Κηδεύτηκε το Σάββατο στην Κηφισιά ο Ανδρέας Μαρτίνης, πρώην πρόεδρος του «Ερυθρού Σταυρού» (ΕΕΣ) επί σειρά ετών και του κοινωφελούς ιδρύματος «Ερρίκος Ντυνάν», ο οποίος πέθανε μετά από μάχη με τον καρκίνο σε ηλικία 84 ετών. Στην κηδεία του -αρχικά ανακοινώθηκε ότι θα ήταν σε κλειστό κύκλο, κάτι που αναιρέθηκε στη συνέχεια- δεν παραβρέθηκε κανένα στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, παρότι ο ίδιος ήταν κομμάτι από τα σπλάχνα της. Ο βίος και η πολιτεία του άλλοτε πανίσχυρου Μαρτίνη, γεννημένου το 1941, συμπίπτουν χρονικά με τον βίο και τα πεπραγμένα όλων των τάσεων της συντηρητικής παράταξης και των πιο εμβληματικών εκπροσώπων της.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Ανδρέας Μαρτίνης ήταν ένας καταξιωμένος οφθαλμίατρος στο Κοργιαλένειο-Μπενάκειο Νοσοκομείο. Γρήγορα αναρριχήθηκε στην ιεραρχία της Οφθαλμολογικής Κλινικής και το 1986 έγινε πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, θέση που διατήρησε επί 27 συνεχόμενα χρόνια, όντας μακράν ο μακροβιότερος αιρετός πρόεδρος του μεγαλύτερου ανθρωπιστικού σωματείου της χώρας.
Μπον βιβέρ, γεύτηκε τη χλιδή -πάντοτε καλοντυμένος-, φημιζόταν για τα ακριβά του γούστα και για τα γενναιόδωρα φιλοδωρήματά του. Στα θετικά του καταγράφεται το σημαντικό ανθρωπιστικό του έργο με την προστασία ευάλωτων πληθυσμών (όπως οι Κούρδοι τις δεκαετίες του ’90 και του 2000 και οι πρόσφυγες στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας) αλλά και το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι στον Ερυθρό Σταυρό απέκτησαν συλλογικές συμβάσεις. Οι πιο πολλοί που εργάζονται ακόμα στον ΕΕΣ έχουν προσληφθεί επί Μαρτίνη, αν και τον τελευταίο χρόνο η διοίκηση του -εκλεκτού του Αδωνη Γεωργιάδη και υπόδικου- προέδρου Αντώνη Αυγερινού έχει προχωρήσει σε αθρόες προσλήψεις.
Συνεργάτες του Μαρτίνη παραδέχονται στην «Εφ.Συν.» πως «στα χρόνια της παντοδυναμίας του ο Ανδρέας μπορούσε να ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις. Οι υπουργοί στέκονταν σούζα μπροστά του. Ολοι του ζητούσαν χάρες, η διαπλοκή ειδικά με Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ ήταν πολύ μεγάλη. Υπήρχαν συγκεκριμένα ονόματα από τον χώρο της δημοσιογραφίας και της πολιτικής -εν ζωή σήμερα- οι οποίοι χρηματίζονταν σταθερά από τον Μαρτίνη με πολλές χιλιάδες ευρώ τον μήνα».
Ηταν ένας άνθρωπος με πολλούς και «σημαντικούς» φίλους από όλους τους πολιτικούς χώρους, προέδρους, πρωθυπουργούς, υπουργούς, βουλευτές, αρεοπαγίτες κ.ά. Επί χρόνια μαζί του έπινε καθημερινά καφέ ο Αντώνης Σαμαράς, τον οποίο γνώριζε από το 1971. Ο Μαρτίνης είχε εξαιρετική σχέση με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, με την εξ απορρήτων επί πολλές δεκαετίες γραμματέα του πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού, Σάκη Κυπραίου, με την Ντόρα Μπακογιάννη και με τον Κώστα Καραμανλή. Στο σπίτι του μπαινόβγαινε παλαιότερα και ο Αδωνης Γεωργιάδης, ο οποίος είχε επίσης δεσμούς με την οικογένεια (όπως και ο Γιώργος Καρατζαφέρης), πριν «τον προδώσουν» όπως έλεγε. «Τους ξέρω όλους τους πολιτικούς. Μόνο ο Κώστας Καραμανλής και ο Αλέξης Τσίπρας δεν μου ζήτησαν ποτέ τίποτα» είχε πει στην «Εφ.Συν.» (6/6/2017).
Το 2013 ο Ανδρέας Μαρτίνης απομακρύνθηκε από τη διοίκηση του Ερυθρού Σταυρού με πολιτική απόφαση της τότε κυβέρνησης Σαμαρά, η οποία ήθελε να διώξει από πάνω της τα σύννεφα της κατασπατάλησης και των οικονομικών σκανδάλων που έβγαιναν στην επιφάνεια. Αυτή ήταν, όπως φαίνεται, μόνον η αφορμή. Οπως ανέφερε ο ίδιος τόσο σε συνέντευξή του στην «Εφ.Συν.» μέσα από τη φυλακή όσο και στην εξεταστική επιτροπή για τα σκάνδαλα στην Υγεία των κυβερνήσεων Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, «όλη η ιστορία ήταν για να αρπάξει το “Ντυνάν” ο Σάλλας». Συγκεκριμένα, στη Βουλή ο Μαρτίνης είπε για το «Ντυνάν»: «Ο Αβραμόπουλος έκανε το σύστημα άλωσης, ο Λοβέρδος (“αρχιτέκτονας της άλωσης”) έσκαψε τον λάκκο του “Ντυνάν” και ο Γεωργιάδης μάς έριξε μέσα και τον σφράγισε. Ολα έγιναν τότε για να τα πάρει ο Βγενόπουλος. Οταν “ξεφούσκωσε” ο Βγενόπουλος, κανονίστηκε από την τότε κυβέρνηση -εν αγνοία μου- να αγοράσει το δάνειο ο κ. Σάλλας. Βάλανε δικούς τους στο Δ.Σ., διόρισε και ο Αδωνης […]».
Το 2019 ο Μαρτίνης καταδικάστηκε σε 7 χρόνια φυλάκισης για το αδίκημα της απιστίας κατ’ εξακολούθηση για τα δωρεάν νοσήλια στο «Ντυνάν» και την προνομιακή μεταχείριση σε 8.100 περιπτώσεις ασθενών. Μετά την αποφυλάκισή του λόγω ασθένειας έζησε μέχρι το τέλος της ζωής με βραχιολάκι. Στην κηδεία του δεν εμφανίστηκε κανένας από τους εκατοντάδες νυν εργαζόμενους του ΕΕΣ, διορισμένοι οι περισσότεροι επί θητείας του. Εκκωφαντική ήταν η σιωπή τόσο της διοίκησης του σωματείου όσο και του συλλόγου εργαζομένων. Αν ο Μαρτίνης ήταν ο Ντον, όπως τον αποκαλούσαν όλοι, στο τέλος επικράτησε η ομερτά.
Οι μοναδικοί που την έσπασαν ήταν οι εργαζόμενοι του «Ντυνάν», οι οποίοι σε ανακοίνωσή τους σημείωσαν: «Ο Ανδρέας Μαρτίνης υπήρξε άνθρωπος με όραμα, που διαμόρφωσε το τοπίο της ιδιωτικής και κοινωφελούς υγειονομικής περίθαλψης στη χώρα μας, αφήνοντας πίσω του ένα ίδρυμα με σημαντική κοινωνική προσφορά, το οποίο σήμερα είναι ένα καθαρά ιδιωτικό νοσοκομείο. Ωστόσο, η πορεία του δεν υπήρξε αψεγάδιαστη και δεν πρέπει να την εξιδανικεύουμε. Οπως κάθε δημόσια διαδρομή, υπήρξαν και σκιές: επιλογές και πρακτικές που δημιούργησαν αντιδράσεις και έθεσαν ηθικά και πολιτικά ερωτήματα. Παρ’ όλα αυτά, η αντιμετώπιση που φέρεται να είχε από τους σημερινούς διοικούντες, αν όντως ισχύουν οι αναφορές ότι του έκλεισαν την πόρτα του νοσοκομείου που ο ίδιος ίδρυσε και στήριξε, αποτελεί πράξη ασέβειας και απαξίωσης όχι μόνο προς το πρόσωπό του, αλλά και προς την ίδια την ιστορική μνήμη του “Ερρίκος Ντυνάν”».
