Ημέρα δολοφονικής επίθεσης στον Γρηγόρη Λαμπράκη και κάθε χρόνο τέτοια μέρα αρκετοί δάσκαλοι σε όλη τη χώρα αναρωτιούνται, αν θα πρέπει να αναφέρουν το όνομά του ή θα θεωρηθεί αυτό προπαγάνδα. Δεν ήταν στο βιβλίο και δεν ήταν ούτε στην ύλη. Κι όμως σήμερα αναφέρθηκε στην τάξη ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Αφορμή η 16η ενότητα του μαθήματος στη Γλώσσα Ε’ τάξης για τον αθλητισμό και το πρόγραμμα του Ενεργού Πολίτη που τρέχει παράλληλα από το Υπουργείο Παιδείας. «Νους υγιής εν σώματι υγιεί» ήταν ένα από τα συμπεράσματα που καταλήξαμε έπειτα από συζήτηση με τα παιδιά. Και κάπως έτσι χωρίς να το πολυκαταλάβω φτάσαμε στον Λαμπράκη. Στον άνθρωπο που ως αθλητής, γιατρός, βουλευτής και υπέρμαχος της ειρήνης, στάθηκε μπροστάρης σε όσα οι άνθρωποι της εποχής φοβόνταν να πουν.
Ζούμε σε μια εποχή όπου ο Πρωθυπουργός δηλώνει ότι ένα παιδί που θα ψηφίσει για πρώτη φορά δεν το αφορά τι έγινε το 1963.Μία εποχή που η ιστορία παρουσιάζεται σαν βάρος και παρόμοιες μνήμες περιττεύουν.
Την ίδια στιγμή προετοιμάζεται μια τιμωρητική αξιολόγηση που όχι μόνο αξιολογεί, αλλά στοχεύει στο να μας ελέγξει. Να φτιάξει δασκάλους σιωπηλούς και συμβιβασμένους, χωρίς τελικά παράθυρα στον κόσμο.
Κάθε φορά που μπαίνεις στην τάξη με κάτι εκτός ύλης, έχεις στο νου σου δεκάδες πράγματα: Τι επιτρέπεται, ποιος θα παρεξηγηθεί, τι θα πουν οι γονείς, οι συνάδελφοι, η διεύθυνση, αν θα χαρακτηριστείς και αν τελικά αξίζει τον κόπο. Κι όμως πώς να μη μιλήσεις για τον Λαμπράκη, όταν ζητάς από τα παιδιά να σκεφτούν τι σημαίνει πολίτης; Πώς να μη μιλήσεις για την Παλαιστίνη και την Ουκρανία, όταν παιδιά σκοτώνονται και οι μεγάλοι κάνουν πως δεν βλέπουν; Πώς να διδάξεις την ελευθερία, όταν από παντού επιβάλλεται η σιωπή;
Δάσκαλος σήμερα δεν σημαίνει μόνο να μάθεις στα παιδιά ότι λέει το σχολικό εγχειρίδιο. Σημαίνει να τα αφήσεις κάτι να κουβαλάνε όταν μεγαλώσουν και ενίοτε αυτά είναι μελωδίες, ονόματα και μπόλικη αμφισβήτηση.
Δεν τους είπα πολλά. Μονάχα βασικά πράγματα για τον ίδιο, καθώς και για την ειρήνη που για πολλά παιδιά στον πλανήτη και δίπλα μας δεν είναι αυτονόητη.
Για να τους θυμίσω ότι υπάρχουν πράγματα που πρέπει να σκεφτόμαστε και να θυμόμαστε. Ακόμα κι όταν μας ζητούν να τα ξεχάσουμε
*Δάσκαλος
