Ο εικαστικός καλλιτέχνης Γ. Κόφτης φώναξε («Εφ.Συν.», 31 Ιανουαρίου 2024): «Ποιος περνά από εκείνο το σημείο και δεν χαντακώνεται η ψυχή του;» και ο γράφων λίγες ημέρες αργότερα (7 Φεβρουαρίου 2024) κατήγγειλε τη σιωπή των διανοουμένων, των επιστημονικών φορέων, των στοιχούμενων με την εξουσία ΜΜΕ και την αδιαφορία-ουδετερότητα της κοινωνίας για το τραγικό και συγκλονιστικό έγκλημα των Τεμπών.
Την κατάσταση αυτή διέρρηξε, «έσπασε» και χαστούκισε ο σπουδαίος καλλιτέχνης-εικαστικός Γ. Κόφτης, με τα 58 καρφιά του στον τόπο του εγκλήματος. Αυτά τα 58 καρφιά θα είναι για πάντα οι Ερινύες των ενόχων και όσων συμπράττουν, στέργουν, μπαζώνουν ή συμβάλλουν στη συγκάλυψη του τρομερού αυτού εγκλήματος. Οπως ο ίδιος είπε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη στις 30.12.2024, επρόκειτο για σίδερα βάρους συνολικά πέραν του μισού τόνου.
Συνεπώς, για να βεβηλωθεί, μιανθεί και μολυνθεί το καλλιτεχνικό αυτό έργο μοναδικού συμβολισμού και κτήμα εσαεί αφύπνισης των πολιτών και τόνωσης του αγώνα όσων επέζησαν, αλλά και των συγγενών των απολεσθέντων, συνέπραξαν και συνεργάστηκαν πλείονες του ενός.
Για τους συγγενείς των θυμάτων είναι το σημείο σταύρωσης και με τον σταυρό, σύμβολο ακατάλυτο, δεν «παίζουμε», διότι ήταν το καθοριστικό, καταλυτικό και κορυφαίο «σημείο» της επικράτησης του χριστιανισμού, διά του Αποστόλου Παύλου, ο οποίος διακηρύττει τη Συσταύρωσή του (Γαλ. 2,20, ιδ. και Αγγελου Τερζάκη «Οι απόγονοι του Κάιν», Εκδόσεις των Φίλων, σελ. 54 και επ.).
Και οι συγγενείς των θυμάτων αυτής της ανείπωτης τραγωδίας συσταυρώνονται με την οδυνηρή απώλεια και μετά από αυτή ο σταυρός του μαρτυρίου τους συνεχίζεται, διότι όχι μόνο δεν υπάρχει κάθαρση, αλλά πνιγηρή, αποκρουστική και απεχθής συγκάλυψη. Οι αρμόδιοι γιατί άραγε δεν έλαβαν μέτρα για την προστασία του μνημείου, που συμβολίζει την οργή των ζώντων ταπεινά, χωρίς πόζα και πρόκληση, αλλά και την απαίτηση για απονομή δικαιοσύνης;
Ενα από «τα ψυχρά εκτελεστικά όργανα… του ανάλγητου Κράτους», όπως προσφυώς τα χαρακτηρίζει η αεί αγωνίστρια Μάνα, είναι και η Αστυνομία, που θα έπρεπε να σπεύσει στον τόπο του εγκλήματος από τις πρώτες ώρες και να αποτρέψει την αλγεινή, μιαρή και βδελυρή συγκάλυψη. Το αυτό έπρεπε να πράξει και για το φορτίο της εμπορικής αμαξοστοιχίας (ποιοι φόρτωσαν, τι φόρτωσαν, ποιος ο αποστολέας και ποιος ο παραλήπτης).
Τώρα, ακόμη και με νεύμα της αλαζονικής πανεξουσίας ΔΕΝ θα είναι απερίσπαστη στην έρευνα για την αποκάλυψη των δραστών του βανδαλισμού. Η εξουσία προβάλλει προπετής, ως Λεβιάθαν, συνεχώς σταυροπόδι, ώστε ο συνομιλητής να αισθάνεται υποδεέστερος και το μήνυμα που εκπέμπεται να είναι ότι καμία υπηρεσία ή θεσμός δεν είναι ικανός να αντισταθεί στη βούλησή της, και ας είναι το αίτημα για κάθαρση και δικαιοσύνη πάνδημο.
Αν κάποιοι πιστεύουν ότι ζούμε ολότελα στο σκοτάδι και ότι με τη βεβήλωση και τον βανδαλισμό θα επέλθει η λήθη, είναι βαθιά νυχτωμένοι και κινδυνεύουν να τους καταπιεί το βάραθρο της σύμπασας ιστορίας, η οποία είναι αμείλικτη, γιατί υπάρχει η ζωντανή και μαχόμενη μνήμη.
* Δικηγόρος, γεν. γρ. ΔΣΘ
