
Οσοι έσπευσαν να μας κατηγορήσουν για ιδεοληψίες και αναπαραγωγή στερεοτύπων του 20ού αιώνα πρέπει να πάρουν εδώ και τώρα πίσω την ανακλαστική κριτική τους. Αυτή την περίοδο σε όλες τις χώρες της Ε.Ε., σε όλους τους δημόσιους φορείς που διαχειρίζονται προγράμματα ευρωπαϊκής συγχρηματοδότησης, γίνεται το ίδιο πράγμα:
Τα προγράμματα που υποβάλλουν χιλιάδες δημόσιοι φορείς στις 27 χώρες της Ε.Ε. από τους δήμους και τις περιφέρειες μέχρι τις κεντρικές κυβερνήσεις πρέπει να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα που δημιούργησε η ουκρανική κρίση, η στροφή της αμερικανικής ηγεσίας στη συνδιαλλαγή με τη Ρωσία και η τυφλή αφοσίωση της Ενωσης στη στρατιωτική αντιπαράθεση μαζί της.
Ετσι αποκαλύπτεται ότι η επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη να ρίξει χρήμα, πολύ χρήμα, στις στρατιωτικές προμήθειες έχει γερές πλάτες στις Βρυξέλλες. Είναι απολύτως συγχρονισμένη με τη στρατηγική της Ενωσης να κυνηγήσει Ρώσους ανάμεσα στους ανεμόμυλους.
Το γεγονός ότι ακόμα και αναλυτές των κορυφαίων αμερικανικών επενδυτικών τραπεζών σηκώνουν τα χέρια ψηλά για την ανεξέλεγκτη αύξηση τιμών και ενοικίων στην Ελλάδα, περιγράφοντας γλαφυρά τα δύο σημαντικότερα στοιχεία της στεγαστικής «μαύρης τρύπας» στη χώρα μας, δεν φαίνεται να απασχολεί τους εφησυχασμένους ενοίκους του μεγάρου Μαξίμου, ούτε τη νηφάλια νομενκλατούρα των Βρυξελλών.
Δεκαπέντε και πλέον χρόνια από το ξέσπασμα της στεγαστικής και στη συνέχεια χρηματοπιστωτικής κρίσης στις ΗΠΑ και σε όλον τον κόσμο μοιάζει σχεδόν κανείς να μην έχει μάθει τίποτα για τη «μηχανή» της καταστροφής. Το ξεσπίτωμα του ενός μπορεί σε χρόνο dt να ξεσπιτώσει όλους!
