Υποτίθεται ότι η προεδρία του Τραμπ θα σηματοδοτούσε τη μεγάλη αντεπίθεση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και την κορύφωση ενός ακροδεξιού κύματος που θα κάλυπτε όλο τον κόσμο. Και σίγουρα την Ευρώπη. Τουλάχιστον αυτή ήταν η εκτίμηση του Μητσοτάκη και της Ν.Δ. που έσπευσε να αγκαλιάσει τον «τραμπισμό»: «Υπάρχουν μόνο δύο φύλα», έσπευσε να δηλώσει, ευθυγραμμιζόμενος με τον πόλεμο ενάντια στα τρανς άτομα που έχει κηρύξει η Ακροδεξιά διεθνώς.
Στην πραγματικότητα, ο Τραμπ και μαζί οι φίλοι και μιμητές του τα βρίσκουν δύσκολα. Ο ίδιος ο Τραμπ ξεσηκώνει θύελλα μέσα στην ίδια την Αμερική. Η ανακοίνωση της επιβολής δασμών, αντί να τρομοκρατήσει τους αντιπάλους του, πυροδοτεί έναν εμπορικό πόλεμο με το ΔΝΤ να κάνει «μαύρες» προβλέψεις για την παγκόσμια οικονομία, ενώ οι συγκρούσεις μέσα στην άρχουσα τάξη των ΗΠΑ για τα επιτόκια, τον πληθωρισμό, το δολάριο παίρνουν μεγάλες διαστάσεις.
Ακόμα πιο σημαντική από την οικονομική αναταραχή, όμως, είναι η μαζική έκρηξη οργής του κόσμου μέσα στις ΗΠΑ. Τεράστια ήταν τα συλλαλητήρια ενάντια στον Τραμπ που σάρωσαν όλες τις πόλεις και τις Πολιτείες στις αρχές του Απριλίου. Οι εργάτες και οι εργάτριες ανακαλύπτουν ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ μιλάει για πόλεμο ενάντια στους εμπορικούς εταίρους της Αμερικής και κάνει πόλεμο στην Παιδεία, στην Υγεία, στο κράτος πρόνοιας μέσα στην ίδια την Αμερική. Ξεσηκώνονται απαιτώντας λεφτά για τις ανθρώπινες ανάγκες και όχι για κανόνια σε πολέμους, εμπορικούς και στρατιωτικούς.
Αυτή είναι μια γενικευμένη εικόνα. Την προηγούμενη βδομάδα ήταν η σειρά των δρόμων του Λονδίνου και των άλλων βρετανικών πόλεων να γεμίσουν από οργισμένες διαδηλώσεις για την τρανσφοβική απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου. Στην Τουρκία, η έκρηξη των μαζικών διαδηλώσεων ενάντια στη σύλληψη του Ιμάμογλου έχει υπόβαθρο την οργή για τη φτώχεια και τις ανισότητες. Στη μακρινή Ν. Κορέα, το κίνημα που αντιστάθηκε στην απόπειρα πραξικοπήματος του πρώην προέδρου, ενός άλλου φίλου του Τραμπ, πανηγυρίζει την παραπομπή του σε δίκη και ετοιμάζεται για τις επόμενες μάχες.
Αυτές οι μάχες έχουν ξεκινήσει εδώ και μπορούν να γκρεμίσουν την ετοιμόρροπη κυβέρνηση της Ν.Δ. Απέναντι σε ένα σύστημα που ξερνάει φτώχεια, πόλεμο, ρατσισμό και αδικία, η εργατική τάξη μπορεί να χτίσει τη δική της εναλλακτική. Στα συλλαλητήρια της φετινής Εργατικής Πρωτομαγιάς που προετοιμάζονται σε όλο τον πλανήτη, η εργατική τάξη ετοιμάζεται να το θυμίσει αυτό στους πάντες,
Και χρειάζεται να πάμε παρακάτω. Με ποια στρατηγική, ποια Αριστερά μπορούμε να κάνουμε πράξη την εναλλακτική προοπτική που ανοίγουν οι αγώνες; Οι ηγεσίες της ρεφορμιστικής Αριστεράς όλων των αποχρώσεων έβλεπαν παντοδυναμία του «41τακατό» και στην κρίση του συστήματος βλέπουν μόνο την καταστροφή και τη δυστυχία που σπέρνει και όχι τις εξεγέρσεις που προκαλεί και τις επαναστάσεις που εγκυμονεί. Χρειαζόμαστε μια Αριστερά που όντως να ακούει τα μηνύματα της ριζοσπαστικοποίησης της εργατικής τάξης και της νεολαίας, για να μπορεί να γενικεύσει πολιτικά. Αλλά προς ποια κατεύθυνση; Ολη η εμπειρία, και όχι μόνο η πρόσφατη, δείχνει ότι η κοινοβουλευτική στρατηγική οδηγεί στα αδιέξοδα της διαχείρισης του συστήματος.
Οι δυναμικές κινητοποιήσεις από τις 26 Ιανουαρίου και τις 28 Φεβρουαρίου για τα Τέμπη έχουν αναγκάσει ακόμα και τις δημοσκοπήσεις και τα ΜΜΕ να βλέπουν ένα «αντισυστημικό» ρεύμα που ξεδιπλώνεται. Καταγράφεται πια ανοιχτά μια ριζοσπαστικοποίηση που αναζητάει τρόπους για να ανατρέψει και τον Μητσοτάκη και το σύστημα. Με αυτόν τον αέρα κατεβαίνουμε στους δρόμους τη φετινή Πρωτομαγιά.
Και ακολουθεί το τετραήμερο του Μαρξισμού στις 22-25 Μαΐου, με δεκάδες συζητήσεις υπό τον γενικό τίτλο «Επαναστατικές ιδέες για τη μεγάλη ανατροπή». Ελάτε για να συζητήσουμε πώς δίνουμε στις αντισυστημικές διαθέσεις την επαναστατική τους διάσταση.
● Περισσότερα για το τετραήμερο Μαρξισμός 2025
* Ιστορικός-συγγραφέας
