Αύριο, Κυριακή 11 Μαΐου, στη 1.00 το μεσημέρι, στο πλαίσιο της Διεθνούς Εκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης με τιμώμενη χώρα την Ιταλία, θα κουβεντιάσουμε με τον Marco Steiner, φίλο και συνεργάτη του Hugo Pratt, γύρω από το έργο του μεγάλου δημιουργού κόμικς με αφορμή τη συμπλήρωση τριάντα ετών από τον θάνατό του. «Ο Hugo κι εγώ, εξερευνητές πέρα από τα όρια της φαντασίας» είναι ο τίτλος της εκδήλωσης που θα λάβει χώρα στο Ιταλικό Περίπτερο και σίγουρα το ενδιαφέρον θα μονοπωλήσει ο Κόρτο Μαλτέζε, ο πιο διάσημος πρωταγωνιστής του Hugo Pratt, για τη χάρτινη ιστορία του οποίου βρίσκεται σε εξέλιξη μια μεγάλη έκθεση με το χρονικό των περιπετειών του.

Λιγότερο γνωστός αλλά όχι λιγότερο σπουδαίος είναι όμως ο Ερνι Πάικ, ο πολεμικός ανταποκριτής, του οποίου τις αντιηρωικές περιπέτειες ξεκίνησε να σχεδιάζει ο Hugo Pratt, σε σενάρια του Hector Oesterheld, το 1957 (στην Ελλάδα κυκλοφορεί ο τόμος «Ερνι Πάικ, Ιστορίες Πολέμου» από τις εκδόσεις Ars Longa). Για να δημιουργήσει το προφίλ του χαρακτήρα του, ο Oesterheld βασίστηκε στη ζωή και την καριέρα του Ερνι Πάιλ, πραγματικού Αμερικανού δημοσιογράφου και πολεμικού ανταποκριτή που έγινε διάσημος στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου για τις ευαίσθητες ανταποκρίσεις του και την εστίαση των άρθρων του στην ανθρώπινη διάσταση των στρατιωτών, τα βάσανά τους, τη φρίκη του πολέμου κ.ά. πέρα από ανδραγαθήματα και ηρωισμούς. Για το έργο του, μάλιστα, ο Πάιλ τιμήθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ ένα χρόνο πριν το θάνατό του, το 1945, στο πεδίο μάχης της Οκινάουα στην Ιαπωνία.

Με παρόμοια ευαισθησία ο Ερνι Πάικ των Oesterheld και Pratt, περιγράφει τις ανθρώπινες στιγμές του πολέμου. Με αποκορύφωμα την ιστορία «Νοκ-Αουτ Σιμς» στην οποία ένας Αμερικανός υπολοχαγός αρνείται να δεχτεί την προαγωγή του σε λοχαγό μετά τον σοβαρό τραυματισμό του την ώρα της μάχης, τη διάσωσή του την τελευταία στιγμή από έναν γιατρό ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά και την ανεπιτυχή προσπάθειά του στη συνέχεια να σώσει αυτός τον γιατρό όταν πυροβολείται κι εκείνος. Αντί προαγωγής επιλέγει να μετατεθεί στο υγειονομικό ώστε να μην χρειάζεται να σκοτώνει αλλά να βοηθά τα επόμενα θύματα της βίας του πολέμου.