Lucy Dacus
Forever is a feeling
Geffen Records
★★☆☆☆
Η Lucy Dacus είναι μια πολύ αξιόλογη τραγουδοποιός, τραγουδίστρια και κιθαρίστρια της indie rock-folk σκηνής. Ως κιθαρίστρια μάλιστα είναι τόσο καλή που το 2023 το Rolling Stone την κατέταξε στη 213η θέση των καλύτερων κιθαριστών/στριών όλων των εποχών. Τη μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι τώρα δεν τη γνώρισε στη σόλο καριέρα της, αλλά ως μέλος του εξαιρετικού -βραβευμένου με Grammy- γυναικείου supergroup Boygenius, που συνίδρυσε με τις Julien Baker και Phoebe Bridgers, το οποίο τον Φεβρουάριο του 2024 ανακοίνωσε ένα «διάλειμμα» απροσδιόριστης χρονικής διάρκειας. Το «Forever Is a Feeling» -την παραγωγή του οποίου, ανάμεσα σε αρκετούς ακόμα, υπογράφουν και οι άλλες δύο Boygenius- είναι το τέταρτο άλμπουμ της Dacus.
Πρόκειται για μια πολύ προσωπική δουλειά, καθώς τα 13 κομμάτια -12 τραγούδια και ένα ορχηστρικό- επικεντρώνονται κυρίως στην ερωτική σχέση με την bandmate της Julien Baker, για την οποία δίνονται λεπτομερείς πληροφορίες αφού μαθαίνουμε ακόμα και πώς, παρά την αρχική άρνηση της Baker να «ενδώσει στην πολιορκία», η ιστορία είχε αίσια κατάληξη. Ενα άλμπουμ με τέτοια ελκυστική θεματική, γραμμένο από μια ερωτευμένη δημιουργό, είχε όλες τις προϋποθέσεις να βγει πολύ δυνατό.
Αυτό όμως δεν συνέβη λόγω της ανισορροπίας στίχων – μουσικής: ενώ οι στίχοι της Lucy Dacus είναι πολύ καλοί αποτυπώνοντας με γλαφυρότητα όσα νιώθει ένα άτομο στις διάφορες φάσεις μιας ερωτικής ιστορίας, η μουσική της, αντί να είναι έντονα συναισθηματική, παθιασμένη, υπερβατική, ηδονική, είναι τόσο υποτονική που αγγίζει τις παρυφές της ανίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα των προαναφερθέντων είναι το «Bullseye», το ντουέτο της με τον Hozier. Διασώζονται τα «Limerence», «Ankles», «Talk».
—
Deafheaven
Lonely people with power
Roadrunner Record
★★★☆☆
Black και post metal, αυτός είναι ο ήχος των Deafheaven που επανέρχονται στη δισκογραφία μετά από τέσσερα χρόνια και σε νέα δισκογραφική εταιρεία, την περίφημη Roadrunner. Δεν αλλάζει κάτι ωστόσο στο ύφος τους, συνεχίζουν σε εκείνο το σπινταριστό όσο δεν πάει στιλ τους με τα χαοτικά και τόσο γοητευτικά φωνητικά. Από την Καλιφόρνια έρχονται οι Deafheaven και μοιάζουν με μια ηχητική καταιγίδα, έναν ανεμοστρόβιλο που σε παρασύρει. Σε ένα κομμάτι του άλμπουμ, στο «Incidental II», συμμετέχει στα φωνητικά και η Jae Matthews των Boy Harsher δίνοντας μια άλλη, πιο αισθαντική και ολίγον τι μυστηριακή ή απόκοσμη χροιά στο άκουσμα. Από τα άλμπουμ της χρονιάς.
—
Ed Kuepper & Jim White
After the flood
Remote Control Records
★★★★☆
Δύο ινδάλματα της αυστραλέζικης μουσικής σκηνής κυκλοφόρησαν μια εκπληκτική συνεργασία που δεν θα αφήσει ασυγκίνητο κανέναν μουσικόφιλο. Οι κύριοι Ed Kuepper (The Saints, The Laughing Clowns) και Jim White (Dirty Three) κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα ταξιδιάρικο αριστούργημα γεμάτο μελωδίες, americana ήχους και… χάος και διανθισμένο με επιβλητικά, σχεδόν παράφωνα, αλλά τόσο ταιριαστά φωνητικά. Μπορεί να πρόκειται για επανεκτελέσεις παλαιότερων τραγουδιών του Kuepper, όμως οι δύο σπουδαίοι μουσικοί συνομιλούν στις κιθάρες και τα τύμπανα με τρόπο μοναδικό, επιβεβαιώνοντας ξανά τη μεγάλη καλλιτεχνική τους αξία.
—
Masters of reality
The Archer
Mascot Records
★★★☆☆
Και μόνο η είδηση της δισκογραφικής επιστροφής του «παιδιού» του θρυλικού Chris Goss στη δισκογραφία μετά από 16 χρόνια ήταν ικανή να μας κάνει να χαμογελάσουμε. Ο Goss έχει γράψει τη δική του ιστορία ως παραγωγός σε μερικούς από τους πιο εμβληματικούς stoner/desert rock δίσκους (Kyuss, QOTSA κ.ά.), όμως στις προσωπικές δουλειές του ήταν πάντα πιο ήπιος και πολυσυλλεκτικός. Το σκοτεινό και συναισθηματικό «The Archer» δεν προσφέρει κάτι πολύ περισσότερο από ακόμα μια «γεύση» των Masters Of Reality για όσους την είχαμε νοσταλγήσει.
