«Διαίρει και βασίλευε» για να χειραγωγηθεί η Ευρώπη είναι η τακτική που προεξοφλείται ότι θα ακολουθήσει ο Τραμπ στη διάρκεια του τρίμηνου παγώματος της καταιγίδας δασμών που εξαπέλυσε.
Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τα μέσα Ιουλίου καθώς έχει ήδη καταστεί σαφές ότι Γαλλία και Γερμανία διαφωνούν για το πώς θα πρέπει να κινηθεί η Ε.Ε. ώστε να αντιμετωπίσει τον εμπορικό πόλεμο του Τραμπ. Ο Μακρόν είναι έτοιμος να διακινδυνεύσει ένα σκηνικό μετωπικής σύγκρουσης με τις ΗΠΑ με την πρόταση να επιβληθούν δασμοί στην παροχή υπηρεσιών τεχνολογίας, πληροφορικής και τεχνητής νοημοσύνης από αμερικανικές εταιρείες.
Η Γερμανία του απερχόμενου Σολτς και του επερχομένου Μερτς έσπευσε να διευκρινίσει ότι εντός της Ε.Ε. δεν υπάρχει εναλλακτική λύση που να επιτρέπει στους 27 να διαπραγματευτούν σκληρά με τον Τραμπ.
Η Γαλλία επενδύει στη σύγκρουση με τον Τραμπ για να ενισχύσει τη θέση της στους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς, ενώ την ίδια στιγμή η Γερμανία έχει ως προτεραιότητα την περιφρούρηση του σημερινού ευρωατλαντικού στάτους κβο.
Ολα τα παραπάνω, αθροιστικά, μας προειδοποιούν ότι το σενάριο της ρήξης στη διατλαντική σχέση δεν θα βρίσκεται στο τραπέζι για το ορατό μέλλον. Μάλλον επιτρέπουν την πρόβλεψη ότι στη διαπραγμάτευση ΗΠΑ-Ευρώπης, που θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί μέχρι τα μέσα Ιουλίου, θα έχει διαμορφωθεί ένα σκηνικό που θα επιτρέπει στον Τραμπ να αυτοανακηρυχθεί νικητής.
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα μείνει άναυδος από την επιμονή της κοινής γνώμης αλλά και των πολιτικών ελίτ της Γηραιάς Ηπείρου να θεωρούν ως αυτονόητη κανονικότητα το γαλλογερμανικό δίδυμο στον ρόλο ενός ντε φάκτο διευθυντηρίου της Ε.Ε. Το τελευταίο που θα μπορούσε να περιμένει κανείς από τον Μεγάλο Συνασπισμό του Μερτς είναι μια αναλαμπή ευρωπαϊκού βολονταρισμού με την Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) προ των πυλών.
Ο Τραμπ δεν έχει ανάγκη το «διαίρει και βασίλευε» απέναντι στην Ε.Ε., για τον πολύ απλό λόγο ότι το γυαλί της ενότητας και της αλληλεγγύης ράγισε ανεπανόρθωτα μετά το 2008 στην κρίση της ευρωζώνης.
Η Ε.Ε., αν υπήρχε ακόμη η γαλλογερμανική ατμομηχανή, θα μπορούσε αντί να διαπραγματεύεται την προσαρμογή της στα κελεύσματα του Τραμπ να έχει αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση των συσχετισμών ΗΠΑ-Κίνας.
