Η πρακτική των θυσιών μάς παραδίδεται από τότε που εμφανίζονται οι πρώτες οργανωμένες κοινωνίες σε συνδυασμό με την πίστη σε θεότητες και την εξάρτηση της ανθρώπινης μοίρας απ’ αυτές. Στους Ινκας, τους Αζτέκους, στην Αίγυπτο, τη Μογγολία, οι άνθρωποι, άτομα ή ομάδες, γίνονταν σφάγια-κουρμπάνια, παράλληλα με τις θυσίες ζώων για κατευνασμό του –υποτιθέμενου– θυμού των θεών, πρόκληση ευγονίας ή καθ’ υπακοήν των πολλών σε ποικίλες δεισιδαιμονίες. Για χάρη της πλειοψηφίας θυσιάζονταν λίγοι, ελάχιστοι, κυρίως νέοι, ακόμη και στα ταυροκαθάψια προτιμούνταν νεαροί, γεροί, ανευνούχιστοι ταύροι. Ο μύθος του Μινώταυρου μιλάει παραστατικότατα γι’ αυτό. Ο κατά Παυσανίαν μύθος του Λυκάονος, επίσης. Η θυσία της Ιφιγένειας, η βιβλική θυσία του Αβραάμ, οι σχετικές αναφορές στον τραγικό Ευριπίδη απηχούν πτυχές παρόμοιων πρακτικών. Αλλά και η παράδοση του «Γεφυριού της Αρτας», μέχρι τη σφαγή του πιο ωραίου κόκορα για το θεμέλιωμα του σπιτιού έως και σήμερα. Τον λεγόμενο «χρυσούν αιώνα» φαίνεται η πρακτική του εξευμενισμού των θεών μέσω ανθρωποθυσιών να έχει ξεπεραστεί. Αν και ο λόγιος Φανίας ο Λέσβιος αφηγείται το γεγονός της τέλεσης θυσίας στον Διόνυσο τριών ωραίων και δυνατών νεαρών αιχμαλώτων, ανιψιών του Ξέρξη, από τον Θεμιστοκλή, παρά τις αντιρρήσεις του, κατά προτροπήν του μάντη Ευφραντίδη, για την εξασφάλιση της Ελλήνων νίκης.
Η φιλοσοφία του Χριστού, όπως μας έχει παραδοθεί απ’ τα ιερά κείμενα, δεν φαίνεται πουθενά και με κανένα τρόπο να αμφισβητεί ή να προβληματίζεται στο ζήτημα της δουλείας, έδιναν κι έπαιρναν και στην εποχή του τα σκλαβοπάζαρα. Ο δούλος ήταν res, πράγμα, η αξία του, όπως και για αιώνες η αξία της μέσης γυναίκας μπορούσε να λογαριαστεί με αντίκρισμα ευτελέστερο όχι από ένα φανταχτερό κόσμημα αλλά κι από ένα ταπεινό χρηστικό εργαλείο. Από τους πληθυσμούς των δούλων κυρίως επιλέγονταν άλλοτε νήπια ή νεαρές παρθένες, άλλοτε εύρωστοι νεανίες ως κουρμπάνια, ενώ δούλοι πιστοί ενταφιάζονταν ζωντανοί σε μαυσωλεία ή κενοτάφια ως συνοδοί του θανόντος κυρίου τους για να τον υπηρετούν στον κάτω κόσμο. Επικράτησε να χαρακτηρίζεται το έθος αυτό ως «η θυσία του υπηρέτη».
Αν και μας έχει παραδοθεί ότι η πρακτική των ανθρωποθυσιών έχει εγκαταλειφθεί περί το 2.800 π.Χ., φαίνεται πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει, αφού σε όλες τις εποχές ώς τώρα εξακολούθησαν να θυσιάζονται ανθρώπινες ζωές. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Απλώς στους καιρούς μας έχει υποστεί μετάλλαξη. Κι εμείς γελασμένοι κοντέψαμε να πιστέψουμε πως έχουμε εξασφαλίσει μια κάποια αξία ως πολίτες κρατών. Υπήκοοι είμαστε, όχι πολίτες! Οι ανθρωποθυσίες τελούνται πλέον όχι ως πλειοψηφικές χειρονομίες απεγνωσμένων κοινωνιών προς εξευμενισμόν του μένους κάποιων θεοτήτων ή της φυσικής μανίας, ούτε με στόχο την ευνοϊκή τροπή της κακιάς μοίρας, αλλά ως φυσικό επόμενο εξουσιαστικών συνθηκών –και σε προηγούμενες εποχές αλλά κυρίως στην εποχή μας–, όπου η Θέμις χειραγωγείται, η Νέμεσις απαξιώνεται και η τυχοδιωκτική πλουτοκρατία παράγει και αναπαράγει ανεξάντλητα μηχανές στυγνών δολοφόνων υποκλινόμενη στο θυσιαστήριο του Κερδώου Ερμή.
