Απέναντι στη σύγχρονη βαρβαρότητα

Η κυβέρνηση αποφάσισε από την αρχή να σταθεί στο πλευρό του Ισραήλ και απέναντι στους Παλαιστινίους. Σε αυτή τη θέση παραμένει σταθερά και αταλάντευτα, χωρίς φυσικά να πείθει κανέναν ότι νοιάζεται για τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς Παλαιστινίους από τότε που άρχισε η στρατιωτική επέμβαση στη Γάζα, για τα χιλιάδες νεκρά παιδιά, για τη συντελούμενη γενοκτονία ενός λαού.

Πέρα όμως από την κυβέρνηση υπάρχουν και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, και δη της προοδευτικής (Αριστερά – Κεντροαριστερά). Κόμματα που έχουν, το καθένα ξεχωριστά, τις δικές τους θέσεις και τις δικές τους αναλύσεις για το παλαιστινιακό ζήτημα τόσο διαχρονικά όσο και στην τρέχουσα συγκυρία. Αλλού ταυτίζονται, αλλού όχι. Δεν έχουν όμως την παραμικρή διαφορά αναφορικά με την καταδίκη της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού, είτε τη δει κανείς στην ανθρωπιστική της διάσταση είτε στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου και των αποφάσεων του ΟΗΕ.

Κι αυτό φάνηκε από το γεγονός ότι η πρωτοβουλία του ΚΚΕ για κοινή στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης απέναντι στην κυβερνητική πολιτική στο θέμα, βρήκε άμεση ανταπόκριση από ΣΥΡΙΖΑ, Πλεύση Ελευθερίας και Νέα Αριστερά με αποτέλεσμα να υπάρξει κοινή δήλωση των τεσσάρων αυτών κομμάτων απέναντι στον πρωθυπουργό και τον υπουργό Εξωτερικών για το γεγονός ότι η κυβέρνηση, εξ αντικειμένου, ταυτίζεται με τις επιδιώξεις Νετανιάχου.

Εκπληξη, βεβαίως, προκαλεί το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ δεν συμμετέχει στην κοινή αντίδραση των τεσσάρων κομμάτων της προοδευτικής αντιπολίτευσης παρ’ όλο που την περασμένη Πέμπτη, μιλώντας στο MEGA, ο πρόεδρός του Ν. Ανδρουλάκης, αναφερόμενος στα τεκταινόμενα στη Γάζα, είπε επί λέξει: «Εκεί υπάρχει μια εθνοκάθαρση. Κάθε πολιτισμένος λαός της Ευρώπης πρέπει να είναι υπέρ του να σταματήσει άμεσα η εθνοκάθαρση».

Δεν γνωρίζουμε αν η απουσία του ΠΑΣΟΚ από την κοινή στάση των τεσσάρων είναι επιλογή του προέδρου του ή αποτέλεσμα κάποιων εσωκομματικών συσχετισμών στα ανώτερα καθοδηγητικά όργανά του. Είμαστε όμως απολύτως βέβαιοι πως μια τέτοια στάση δεν συνάδει με την ιστορία αυτού του κόμματος. Αρκεί κανείς να θυμηθεί τις πρωτοβουλίες του Ανδρέα Παπανδρέου στο παλαιστινιακό ζήτημα.

Οπως και να ’χει, η κοινή δήλωση των τεσσάρων κομμάτων είναι απόλυτα συγχρονισμένη και συγχρωτισμένη με το λαϊκό αίσθημα εντός κι εκτός Ελλάδος. Και συνιστά μια θέση αρχών απέναντι στη σύγχρονη βαρβαρότητα, την οποία εκ των πραγμάτων ενστερνίζεται η κυβέρνηση.