Το άρθρο συντάσσεται πριν από το τζάμπολ του πρώτου τελικού του FIBA Europe Cup που έδινε χθες ο ΠΑΟΚ στη Μιριμπίγια, κόντρα στην Μπιλμπάο. Για τον γράφοντα λίγη σημασία έχει ποιο θα ήταν το σκορ του αγώνα και αν θα υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες κατάκτησης του τροπαίου στον δεύτερο τελικό που θα γίνει την ερχόμενη Τετάρτη στο Παλατάκι. Η ουσία είναι ότι, έπειτα από πολύ καιρό, άναψε μία σπίθα στο μπάσκετ της Θεσσαλονίκης και είμαι βέβαιος ότι θα έχει και συνέχεια, αναμένοντας και αντίδραση από τον μπασκετικό Αρη.
Είμαι από εκείνους που μεγάλωσαν με τα ντέρμπι Αρης – ΠΑΟΚ στο Αλεξάνδρειο, συνήθως Σάββατα απόγευμα, με ώρα έναρξης 16.15, τον κόσμο χωρισμένο μόνο με μία κορδέλα και ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση από το κρατικό κανάλι. Στα γήπεδα του Ποσειδωνίου, έπρεπε να δώσεις μάχη για να βρεις μπασκέτα να παίξεις, όλη η νεολαία της Θεσσαλονίκης, όλης της Ελλάδας κρατούσε μία… σπυριάρα στα χέρια και προσπαθούσε να μιμηθεί τις μυθικές μονομαχίες Γκάλη-Πρέλεβιτς. Ο γράφων, μεγαλώνοντας σε χωριό της Λάρισας, θυμάται στις προπονήσεις του Ολύμπου Γόννων, οι παίκτες να κάνουμε προπονητικό διπλό, χωρισμένοι σε ΠΑΟΚ και Αρη.
Η Θεσσαλονίκη ήταν η πρωτεύουσα του μπάσκετ, αλλά, δυστυχώς και σε αυτό το κομμάτι, φτωχομάνα. Τα εκατομμύρια της Αθήνας πήραν τους παίκτες-σύμβολα στο κέντρο της χώρας και η κόντρα υπάρχει πλέον σε κορυφαίο εγχώριο και ευρωπαϊκό επίπεδο μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού. Κατά βάθος, όμως, ο Θεσσαλονικιός ποτέ δεν έπαψε να αγαπά το άθλημα που τον έκανε περήφανο όσο κανένα άλλο. Ο ξεσηκωμός των ΠΑΟΚτσήδων είναι απολύτως ενδεικτικός και «χτυπά» και την ευαίσθητη χορδή των Αρειανών. Είναι καιρός η υγιής αθλητική κόντρα των δύο να ξαναφουντώσει, αυτή τη φορά, όμως, πρέπει να γίνει με άλλη συνταγή, με ανάδειξη ταλέντων, αφού το χρήμα λείπει…
