Συνήθως κλείνω τα μάτια μου και όλες τις αισθήσεις μου στη θέα των καμένων δασών. Αυτό που απομένει μετά από μια φωτιά είναι απόκοσμο. Κάθε φωτιά αφήνει αποτυπώματα απώλειας και καταστροφής.
Φωτογραφίζοντας αυτήν την τόσο δυσοίωνη θέα στα απομεινάρια του Mαραθώνα ξεπρόβαλαν μπροστά στον φωτογραφικό φακό μου δέντρα καμένα, κλαδιά μαυρισμένα, χώματα γεμάτα στάχτες. Μέσα σε όλη αυτή τη θλίψη είδα τα καμένα δέντρα να στέκονται με όλες τους τις δυνάμεις εκεί στο περιβάλλον τους.
Τα δέντρα, με τις ρίζες τους που συγκρατούν το έδαφος, τα φύλλα τους που παράγουν οξυγόνο και την ύπαρξή τους που φιλοξενεί ζώα, έντομα και πουλιά, παραμένουν εκεί, ακόμα και καμένα, για να χαρίσουν ό,τι τους έχει απομείνει, περιμένοντας την αναγέννησή τους.
♦ Η Λίλια Αγάθου είναι φωτογράφος που ζει στην Αθήνα. Το φωτογραφικό της έργο είναι κυρίως προσανατολισμένο στα θέματα που προκύπτουν μέσα από το αστικό τοπίο. Eχει συμμετάσχει σε μουσικές και θεατρικές παραγωγές. Επίσης έχει εκθέσει φωτογραφίες της σε γκαλερί και φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό
Μοναχικά δέντρα, παράφωνα κλαδιά στα απομεινάρια κάθε φωτιάς
