Στον ρυθμό των Πανελλαδικών χτυπάει από σήμερα η καρδιά της Ελλάδας, με τα παιδιά της, τα παιδιά μας, αγόρια και κορίτσια που αποφοιτούν από το Λύκειο, να διαγωνίζονται και να ελπίζουν να περάσουν στο επόμενο σκαλί στου καλού τη σκάλα. Το καθένα υπερασπίζοντας τις προσδοκίες του, όσες τουλάχιστον από αυτές μπορούν και συναρτώνται με την εκπαίδευση, τις βαθμίδες και τις διαβαθμίσεις της.
Αγωνία τα παιδιά, αγωνία και οι γονείς και οι οικείοι. Αγωνία και αγώνας που και τα δυο πάνε μαζί, έχουνε την ίδια ρίζα. Οπως και η σπουδή, η μελέτη, όχι η βιασύνη, με το σπουδαίο, το σημαντικό και ξεχωριστό. Από την ίδια ρίζα βλασταίνουν κι αυτά. Για να πάμε στο πιο πάνω σκαλί, στη γνώση, που είναι το λαμπρότερο επίτευγμα του ανθρώπου, από τα χρόνια κιόλας τα μυθικά, του Προμηθέα και της σταύρωσής του κατ’ εντολή του Δία, από τον Ηφαιστο, με υπηρέτες του τα τσιράκια του Δία, το Κράτος και τη Βία.
Κι έμεινε από τότε, από τα χρόνια του Αισχύλου, τη γνώση που ελευθερώνει από την άγνοια και τον φόβο, το Κράτος και η Βία να τη σταυρώνουν στον Καύκασο. Αλλά εκείνη να επιμένει, ακόμα και σταυρωμένη στον βράχο με αλυσίδες, να φωτίζει τα σκοτάδια, να διαλύει τους φόβους και να κρατάει ζωντανή την ελπίδα για ελευθερία και προκοπή. Για τον άνθρωπο και την ανθρωπιά, που δοκιμάζονται σκληρά από αγγέλους σκότους, στη Λωρίδα της Γάζας, στην Ουκρανία, παντού όπου άνθρωποι στερούν ανάσες άλλων ανθρώπων.
Κοντά στα παιδιά μας λοιπόν. Που τώρα μας χρειάζονται περισσότερο. Καθώς η γνώση, στη χώρα μας και παγκοσμίως, δέχεται επέλαση βαρβαρότητας στο πρόσωπο της παιδείας, από το Καποδιστριακό και το Αριστοτέλειο μέχρι τη Σορβόννη και το Χάρβαρντ. Πάλι με το Κράτος και τη Βία να προσπαθούν να την καθηλώσουν στον βράχο της εξουσίας και της άγνοιας…
