«Νέα εθνική πυξίδα» τιτλοφορείται η 26σέλιδη παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα που είδε χθες το φως της δημοσιότητας μέσω της ιστοσελίδας του ομώνυμου Ινστιτούτου. Πρόκειται για την πιο ολοκληρωμένη, ενδεχομένως, παρέμβασή του τα τελευταία δύο χρόνια, με αντικείμενο τη θέση της Ελλάδας σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο. Μέσα, όμως, από το κείμενο αναδεικνύονται οι κυβερνητικές ευθύνες σε σειρά ζητημάτων, γεννάται ως εκ τούτου το ερώτημα: μήπως η κοινωνία θα πρέπει να αναζητήσει όχι μόνο νέα πυξίδα, αλλά και νέο καπετάνιο; Οπως, άλλωστε, υπογραμμίζει, η παρούσα κυβέρνηση δεν μπορεί να επιτύχει την αλλαγή στρατηγικής.
Στο τελευταίο ειδικότερα κεφάλαιο, υπό τον τίτλο: «Ισχυρή Ελλάδα είναι η απάντηση», ο Αλ. Τσίπρας επισημαίνει χαρακτηριστικά: «Ο κόσμος και η Ευρώπη βρίσκονται μπροστά σε τεκτονικές αλλαγές. Η Ελλάδα εξαιτίας των επιλογών της κυβέρνησης βρίσκεται πλέον μπροστά σε υπαρξιακούς κινδύνους. Η επιλογή του πρωθυπουργού να παραμείνει στη θέση του, παρά τη λαϊκή απονομιμοποίηση που επέφεραν οι πρωτοφανείς σε όγκο διαδηλώσεις ενάντια στη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, δεν οδηγεί σε αδιέξοδο μόνο τον ίδιο, την παράταξή του και την κοινωνία. Αυτό που διακυβεύεται με την παραμονή της κυβέρνησης και της πολιτικής της, δεν είναι δυστυχώς μόνο η πολιτική, οικονομική και κοινωνική σταθερότητα, αλλά και η εθνική ακεραιότητα. Η διατήρηση της παρούσας καταστροφικής εξωτερικής πολιτικής σωρεύει απειλές και εγκυμονεί σοβαρούς εθνικούς κινδύνους», προειδοποιεί.
Γι’ αυτό και, προσθέτει, «σε αυτήν τη δύσκολη συγκυρία απαιτείται άμεση αλλαγή στρατηγικής. Μια ενεργητική, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, που θα βάζει πρώτα τα συμφέροντα της χώρας. Ισχυρή Ελλάδα είναι η απάντηση στις μεγάλες γεωπολιτικές προκλήσεις. Ισχυρή και αυτοδύναμη Ελλάδα με μια πολυδιάστατη στρατηγική, ώστε να διεκδικεί τον ρόλο που της αναλογεί στην Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο, ως πυλώνας ειρήνης και σταθερότητας, και όχι ως πρόθυμος και υποτελής ακόλουθος μια του ενός και μια του άλλου συμμάχου μας», καταλήγει το Μανιφέστο Τσίπρα.
Δηλωτικά της οπτικής του πρώην πρωθυπουργού είναι όσα αναφέρει για τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο οποίος «δεν ήταν απρόβλεπτος, ούτε αναπόφευκτος. Προφανώς η κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, με την εισβολή σε μια τρίτη χώρα, βαραίνει τη Ρωσία του Προέδρου Πούτιν. Αλλά, αναμετρώντας την κλιμάκωση των γεγονότων που οδήγησαν στη σύρραξη, ένας ψύχραιμος παρατηρητής καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτή θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αν η Δύση δεν επέμενε στην προοπτική ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ».
Επικριτικός κατά των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και των συμμάχων τους, στηλιτεύει τη στάση τους σημειώνοντας: Συμπεριφέρονται στην Ουκρανία σήμερα «σαν αποικία και απαιτούν την ιδιοκτησία των σπάνιων γαιών της, ως αντάλλαγμα για τη στήριξη που της παρείχαν σε έναν πόλεμο που τελικά τη διέλυσε». Ομως, συμπληρώνει, «μεγάλος ηττημένος» είναι η Ευρώπη, η οποία από την επιμονή της να στηρίξει μέχρις εσχάτων τον πόλεμο έναντι της επιλογής να επιδιώξει διπλωματική λύση, αυτό που πέτυχε ήταν «μάλλον να πυροβολήσει τα πόδια της».
Σύμφωνα με την προσέγγισή του, είναι επείγουσα ανάγκη, μεταξύ άλλων, για «μεγάλης κλίμακας έκδοση κοινού χρέους για την άμυνα και τη στήριξη ευρωπαϊκών δημοσίων αγαθών –για την πράσινη μετάβαση, την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης και πολιτικές συνοχής». Για «ριζικές τομές για την ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής αγοράς που περιγράφονται στις Εκθέσεις Ντράγκι και Λέττα». Ενώ πρέπει, επίσης, να αποσταλεί το μήνυμα στις ΗΠΑ ότι οι ευρωαμερικανικές σχέσεις μπορούν να αναπτυχθούν «μόνο στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού, του σεβασμού των συνόρων και της μη εμπλοκής στις εσωτερικές υποθέσεις των ευρωπαϊκών χωρών». Επιπροσθέτως, «η Ε.Ε. πρέπει επιτέλους να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και σε σχέση με το Ισραήλ και την ανάγκη για ειρήνη στην Παλαιστίνη, με τερματισμό των ισραηλινών επιχειρήσεων που έχουν οδηγήσει σε δεκάδες χιλιάδες νεκρούς αμάχους».
Ελληνοτουρκικά
Στα της εξωτερικής πολιτικής, ο πρ. πρωθυπουργός, αφού επικρίνει την κυβέρνηση για καταστροφικούς χειρισμούς στο Ουκρανικό, διερωτάται σε επόμενο σημείο, αν φταίει ότι «δεν έχουμε αρκετά αεροπλάνα, υποβρύχια και φρεγάτες για το γεγονός ότι δεν τολμάμε ούτε την πόντιση καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, πέρα από τα έξι ναυτικά μας μίλια;». Αξίζει να σημειωθεί ότι επαναλαμβάνει την πρότασή του «να υποστηριχτεί η διασύνδεση της αναθεώρησης της Τελωνειακής Ενωσης Ε.Ε. – Τουρκίας (ή μιας ενδεχόμενης Συμφωνίας Επενδύσεων και Εμπορίου Ε.Ε. – Τουρκίας) με την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ. Με σαφείς κόκκινες γραμμές την εδαφική ακεραιότητα και άμυνα των νησιών». Οπως και «να αποφασιστεί η επέκταση των χωρικών υδάτων στην Ανατολική Μεσόγειο στα 12 ν.μ., με οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ με τις εκεί όμορες χώρες». Σε άλλο σημείο, τέλος, προτείνει «να επιδιωχθεί η αποκατάσταση διπλωματικών διαύλων με τη Ρωσία».
