Γίνε το ηχείο σου

Γέμισε ο βίος με επιλογές που μας κυνηγάνε παντού και δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε, επειδή δεν ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε (αλλά και τι ακριβώς θέλουν). Παντού το «πολύ» και δίπλα του το «επιλέγω» (κόμματα, κρυπτονομίσματα, social media, πληροφορίες, φίλοι, αγαθά, υπηρεσίες, δουλειές, ομάδες). Και τελικά πολλές ζωές, πολλοί ρόλοι, που μάλλον δικαιώνουν τον Ρεμπό με το ρητό του «Εγώ είναι ένας άλλος».

Διαβάζουμε ότι η πλατφόρμα X απειλείται από το Bluesky επειδή το δεύτερο, ως εξελιγμένο social media, περιλαμβάνει «πακέτα εκκίνησης» για τον χρήστη, προκαθορισμένα δηλαδή. Ο χρήστης στην οθόνη του θα βλέπει μόνο ό,τι θέματα θέλει εκ των προτέρων να βλέπει (π.χ. αθλητικά, πολιτικά, οικονομικά). Ο αλγόριθμος δηλαδή θα προεπιλέγεται από τον χρήστη ώστε να μην είναι τυχαίος (και άρα κυρίαρχος ως προς αυτόν).

Με απλά λόγια: «Φτιάξε το echo chamber σου, τον περίκλειστο κόσμο αντήχησής σου δηλαδή, όπως θέλεις εσύ». Επίσης το Bluesky θα περιλαμβάνει τον «πυρηνικό αποκλεισμό», γεγονός που απειλεί τον Μασκ στην πρωτοκαθεδρία της επικοινωνιακής και πληροφοριακής βιομηχανίας, αφού θα μπορείς να διακόπτεις κάθε σύνδεσή σου με αυτούς που τους… έριξες μπλοκάρισμα (όπως π.χ. στο Facebook).

«Από τη φύση του ο άνθρωπος, αυτό που θέλει, αυτό πιστεύει» | (Ιούλιος Καίσαρας, στο «Περί του Γαλατικού Πολέμου»)

Αντίστοιχα φυσικά με όσα παίζονται στον ανταγωνισμό των social media, με τον ψευδοεκδημοκρατισμό της ατομικής επιλογής ως προς τους αλγόριθμους, παίζονται και στο πολιτικό σκηνικό που γεννάει ολοένα και περισσότερους παντού στον κόσμο αναποφάσιστους και άστεγους.

Το ιδεολογικό αυτό κατακερματισμένο σκηνικό που αναπαριστά το επικοινωνιακό multi focusing, συμβαδίζει φυσικά με το εργασιακό multitasking. Οπως «ακολουθεί» δηλαδή η κάθε ιδεολογία τον κάθε ψηφοφόρο, ακολουθεί και το κεφάλαιο τον σύγχρονο εργάτη.

Πολιτική, μιντιακή, τεχνολογική και οικονομική εξουσία αφήνουν τις μάζες οφειλέτες των επιλογών τους και ελεγκτές του εαυτού τους: χωρίς σύνορο στο αφηρημένο, χωρίς όριο στο άγνωστο (όπως θα έλεγε ο Pessoa).

Ο καπιταλισμός της πλατφόρμας είναι όπως η χρωματιστή παλέτα με τις ιδεολογίες: αν κάτι ξέρεις εκ των προτέρων ότι το θέλεις, τότε θα βρεις οπωσδήποτε αυτό που ψάχνεις. Τίποτα πιο κουραστικό από το ανελέητο αυτό zapping σε οθόνες, θεάματα, δόγματα, πιστεύω και επιθυμίες. Τίποτα πιο επικίνδυνο όμως (τελικά) από αυτό το ύπουλο «more is less». Το «just do it» της γνωστής διαφήμισης της Nike έγινε με τον καιρό το «Φτιάξ’ το μόνος σου» του ΙΚΕΑ, αφού «Nothing is impossible» (Adidas).

Και μπορεί τα νέα social media να σου επιτρέπουν να φτιάξεις τον ατομικό αλγόριθμο ροής πληροφοριών, όμως ποτέ δεν θα σε αφήσουν να μάθεις πώς διάολο δουλεύει ο άλλος αλγόριθμος που σταματά τη ροή των χρημάτων στο γραφείο και στο σπίτι και αυξάνει τη ροή των εξόδων στα μαγαζιά.

Ποτέ κανένα κόμμα, καμία νέα θρησκεία κρυπτονομισμάτων ή καμία ψηφιακή ψευτοκομμούνα δεν θα σου επιτρέψουν να δεις το κρυφό λογισμικό απόσπασης βίου και υπεραξίας, του αόρατου αλγορίθμου στο εργοστασιακό ασυνείδητο του συστήματος…

ΥΓ.: Αν δεν το καταλάβατε, έτσι λειτουργεί ο νεοφιλελευθερισμός: είσαι ελεύθερος να επιλέξεις ό,τι θέλεις, αρκεί να υπακούς στο σύστημα και στις δομές του (π.χ. όταν πατάς «Συναίνεση»). Με αυτό το δόγμα της «ελευθερίας στην υπακοή» δίδαξαν τους ανώτερους διοικητές των ναζί οι ordoliberals θεωρητικοί την περίοδο της Βαϊμάρης.