Δεν θα περάσει ο φασισμός;

Το 1938 δεν ήταν λίγοι αυτοί που πίστευαν πως στο κάτω κάτω της γραφής οι ναζί είχαν κι αυτοί τα δίκια τους, στον βαθμό που οι νικητές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, φέρθηκαν αισχρά στη Γερμανία.

Το πίστευαν ακράδαντα οι Γερμανοί αριστοκράτες και ολιγάρχες της εποχής που στήριξαν ανεπιφύλακτα τον Αδόλφο Χίτλερ όταν εξελέγη καγκελάριος, οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης που πίστευαν πως ικανοποιώντας τις απαιτήσεις του θα τον κατευνάσουν, αλλά και το αμερικανικό κατεστημένο που μάλλον τον συμπαθούσε και που κάποια στιγμή δεν δίστασε να του στείλει πίσω δυστυχείς Εβραίους που κατάφεραν να διασχίσουν τον Ατλαντικό με την ελπίδα να σωθούν.

Οταν δε ο Χίτλερ απαίτησε να παραιτηθεί ο πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας Εντουαρντ Μπένες (της οποίας ένα τμήμα ήταν ήδη υπό γερμανική κατοχή και τον οποίο οι ναζί θεωρούσαν «γελοίο») ελάχιστοι αντέδρασαν. Ενας εξ αυτών ήταν ο μάλλον περιθωριακός τότε, και κατά πολλούς πολεμοχαρής και παρανοϊκός πολιτικός, Ουίνστον Τσόρτσιλ. Λίγο αργότερα ο Μπένες ήταν αυτοεξόριστος στο Λονδίνο, στην ηπειρωτική Ευρώπη δεν υπήρχαν πια κοινοβουλευτικές Δημοκρατίες και ο Τσόρτσιλ ήταν πρωθυπουργός της Βρετανίας.

Ετσι λοιπόν και σήμερα δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν πως στο κάτω κάτω της γραφής ο Βλαντίμιρ Πούτιν έχει κι αυτός τα δίκια του. Οι νικητές του Ψυχρού Πολέμου φέρθηκαν αισχρά στη Ρωσία, οι ολιγάρχες και η νομενκλατούρα τον στηρίζουν ανεπιφύλακτα και οι Ευρωπαίοι καλά θα κάνουν να τον κατευνάσουν και να καλοπερνάνε με το φτηνό πετρέλαιο που τους πουλάει, προφανώς για την ψυχή της μάνας του. Οσο για τον «γελοίο» Ουκρανό πρόεδρο Ζελένσκι, ας πάρει και αυτός τον δρόμο του Μπένες.

Οι κατ’ εξοχήν υποστηρικτές αυτής της αντίληψης, εκτός Ρωσίας, είναι ο Ντόναλντ Τραμπ και η παρέα του, οι οποίοι όχι μόνο στηρίζουν, μετά τη νίκη τους στις προεδρικές εκλογές, τις γεωπολιτικές βλέψεις του Πούτιν, αλλά και ανερυθρίαστοι χαιρετούν πλέον την Ευρώπη ναζιστικά. Η Ουάσινγκτον ανοιχτά και η Μόσχα λίγο πιο διακριτικά στηρίζουν χωρίς αναστολές ουκ ολίγα φασιστοειδή, εθνικιστικά και ακροδεξιά κόμματα της Ευρώπης, έχοντας μάλιστα συμφωνήσει σε μια ιδιόμορφη Γιάλτα.

Οι ΗΠΑ προωθούν, σε γενικές γραμμές, την Ακροδεξιά στη Δυτική Ευρώπη (βλ. Ιταλία, Γερμανία) και η Ρωσία στην Ανατολική (βλ. Ουγγαρία, Σλοβακία). Οι μεν στο όνομα της «ελεύθερης έκφρασης των ιδεών», οι δε στο όνομα -κατά καιρούς- «του αγώνα κατά του ναζισμού», τρομάρα τους. Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς, για παράδειγμα, στα πρόσφατα «μαθήματα Δημοκρατίας» που παρέδωσε από τη διεθνή σύνοδο του Μονάχου, εμφανίστηκε πεπεισμένος ότι στην Ευρώπη διώκονται ποινικά όσοι δεν είναι φεμινιστές, αντιφασίστες και υπέρ των μεταναστών, ενώ βεβαίως προασπίστηκε το δικαίωμα του μάλλον ψυχοπαθούς, για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, Ιλον Μασκ, να λέει αυτός μόνο ό,τι θέλει στα κοινωνικά δίκτυα που αυτός μόνο κατέχει, κρατώντας μάλιστα και ένα ηλεκτρικό αλυσοπρίονο.

Από την άλλη ο αντιπρόεδρος Βανς εξανέστη από το γεγονός ότι τον περασμένο Δεκέμβριο δεν παραδόθηκε η Ρουμανία σε κάποιον ρωσόφιλο εθνικιστή ονόματι Γκεοργέσκου, κατά τον ίδιο τρόπο που παραδόθηκε -για να θυμηθούμε και τα καθ’ ημάς- ο ΣΥΡΙΖΑ σε κάποιον Κασσελάκη. Υπό την έννοια ότι κανένας δεν γνώριζε την ύπαρξη του Γκεοργέσκου, ώς τη στιγμή που άρχισαν να καταφτάνουν στα κινητά εκατομμυρίων Ρουμάνων αλλεπάλληλα μηνύματα τα οποία βεβαίωναν ότι ο κ. Γκεοργέσκου είναι αυτός που τα έχει βρει με τον Πούτιν και θα πάρει πίσω τις περιοχές της Ρουμανίας που ο Χίτλερ με τον Στάλιν χάρισαν στην Ουκρανία. Και το 23% των Ρουμάνων πήγε και τον ψήφισε.

Η ρουμανική αντικατασκοπία βεβαίωσε ότι πίσω από τα μηνύματα ήταν «τρίτη χώρα», την οποία μάλλον φοβήθηκε να κατονομάσει (ποια άραγε;), όπως άλλωστε φοβήθηκε τον Αύγουστο του 1940 ο Ιωάννης Μεταξάς να κατονομάσει ποιοι ήταν πίσω από τον τορπιλισμό της «Ελλης». Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρουμανίας ακύρωσε τις εκλογές, ανοίγοντας φυσικά μια πληγή που είναι άγνωστο αν, πότε και πώς θα κλείσει.

Ας μην κοροϊδευόμαστε λοιπόν. Η Ευρώπη του Διαφωτισμού κινδυνεύει από δύο χώρες που κάποια στιγμή επαναστάτησαν στο όνομά του (η Αμερική το 1775 και η Ρωσία το 1917) και που σήμερα διοικούνται από λαϊκιστές ηγέτες. Ετσι το αίτημα, που σύμφωνα με τα επίσημα πρακτικά του Οργανισμού για της Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) διατύπωσε ο Γέλτσιν στον Κλίντον το 1999, λέγοντάς του «Δώσε μου την Ευρώπη να αναλάβω την ασφάλειά της και σου δίνω τον υπόλοιπο κόσμο», η σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ, έχοντας στραμμένο το βλέμμα της στην Κίνα, εκτιμά πως τη συμφέρει, στον βαθμό που μπορεί να οδηγήσει στην απαγκίστρωση της Μόσχας από το Πεκίνο. «We have a deal», όπως λέει και ο Ντόναλντ Τραμπ.