Πέρασαν 15 χρόνια από το έγκλημα στη Μarfin κατά τη διάρκεια της πρώτης και τεράστιας αντιμνημονιακής συγκέντρωσης στις 5 Μαΐου του 2010. Με θύματα τρεις εργαζόμενους στην τράπεζα. Με υπουργό Προστασίας του Πολίτη τον ίδιο με τότε. Ο οποίος έκτοτε, και με αφορμή την κάθε επέτειο μνήμης, δεν παραλείπει να δηλώνει μετ’ επιτάσεως ότι βρίσκεται κοντά στην εξιχνίασή του, σχεδόν ακουμπάει τους δράστες αν δεν εφάπτεται κιόλας με αυτούς. 15 χρόνια τώρα το ίδιο τροπάριο. Το ίδιο δάχτυλο που δείχνει τον ίδιο χώρο.
Οδηγήθηκε μάλιστα και ενώπιον της Δικαιοσύνης ένας ύποπτος ως κατηγορούμενος, από αυτόν τον χώρο, που είχε σπεύσει να βοηθήσει στον απεγκλωβισμό των εργαζομένων στην τράπεζα. Οι ένστολοι υφιστάμενοι του υπουργού τον είχαν υποδείξει. Για να αποδειχθεί όχι μόνο ότι δεν είχε σχέση και να αθωωθεί πανηγυρικά, πριν από εννιά χρόνια, αλλά ότι το γνώριζαν κιόλας καθώς δεν ταίριαζαν τα βιομετρικά του στοιχεία. Τον είχαν όμως σε ομηρία όλα αυτά τα χρόνια. Ετσι. Γιατί μπορούν. Και να ήταν ο μόνος…
Η δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης όμως έχει αποφανθεί και άλλα: ότι υπεύθυνες για την τραγωδία ήταν οι εγκληματικά πλημμελείς συνθήκες πυρασφάλειας και το γεγονός ότι είχαν κλειδώσει τους υπαλλήλους στο υποκατάστημα της τράπεζας εγκλωβίζοντάς τους στον χαμό. Μπορεί η πολιτική εκμετάλλευση του γεγονότος να αναζωπυρώνεται επετειακά, ωστόσο πέρα από τις εντυπώσεις υπάρχουν και μερικά ακόμη στοιχεία που προβληματίζουν. Οπως μας θυμίζει σε ανάρτησή της η εγκληματολόγος Αναστασία Τσουκαλά, «γιατί δεν αναφέρεται πια ότι το εύφλεκτο υλικό που χρησιμοποιήθηκε ήταν στρατιωτικής προέλευσης;». Και διατυπώνει ερωτήματα για τη δράση του παρακράτους. Κι επειδή από σκοτεινούς μηχανισμούς φως δεν βγαίνει, καλό θα ήταν αντί να επαναλαμβάνονται οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις να τηρηθεί ενός λεπτού ΝΤΡΟΠΗ.
