Μπάζουν από παντού

Είναι πλέον φανερό πως η κυβέρνηση μπάζει από παντού. Τα γεγονότα που επικράτησαν χθες στην πολιτική επικαιρότητα το αποδεικνύουν περίτρανα. Το πρώτο αφορά την παρέμβαση Ν. Δένδια στο ζήτημα του Κανονισμού Δράσης για την Ασφάλεια της Ευρώπης (SAFE), που εγκρίθηκε πρόσφατα από το Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων της Ε.Ε. με τη συμμετοχή του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη. Το δεύτερο αφορά τα τεκταινόμενα για τη Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο όρος Σινά.

Μια μονή με ζωή 15 αιώνων -μνημείο του παγκόσμιου πολιτισμού αναγνωρισμένο από την UNESCO- με απόφαση αιγυπτιακού δικαστηρίου δημεύεται και περνάει στην ιδιοκτησία του αιγυπτιακού κράτους, με ορατό τον κίνδυνο να κλείσει εντελώς και να μετατραπεί σε μουσείο.

Κι όλα αυτά όταν κατά την πρόσφατη επίσκεψη του προέδρου Σίσι στην Αθήνα υπήρξε συμφωνία του Αιγύπτιου προέδρου με τον Κυρ. Μητσοτάκη για ευνοϊκό εξωδικαστικό συμβιβασμό επί του θέματος. Το ζήτημα θα αποκτούσε τα χαρακτηριστικά του τραγέλαφου αν ο πρόεδρος Σίσι ισχυριζόταν μετά από όλα αυτά πως στην Αίγυπτο η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη στις αποφάσεις της.

Δεν χωράει αμφιβολία πως η ελληνική εξωτερική πολιτική δέχτηκε μέσα σε μία μέρα απανωτά χτυπήματα καίριας σημασίας. Στην πραγματικότητα αποδείχτηκε ότι η βάση στην οποία στηρίζεται είναι εντελώς σαθρή. Αν στόχος της ήταν να εμποδίσει τη συμμετοχή της Τουρκίας στον κανονισμό SAFE, απέτυχε παταγωδώς. Ο Ν. Δένδιας έχει απολύτως δίκιο σε αυτά που λέει, ανεξαρτήτως αν συμφωνεί ή αν διαφωνεί κανείς με τη γενικότερη φιλοσοφία της άποψής του. Αν στόχος της κυβέρνησης ήταν να στριμώξει την Τουρκία σε κάποια διαπραγμάτευση ουσιωδών θεμάτων των ελληνοτουρκικών σχέσεων όπως το περιβόητο casus belli, τέτοια δυνατότητα δεν φαίνεται να υπάρχει.

Παρομοίως και στο ζήτημα των ελληνοαιγυπτιακών σχέσεων, εκείνο που αποδείχτηκε με τη θλιβερή εξέλιξη της υπόθεσης της Μονής της Αγίας Αικατερίνης στο όρος Σινά είναι ένα και μοναδικό: Οι διεθνείς σχέσεις είναι σχέσεις συμφέροντος. Ή όπως έλεγε ο Λόρδος Πάλμερστον «τα έθνη δεν έχουν σταθερούς φίλους ή εχθρούς. Εχουν μόνο σταθερά συμφέροντα».

Το μέγαρο Μαξίμου φαίνεται να κινείται σε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Νομίζει ότι με τη δουλικότητα προς τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. ή επενδύοντας σε παροδικές αντιπαραθέσεις μεταξύ κρατών στην ευρύτερη γειτονιά μας διασφαλίζει τα συμφέροντα της χώρας και του λαού της. Στο τέλος της ημέρας, όπως αποδεικνύεται στην πράξη, εισπράττει το εντελώς αντίθετο.