Περιπλανήθηκα με παρατηρητικότητα-αδημονία προχθές, Δευτέρα 12 Μαΐου, ως ακροατής και αναγνώστης μέσων ενημέρωσης. Ωστε να αφεθώ στις επετειακές αναφορές για την απώλεια του Νίκου Γκάτσου, ίδια ημερομηνία το 1992. Ναι μεν δεν σαγηνεύτηκα από την έμπνευση των αφιερωμάτων αλλά παρατήρησα ικανοποιημένος τον σεβασμό στον ποιητή-δημιουργό. Ούτως ή άλλως, διείσδυση σε αναφορές πνευματικής οντότητας όπως ο Γκάτσος μπορεί να γίνει από λίγους, όχι μόνο από κατ’ ανάγκην επίσης ποιητές αλλά και από απλούς αναγνώστες μελετητές με την καρδιά και την ανήσυχη σκέψη των προεκτάσεων της ποίησής του. Η προσωπική ανεπάρκεια, η ίδια που νιώθεις όταν προσεγγίζεις το έργο του, συνιστά μόνη της απονομή τιμών στον Νίκο Γκάτσο.
Χαμογέλασα με νόημα όταν στη διάρκεια της ίδιας διψασμένης διερεύνησης, άκουγα πως κυρίαρχα θέματα της ειδησεογραφίας ήταν «η βία στα πανεπιστήμια», «οι αιτίες απουσίας ψυχικής υγείας». Εξηγήσεις δίνουν και τρόπους διαφυγής προτείνουν-υποδεικνύουν-και-οι στίχοι του Γκάτσου. Επειδή, ως γνωστόν, όσα δεν μπορεί να εξηγήσει η φιλοσοφία τα αναθέτει στην ποίηση και όσα ακόμη κι η ποίηση δεν μπορεί να αγγίξει τα αναλαμβάνει η μουσική!
Η μουσική; Πριν διαβάσω Γκάτσο στην εφηβεία, τον τραγουδούσα υπό το σαγηνευτικό μουσικό ιδίωμα του Μάνου Χατζιδάκι. Ευτυχώς για τη βελτίωση της αισθητικής αντίληψής μου. Ναι μεν έλεγα στον Κεμάλ «καληνύχτα, αυτός ο κόσμος δεν θ’ αλλάξει ποτέ…» επειδή υπό το «χάρτινο φεγγαράκι» έβλεπα πως είναι «ψεύτικη η ακρογιαλιά», αλλά επέμενα και συνεχίζω πως «αν με πίστευες λιγάκι θα ’σαν όλα αληθινά». Στην «Αμοργό» γράφει «Και μη γελάς και μην κλαις και μη χαίρεσαι» και στον μεθεπόμενο στίχο «Μη γίνεσαι ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΝ».
Απόστολος, απεσταλμένος ήταν και ο Γκάτσος. Του γνέφω ευχαριστία, κατανοώ και σωπαίνω…
