Πυρίμαχο τείχος…

«Πυρίμαχο τείχος» (fire wall) αποκαλείται τα τελευταία χρόνια το σύνολο των μέτρων που λαμβάνουν τα κόμματα του «δημοκρατικού τόξου» στη Γερμανία για να απομονώσουν την Ακροδεξιά.

Η παραπάνω τακτική θεωρείται μαχητική και σε πλήρη αντίστιξη με την υιοθέτηση από τη Δεξιά της ρητορικής και της ατζέντας της Ακροδεξιάς.

Ομως όποια και αν είναι η τακτική, χωρίς πολιτική προσέγγιση η Ακροδεξιά δεν αντιμετωπίζεται.

Η υιοθέτηση της ακροδεξιάς ρητορικής και συνθηματολογίας αποδείχθηκε ότι απενοχοποιεί τους ψηφοφόρους της Δεξιάς να κινηθούν δεξιότερα.

Ομως παρενέργειες έχει και το «πυρίμαχο τείχος», καθώς η συσπείρωση όλων των άλλων κομμάτων επιτρέπει στην Ακροδεξιά να εμφανίζεται ως μόνη δύναμη που μπορεί να επιτρέπει τη διαμαρτυρία ενός ετερόκλητου μετώπου δυσαρεστημένων.

Αλλωστε την παραπάνω πορεία διέγραψε την τελευταία εικοσαετία η Ακροδεξιά στη Γαλλία.

Ετσι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εκλογικές αναμετρήσεις στην Ευρώπη θα είναι δίχως αμφιβολία οι εκλογές στην Ιταλία το αργότερο μέχρι το φθινόπωρο του 2027.

Εκεί θα φανεί αν η αντοχή της Μελόνι στη μετάλλαξή της σε εγγυήτρια της δημοσιονομικής ευταξίας της Ρώμης στο πλαίσιο του Συμφώνου Σταθερότητας συνάδει με την αντοχή του κόμματός της στη φθορά της εξουσίας.

Η διαφορά με τον Μεσοπόλεμο είναι τόσο μεγάλη ώστε η σύγκριση να είναι από μόνη της παραπλανητική.

Σήμερα οι χαμένοι και απογοητευμένοι από την παγκοσμιοποίηση και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση αποτελούν ένα ετερόκλητο μέτωπο.

Από την άλλη μεριά τα κόμματα της κανονικότητας το μόνο που έχουν να πουν είναι ότι υπερασπίζονται ένα στάτους κβο κενό ουσιαστικού αντικρίσματος και ως προς το επίπεδο ζωής και χωρίς την αισιοδοξία ότι το αύριο είναι καλύτερο από το χθες.

Τούτων λεχθέντων, η απενοχοποίηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας στη Γερμανία είναι σε μεγάλο βαθμό ευθύνη της κυβερνώσας ελίτ.

Οταν ιδρύθηκε η Εναλλακτική το 2013, ήταν κυρίως ευρωσκεπτικιστικό κόμμα με οριοθετημένη εμβέλεια.

Σήκωσε το 2015 σημαία ευκαιρίας τον ρατσισμό που είχε ανθίσει στο εύφορο εύφορο έδαφος που καλλιέργησαν δημοσιεύματα και εξώφυλλα όπου ο Νότος της ευρωζώνης απαξιωνόταν ως φυτώριο απάτης και οκνηρίας, ελαττώματα που είχαν καταγραφεί στους γενετικούς κώδικες των κατοίκων του.