Με πολλούς συμπολίτες επικοινωνώ καθημερινά, ιδιαίτερα στον Βύρωνα, που κατά κανόνα με ρωτούν με ποιον είμαι τώρα, «με τον Κασσελάκη ή με τη Νέα Αριστερά;». Δεν μου είναι ευχάριστο ότι δεν μου απευθύνουν το ερώτημα «είσαι με τον Φάμελλο;»
Ο Σωκράτης Φάμελλος αποτελεί τον πλέον συνεπή υπέρμαχο της προοδευτικής εναλλακτικής που εδώ και μήνες συγκεντρώνει πολύ υψηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, την οποία όμως αρνούνται το ΠΑΣΟΚ, πρόσφατα και η Νέα Αριστερά, κόντρα σε εισήγηση του Αλέξη Χαρίτση για κοινοβουλευτική συμπόρευση με τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Παρά τις προσπάθειες για συμπόρευση των προοδευτικών δυνάμεων, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. δεν επιβραβεύεται, με το κόμμα μας υπολειπόμενο δημοσκοπικά, όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ, αλλά και της Πλεύσης Ελευθερίας και του ΚΚΕ. Ας όψονται όσα εκ των ηγετικών στελεχών έφεραν τον Κασσελάκη από το πουθενά, με τις καταστροφικές συνέπειες της θητείας του ως προέδρου.
Εχω την αίσθηση ότι ο σημερινός πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., αν και υπήρξε επιτυχημένος υπουργός στην κυβέρνηση Τσίπρα, δεν είναι ευρύτερα γνωστός, γι’ αυτό και πρέπει να επανασυστηθεί στον ελληνικό λαό. Προφανώς, ο Σωκράτης ανέλαβε σε στιγμή βαθιάς κρίσης, με τον Κασσελάκη και τους περί αυτόν μαινόμενους ότι υπήρξαν θύματα «πραξικοπήματος», ισχυρισμός που πέρασε ευρύτερα στην κοινωνία. Ωστόσο, ούτε ο νέος πρόεδρος έχει κάνει κάτι για να ξαφνιάσει θετικά, όπως π.χ. μια επίσκεψη στην Τουρκία, που άλλοτε τολμούσαν ηγέτες του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.
Τι πρέπει να γίνει, λοιπόν; Κατά τη γνώμη μου, να γνωρίσει η κοινωνία καλύτερα τον Σωκράτη Φάμελλο, όχι μόνο ως ικανότατο πολιτικό, πολιτικά μπαρουτοκαπνισμένο, αλλά και ως επιστήμονα, οικογενειάρχη και άνθρωπο, ειδικότερα το ότι ξεκίνησε όχι ως επαγγελματίας πολιτικός, αλλά από το μεγάλο πολιτικό σχολείο της αυτοδιοίκησης.
Παράλληλα, η επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. με Σωκράτη Φάμελλο οφείλει να ακολουθήσει τη μέθοδο Γιοβάνοβιτς, σύμφωνα με τη γνώμη παλαιού συντρόφου, μέθοδος που συνεπάγεται την ανάδειξη σε ηγετικές θέσεις ευθύνης νέων ανθρώπων, με τον ίδιο τρόπο που ο Σέρβος προπονητής της εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου άνοιξε τον δρόμο σε νέους παίκτες.
Η επιλογή αυτή οφείλει να συνοδευτεί με «άλμα στο καινό», δηλαδή τον προγραμματικό και ιδεολογικό εκσυγχρονισμό, όπου υστερούμε τα τελευταία χρόνια. Εννοείται ότι απαιτείται και η υπεράσπιση του αξιακού κεκτημένου της Αριστεράς, την οποία προσωπικά αποκαλώ «αντίπαλον δέον», όχι δέος στη Δεξιά και το σύστημα. Από την άποψη αυτή, δεν χρειαζόμαστε προσωπικές αντιπαραθέσεις με τον Αδωνη Γεωργιάδη που μόνο άξιος περιφρόνησης είναι. Πλεονεκτούμε πολιτικά και ηθικά, με τη σωτήρια έξοδο της χώρας από τα μνημόνια και τη δράση μας σε Ελλάδα και Ευρώπη για τα Τέμπη.
* Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
