«Τέλος διαρκείας»…

Τέμπη και επάνοδος (λες και ξεχάστηκε ποτέ…) της λαίλαπας στο Μάτι. Με κοινή απαίτηση τη «δικαίωση των νεκρών»… Ευγενώς, ας χαρακτηρίσω «αμήχανη» τη διατύπωση περί δικαίωσης για χαμένες ζωές. Κι αυτό όχι μόνο λόγω κυριολεξίας της αδυσώπητης πραγματικότητας αλλά και μεταφυσικής ανεπάρκειας της ίδιας… «προσδοκίας»! Μακάρι να ευοδωθεί η μελλοντική δικαίωση των εν ζωή πολιτών και υποψήφιων θυμάτων παρόμοιων αναίτιων ανθρωποθυσιών. Οπου «δικαίωση», η ύπαρξη προληπτικών αλλά και κατασταλτικών μέσων ασφαλείας. Αλλά και -εδώ είμαστε-η αλλαγή στάσης ζωής των ζώντων νεοελλήνων. Το συντριπτικό ποσοστό μας σπεύδει, με υποδειγματική θέληση, στα όρια του ανδραγαθήματος, μετά τις καταστροφές αλλά καλπάζουν στη συμβατική καθημερινότητα ο ωφελιμισμός, το συμφέρον με σαδιστικό τρόπο. Συχνά των ίδιων. Οσων δηλαδή σπεύδουν να βοηθήσουν με ευρώ ή με ένα νεύμα συμπαράστασης μετά τις καταστροφές.

Παρακολουθώ με προσοχή, σχεδόν κατανυκτικά, τις συζητήσεις για τα δυο επώδυνα συμβάντα. Αν εξαιρέσω τμήμα των ενθαρρυντικών αντιδράσεων εφήβων και νέων, οι περισσότεροι συμπολίτες αρνούνται να επεκτείνουν-απενοχοποιήσουν τον τρόπο σκέψης, να ανανεώσουν τη στάση ζωής τους. Προτείνω να μην αντικρίσετε τις ίδιες διατυπώσεις και τις πιθανές επιπτώσεις τους ως περιορισμένης εμβέλειας. Τα επώδυνα γεγονότα μάς καλούν να αφυπνιστούμε!

Παράλληλα με την εγχώρια δυσχερή πραγματικότητα, αφουγκράζομαι, όλο και πιο συχνά, κυρίως την τελευταία εικοσαετία, τις εκτιμήσεις για τη «μορφή που θα έχει το τέλος του κόσμου». Κυρίως φυσικών επιστημόνων από πολλά μέρη του πλανήτη με αρχή της σκέψης τους την κλιματική εκτροπή. Εκφράζονται, λες και μιλούν για το σήμερα, για «τέλος διαρκείας», «σύμπραξη επώδυνων φυσικών φαινομένων με πολιτικές, κοινωνικές εντάσεις». Συγκοινωνούντα δοχεία. Τώρα, προτείνω να διαβάσετε τις αρχικές σκέψεις του άρθρου για να διαπιστώσετε συγγένεια ανάμεσα σε αιτίες και συμπτώματα…