Σαν σήμερα, 12 Φεβρουαρίου, πριν από εννιά χρόνια η οικογένεια της «Εφ.Συν.», ο Τύπος με όλη τη σημασία της λέξης, η πολιτική γελοιογραφία, η όλη δημοσιογραφία, η όλη Αριστερά και πολλοί άλλοι πόλοι της δημόσιας ζωής χάσαμε τον μοναδικό Γιάννη Καλαϊτζή.
Υπήρξε ψυχή του συνεταιριστικού εγχειρήματος της «Εφημερίδας των Συντακτών» από την πρώτη στιγμή και για τρία χρόνια και τέσσερις μήνες, μέχρι που ο θάνατος διέκοψε μια ακατάπαυστη, ακάματη, πολυσχιδή δημιουργία που επί σχεδόν 50 χρόνια απλωνόταν από το σκίτσο μέχρι τα κόμικς και από το κείμενο μέχρι το γελοιογραφικό πορτρέτο, αλλά με κορυφαία του δεξιότητα την πολιτική γελοιογραφία. Στην οποία ο ανελέητος, τολμηρός σαρκασμός του δεν αφαιρούσε ούτε γραμμάριο από την πολιτική ουσία και θέση του.
Το χιούμορ ήταν ίσως η βασική γλώσσα που καταλάβαινε, είτε σκιτσάριζε είτε έγραφε είτε μιλούσε. Ακόμη και ο τρόπος που αυτοβιογραφήθηκε είχε τον ίδιο χαρακτήρα. «Μεγάλωσα στο καφενείο του πατέρα μου στην Κοκκινιά. Πάνω στα τραπέζια κυκλοφορούσαν δυο-τρεις εφημερίδες. Γελοιογραφικά σκίτσα κάνω από μωρό. Ημουν παρατηρητικό και κακό και το ’δειχνα. Το περιβάλλον μου ένιωσε την απειλή. Χάριν εξευμενισμού μού διέθεσε μια αποδοχή διαρκείας. Το να επιδοθώ στην πολιτική σάτιρα ήταν αυτονόητο. Ημασταν αριστεροί, το κράτος μάς έκανε και ρατσιστές. Η Δεξιά, η εξουσία, οι αρχές ήταν έξω από την κοινωνία μας, ήταν το ξένο, το άλλο. Μου την είχε στημένη στο νηπιαγωγείο. Κατανάγκαζαν εμένα τον σκιτσογράφο να πλέκω καλαθάκια και να κεντάω με μπρισίμι μηλαράκια σε χαρτόνι. Για να με σπάσουν. Δεν μίλησα», γράφει στο βιογραφικό που είναι αναρτημένο στο site του (https://gianniskalaitzis.gr/).
Στον ιστότοπο αυτό μπορούν να έχουν πλήρη, «πανοραμική» εικόνα της δουλειάς του στην «Εφημερίδα των Συντακτών», στην «Ελευθεροτυπία», στη «Γαλέρα» κ.α. ακόμη και νέοι άνθρωποι, που δεν έχουν πιάσει εφημερίδα ή περιοδικό στα χέρια τους και η γνώση τους για την πολιτική γελοιογραφία περιορίζεται σε ό,τι κυκλοφορεί στο διαδίκτυο.
Ο Γιάννης Καλαϊτζής άρχισε να σκιτσάρει και να γελοιογραφεί από τη δεκαετία του 1960, αλλά η δουλειά του απογειώθηκε μεταδικτατορικά, τη δεκαετία του 1980 με τη συνεργασία με την «Ελευθεροτυπία» (μέχρι και το 2011 που έκλεισε), με τη «Βαβέλ» και άλλα περιοδικά, ενώ ξεχωριστή στιγμή στη διαδρομή του ήταν η έκδοση του υβριδικού 15ήμερου πολιτικού και γελοιογραφικού περιοδικού «Γαλέρα» που εκδιδόταν από «συνεταιρισμό ερετών» (δηλαδή των… κωπηλατών της γαλέρας), με διευθυντή τον ίδιο τον Γιάννη και διευθυντή σύνταξης τον Χριστόφορο Κάσδαγλη, συγκεντρώνοντας πολλούς σκιτσογράφους, γελοιογράφους, κομίστες, πολιτικούς αναλυτές και σχολιαστές. Αν και το άτυπα συνεταιριστικό εγχείρημα της «Γαλέρας» άντεξε από το 2005 μέχρι το 2010, η συνεταιριστική «πετριά» του Γ. Καλαϊτζή μεταλαμπαδεύτηκε στο πολλαπλάσιο στην «Εφ.Συν.» από το 2012. Και… με τις ευλογίες του θα «λιθοβολεί » για πολλά, πολλά χρόνια.
