Τρία χρόνια μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία η Γερμανία έχει χάσει την αξιοπιστία της ως σύμμαχος και εταίρος τόσο απέναντι στις ΗΠΑ όσο και στη Ρωσία.
Χαρακτηριστικό δείγμα γραφής της αμοιβαίας καχυποψίας που κυριαρχεί ανάμεσα στη Γερμανία και τις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ είναι η έκρηξη που κατέστρεψε τον υποθαλάσσιο αγωγό Nord Stream-2 που δεν πρόλαβε να λειτουργήσει.
Στη Μόσχα έχουν προ πολλού καταλήξει στο συμπέρασμα ότι με τα σημερινά δεδομένα αλλά και για το ορατό μέλλον δεν υπάρχει περίπτωση το Βερολίνο να έλθει σε σύγκρουση με τις ΗΠΑ, ακόμη και για να υπερασπιστεί τα δικά του ζωτικά συμφέροντα.
Στην Ουάσινγκτον εκτιμούν ότι η Γερμανία θα αποτελεί μεσομακροπρόθεσμα παράγοντα πολιτικής και επιχειρησιακής περιπλοκής κάθε εμπλοκής της Δύσης σε αντιπαράθεση και πολύ περισσότερο σε σύγκρουση.
Τρία χρόνια η Γερμανία προσπαθεί να κρατήσει ισορροπίες με αποτέλεσμα να σύρεται σε επιλογές που εξοργίζουν πότε τη Μόσχα, πότε την Ουάσινγκτον και ολοένα και πιο συχνά και τις δύο υπερδυνάμεις.
Χαρακτηριστικό είναι το γνώριμο πλέον σκηνικό που στήνεται κάθε φορά που συζητείται η αποστολή ενός οπλικού συστήματος στο Κίεβο.
Η Γερμανία ξεκινά από απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη άρνηση για να καταλήξει στην άνευ όρων αποδοχή.
Οταν για παράδειγμα προκύψει θέμα αποστολής επιπλέον αρμάτων μάχης στην Ουκρανία, το Βερολίνο ξαναγοράζει γερμανικά οπλικά συστήματα από τρίτες χώρες και τα προωθεί στην Ουκρανία.
Ετσι η Μόσχα, πέραν της ενίσχυσης του Κιέβου, βλέπει το Βερολίνο να διευκολύνει ακόμη και την ουδέτερη Ελβετία να δηλώσει την αλληλεγγύη της στην πανστρατιά της Δύσης.
Τα όρια της αξιοπιστίας και της ισχύος του Βερολίνου φάνηκαν με την αχρήστευση του υποθαλάσσιου αγωγού όταν η κυβέρνηση Σολτς δεν έδωσε στη δημοσιότητα τα στοιχεία που διέθετε για τους δράστες.
Δεν είναι τυχαίο, ούτε συμπτωματικό το οργίλο ύφος του Σολτς όταν τόνιζε ότι η συζήτηση για την αποστολή χερσαίων δυνάμεων δυτικών χωρών στην Ουκρανία σε ρόλο ειρηνευτικής δύναμης είναι το λάθος θέμα στη λάθος ώρα.
Το πρόβλημα της Γερμανίας είναι σήμερα ακόμη πιο περίπλοκο.
Μέχρι χθες προσπαθούσε να ισορροπήσει μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας.
Η προσέγγιση των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων, μακράν του να διευκολύνει τον Σολτς, περιπλέκει τα πράγματα.
Αν ο καγκελάριος στηρίξει τους Πούτιν – Τραμπ, θα χάσει την αξιοπιστία του και απέναντι στον Μακρόν.
