Πέρα από την Ουκρανία

Ακόμη και η υπογραφή μιας συνολικής Συνθήκης Ειρήνης μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας δεν αρκεί για να υπάρξει βιώσιμη σταθεροποίηση της Ευρώπης.

Η άρση των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία από τη Δύση, η επιστροφή της Μόσχας στο G-7 και τέλος η θεσμική αποτύπωση των σχέσεων της χώρας με το ΝΑΤΟ αποτελούν ανατροπή που με τα σημερινά δεδομένα θα έθεταν στη Δύση ως επείγουσα προτεραιότητα τη διαμόρφωση ενός νέου καθεστώτος ασφαλείας πανευρωπαϊκής εμβέλειας.

Τα παραπάνω θέματα είχαν τεθεί από τη Μόσχα το φθινόπωρο του 2021, με την τότε κυβέρνηση του Αμερικανού προέδρου Μπάιντεν να απαντά ότι δεν βλέπει την ανάγκη τροποποίησης των δεδομένων ασφαλείας στην Ευρώπη όπως αυτά διαμορφώθηκαν μετά τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς· διεύρυνση που άρχισε το 1997.

Η παρουσία των Πούτιν – Σι στο βήμα της παρέλασης στην Κόκκινη Πλατεία για την Ημέρα της Νίκης θυμίζει τη λογική αυτοεκπληρούμενης προφητείας που πήρε η διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς. Η διεύρυνση απέβλεπε στην ανάσχεση της αναθεωρητικής πολιτικής της Μόσχας που μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991 προσπαθούσε να κρατήσει τον αχανή ευρασιατικό χώρο ως ζώνη επιρροής.

Η κρίση διάλυσης της ΕΣΣΔ αρχικά αντιμετωπίστηκε από τον Μπους τον πρεσβύτερο ως παγκόσμια αποσταθεροποιητική απειλή.

Στη συνέχεια, όμως, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας ανήγαγε κάθε μορφή συνεργασίας των χωρών της πρώην ΕΣΣΔ σε κίνδυνο για τα ζωτικά συμφέροντα των ΗΠΑ. Ετσι οι ΗΠΑ πήραν την ευθύνη και το κόστος ενός νέου ψυχρού πολέμου με τη Ρωσία που εδώ και τρία και πλέον χρόνια έχει γίνει θερμός πόλεμος ΝΑΤΟ – Ρωσίας στην Ουκρανία.

Οι ΗΠΑ άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι η εμπλοκή σε πολλά μέτωπα υποσκάπτει το παρεμβατικό κύρος και την εμβέλεια της μόνης υπερδύναμης.

Κίνα και Μέση Ανατολή, ταυτόχρονα με τον πόλεμο στην Ουκρανία, συνιστούν έναν κίνδυνο αυτοκρατορικής υπερεξάπλωσης, μια κατάσταση πραγμάτων της οποίας έπονται η συρρίκνωση και η παρακμή.