Η γροθιά και η καρδιά όλων είναι σφιγμένη. Ακόμα ένας θάνατος μικρού παιδιού. Κάθε παιδί που γεννιέται είναι ένας άγγελος. Κάτι ιερό. Αυτά μας προσφέρουν τα φτερά τους για προστασία. Εμείς τα σκοτώνουμε. Τον τελευταίο καιρό παγκόσμια, οι κακοποιήσεις, η βάναυση συμπεριφορά, η αγριότητα στα βρέφη και στα νήπια έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις.
Γονείς τέρατα, που είναι ανάξιοι να τ’ αγαπήσουν, επινοούν τρόπους να τα δολοφονήσουν. Με ασφυξία, ανελέητο ξύλο, με ψήσιμο σε ηλεκτρικούς φούρνους, με απίστευτα βασανιστήρια.
Και όσα ξεφύγουν από το περιβάλλον της κόλασης και καταλήγουν σε ιδρύματα, δημιουργούν αναπτυξιακές δυσλειτουργίες, γιατί δεν δέχτηκαν αγάπη από τους γονείς του. Κοινωνικές πληγές που δεν επουλώνονται. Πληθαίνουν και γίνονται αποστήματα. Όσοι θεωρούν τα παιδιά βάρος ή εμπόδιο στη ζωή τους να σταματήσουν να γεννούν, γιατί σκορπούν μόνο δυστυχία.
Όταν σκοτώνουμε αγγέλους χάνεται η αρμονία του κόσμου. Σκεφτείτε πόσο μελαγχολικός θα ήταν χωρίς παιδιά και απάνθρωπος χωρίς γέροντες.
Υπάρχουν μάνες ανάξιες να αγαπήσουν. Αυτές οι ίδιες γίνονται δήμιοι των παιδιών τους, με πρωτοφανή μαρτύρια. Ο θάνατος του τρίχρονου Άγγελου ξανάδωσε ζωή. Η καρδιά του χτυπά σε έναν συνομήλικό του. Θα έπρεπε όμως, όπως έλεγε και ο κολοσσός της ρώσικης λογοτεχνίας, Λέον Τολστόι «πρέπει να φοβόμαστε για τη ζωή των παιδιών μας σαν να βρισκόμαστε σε καράβι που πρόκειται να ναυαγήσει».
Που να φανταζόταν ότι θα γινόταν μια παθογένεια της κοινωνίας που φέρνουν αυτές οι παιδοκτονίες ερημιά και σκοτεινιά στην ανθρωπότητα.
