Μην ξεχνάς το σπιτικό, όσος κι αν είναι ο πόνος
Tρεις φορές ξεριζωμένος δηλώνει ο πυρόπληκτος από τις φωτιές του Αυγούστου, Γιάννης Στεφανίδης, που έκανε Πρωτοχρονιά στο κοντέινερ όπου ζει πλέον, στο Πάτημα Χαλανδρίου. Το λυόμενο σπίτι που κάηκε ήταν η κατοικία του τα τελευταία 4 χρόνια από όταν έχασε την αγαπημένη γυναίκα του Σοφία και, όπως μας λέει, μαζί με το σπίτι και την οικοσκευή χάθηκε κάτι ακόμα πιο σημαντικό: όλες οι αναμνήσεις, οι οικογενειακές φωτογραφίες και το αρχείο του με ημερολόγια από το 1972.
Με ελάχιστη φροντίδα από τον Δήμο Χαλανδρίου και τους δικούς του ανθρώπους, ο Γ. Στεφανίδης περιμένει τώρα ο κρατικός μηχανισμός επιτέλους να δράσει ώστε να καταφέρει να αποζημιωθεί και να ξαναχτίσει το σπίτι του που ήδη έχει κατεδαφιστεί και τη θέση του έχει πάρει ένα κοντέινερ. «Να μη γίνουμε σαν τους σεισμόπληκτους του 1999 και μείνουμε για πάντα εδώ», εύχεται μέσω της «Εφ.Συν.».
Για τον Γιάννη Στεφανίδη, λίγο πάνω από τα 70, ο ξεριζωμός και η απώλεια δεν ήρθαν με τις φωτιές του καλοκαιριού που μας πέρασε. Το 1993 έφυγε από την Πρεμετή στη νότια Αλβανία και έφτασε στην Ελλάδα που θεωρεί πατρίδα του. Εκτός από πολλές ανοιχτές πόρτες και αγκαλιές, εκείνος, η γυναίκα του και τα δύο παιδιά τους βίωσαν και τον ρατσισμό της εποχής. Ζούσε στα Μελίσσια και ήταν εργατοτεχνίτης στο υπουργείο Πολιτισμού μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Μετά τον θάνατο της συζύγου του Σοφίας, αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα στο λυόμενο στο Χαλάνδρι. «Περάσαμε ωραία χρόνια και το 2011 φτιάξαμε το σπίτι εδώ στο Πάτημα Χαλανδρίου. Η περιοχή παραμένει εκτός σχεδίου, αλλά το σπίτι είχε νομιμοποιηθεί, είχε συνδεθεί με ηλεκτρικό, τα πάντα. Πιο πολύ απ’ όλα μου λείπει το τζάκι του σπιτιού που μαζευόμασταν και ψήναμε», ακούμε από τον κ. Γιάννη για την ιστορία του σπιτιού. Εξω βλέπουμε ακόμα τα μπάζα από την κατεδάφιση που δεν έχουν απομακρυνθεί όπως και τμήμα της καμινάδας.
«Ούτε το 112»
12 Αυγούστου 2024, ώρα 16.30: Ο Γιάννης Στεφανίδης βρισκόταν στο κέντρο της Αθήνας για να επιβιβαστεί σε λεωφορείο και να περάσει τις διακοπές στο χωριό του, την Πρεμετή. «Για να καταλάβετε, δεν μας ειδοποίησε κανείς, ούτε το 112 που λένε ούτε τίποτα. Με πήραν κάποιοι γείτονες και μου είπαν ότι καίγεται το σπίτι. Ημουν με μία βαλίτσα που ταξίδεψε τελικά και μου την έστειλαν πίσω. Οταν έφτασα στο Χαλάνδρι δεν με άφηναν να περάσω. Οταν έφτασα το σπίτι είχε ήδη καεί. Η φωτιά πέρασε από χόρτα από διπλανό ακαθάριστο οικόπεδο και στη δικιά μας ιδιοκτησία υπήρχαν αρκετά δέντρα και μηχανήματα. Μετά από 3-4 ώρες τα είδα όλα καμένα. Η ζημιά σε συσκευές, μηχανήματα, έπιπλα, διάφορα περιουσιακά στοιχεία και μηχανήματα για τη δουλειά του γιου μου (σ.σ. γερανός) είναι κοντά στις 100.000 ευρώ».
Κι έπειτα ξεκινάει ο γραφειοκρατικός γολγοθάς: το σπίτι κρίνεται κατεδαφιστέο και μετά τις πρώτες αποζημιώσεις και μία προκαταβολή 10.000 ευρώ, ο κ. Στεφανίδης περιμένει να εγκριθούν τα υπόλοιπα χρήματα που έχει ζητήσει, ώς το 80% της αξίας του νέου λυόμενου που θέλει να τοποθετήσει με κόστος γύρω στις 30.000 ευρώ. Πότε και εάν θα τα λάβει παραμένει άγνωστο, με το κοντέινερ να μπορεί να τον φιλοξενήσει μέχρι και για 2 χρόνια.
Πέντε μήνες «θα»
«Εδώ και 2 μήνες δεν έχουμε καμία βοήθεια. Μόνο κάποια τρόφιμα από τον Δήμο Χαλανδρίου. Από τις επικοινωνίες που υπάρχουν με το υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας ακούμε “θα”. Κλείνω 5 μήνες χωρίς σπίτι. Είχα μείνει μόνο με τα ρούχα που είχα σε μία βαλίτσα γιατί έφευγα διακοπές. Εχω φιλοξενηθεί σε φίλους και τα παιδιά μου και μόλις πριν από 15 μέρες έβαλα στο κοντέινερ ρεύμα για το οποίο μπήκα σε άλλα έξοδα», μας εκμυστηρεύεται ο πυρόπληκτος. Οπως μάλιστα συνεχίζει, κι άλλοι πυρόπληκτοι στη γειτονιά λένε μεταξύ τους ότι «δεν περιμένουν τίποτα» και θεωρούν τις πρώτες αποζημιώσεις σαν στάχτη στα μάτια. Πέρα από την επιτάχυνση των διαδικασιών, το μόνο που ζητά ο κ. Γιάννης είναι ένα διπλό κρεβάτι με ανατομικό στρώμα καθώς αντιμετωπίζει πρόβλημα με τη μέση του.
Ξαναγυρίζουμε στις αναμνήσεις πίνοντας ένα ποτήρι τσίπουρο: «Πρώτα έρχονταν όλοι οι φίλοι μου εδώ και μου έλεγαν τι ωραία είναι εδώ. Εξοχή στην πόλη». Η φτώχεια και τα δύσκολα παιδικά χρόνια στην Αλβανία έχουν μάθει τον κ. Γιάννη να παλεύει. Ετσι, η ζωή συνεχίζει στον κήπο του όπου έχει φυτέψει σκόρδα, κρεμμύδια, άνηθο και μαϊντανό. Μπορεί το τζάκι του σπιτιού που φίλοι και οικογένεια αγαπούσαν να μην υπάρχει πια, όμως την Πρωτοχρονιά υποδέχτηκε στο κοντέινερ την κόρη του, Ιωάννα, και τα δύο εγγόνια του. «Ο πατέρας μου αντιμετωπίζει καρδιολογικά πρόβλημα, έχει πρόβλημα στο ισχίο και με όλα αυτά που πέρασε τελευταία αντιμετωπίζει και ψυχολογικά προβλήματα. Δεν του έχει μείνει τίποτα και τους τελευταίους μήνες είναι σαν να πέρασαν 20 χρόνια από πάνω του. Εδώ πραγματικά χάθηκαν οι κόποι μιας ζωής, είναι τραγικό. Πού να πάει; Αξιοπρέπεια ζητάει», μας λέει η Ιωάννα Στεφανίδη.
Αλήθεια, ποια κρατική υπηρεσία μπορεί να προσφέρει αυτή την αξιοπρέπεια στον κ. Στεφανίδη και τους εκατοντάδες ακόμα πυρόπληκτους; Πόση γραφειοκρατική ταλαιπωρία και αναμονή έχουν να υποστούν ακόμα, όταν βλέπουμε φακέλους ακόμα και από το Μάτι το 2018 να παραμένουν ανοιχτοί; Ευχή του κ. Γιάννη, να καταφέρει να ξαναδεί το σπίτι του εντός του 2025 για να μη βιώσει κι έναν τέταρτο ξεριζωμό ακόμα και από το κοντέινερ…
