Το σύνδρομο του Σουέζ

Αν ο Μακρόν πίστευε στα σοβαρά ότι η Γαλλία και η Βρετανία, συνεμπόλεμοι του Κιέβου εναντίον της Μόσχας, μπορούν να αποστείλουν στρατεύματα στην Ουκρανία ως εγγύηση της εφαρμογής της συμφωνίας για τον τερματισμό του πολέμου, το Λονδίνο, προφανώς υπό την πίεση των ΗΠΑ, τον διέψευσε δηλώνοντας ότι δεν υπάρχει σχετική συζήτηση για μια πρόταση της γαλλικής πλευράς!

Το Λονδίνο προφανώς έχει αποτυπωμένο στο ιστορικό του DNA το φιάσκο της αγγλογαλλικής επέμβασης στο Σουέζ, μια εκστρατεία γαλλικής πατρότητας με στόχο το καθεστώς Νάσερ στην Αίγυπτο που είχε εθνικοποιήσει τη διώρυγα και ενίσχυε την εξέγερση στην Αλγερία. Η Γαλλία απέσπασε την έγκριση της Βρετανίας να μεταμφιεστεί η επέμβαση ως ειρηνευτική επιχείρηση μεταξύ Ισραήλ και Αιγύπτου για να μείνει ανοιχτή η διώρυγα.

Η Γαλλία με την πρόταση αποστολής γαλλοβρετανικού εκστρατευτικού σώματος στην Ουκρανία επί της ουσίας πρότεινε μια ντε φάκτο προσχώρηση της χώρας στο ΝΑΤΟ, που αποτελεί διαχρονικά casus belli για τη Μόσχα. Ετσι στο τέλος ενός πολέμου για τον οποίο φέρουν ιστορική ευθύνη οι ΗΠΑ, ο Μακρόν ακυρώνει την υπεύθυνη στάση της Μέρκελ και του Σαρκοζί που έβαλαν βέτο στην ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ στη σύνοδο κορυφής στο Βουκουρέστι την άνοιξη του 2008.

Η σπουδή και η προχειρότητα της πρωτοβουλίας Μακρόν προφανώς αποτυπώνουν τα εσωτερικά και ευρωπαϊκά αδιέξοδα της Γαλλίας. Είναι πρωτοβουλία χαρακτηριστική μιας διπλωματίας χωρίς αρχές, που δείχνει να απέχει έτη φωτός από τη θαρραλέα αντίσταση στον Μπους υιό στο Βουκουρέστι το 2008 αλλά και την ανταρσία των Σιράκ και Σρέντερ την άνοιξη του 2003 εναντίον της εισβολής των ΗΠΑ στο Ιράκ.

Ο Μακρόν εκ των πραγμάτων ταυτίστηκε έστω και για λίγο με τον Ζελένσκι που δίνει μάχη για την πολιτική του επιβίωση.

Η Ευρώπη και συγκεκριμένα οι υπουργοί Εξωτερικών Γαλλίας, Γερμανίας και Πολωνίας είχαν βρεί στις αρχές του 2014 συμβιβαστική λύση ανάμεσα στον τότε πρόεδρο της Ουκρανίας, Γιανουκόβιτς, και την ηγεσία της αντιπολίτευσης, λύση την οποία τορπίλισε η καθ’ ύλην αρμόδια αξιωματούχος του Στειτ Ντιπάρτμεντ, Νούλαντ.

Τριάντα έξι χρόνια μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το μέλλον της Ευρώπης είναι ακόμη στα χέρια των δύο υπερδυνάμεων, όπως συνέβαινε την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.