Παραίτηση. Και τώρα τι; Υπομονή. Να ζεσταθούμε μαμά! Εξι ζευγάρια χέρια… μιλούν για το μαρτύριο της ζωής τους. Φανερώνουν την ηλικία τους, τις έγνοιες τους, την ψυχική τους διάθεση αυτή τη μοναχική στιγμή όπου γύρω τους όλα είναι γκρεμισμένα. Μόνο οι παιδικές παλάμες αναζητούν ζεστασιά στη φευγαλέα αυτοσχέδια φωτιά. Σε κάποιον καταυλισμό προσφύγων Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας.
Οι παλάμες των ενηλίκων είναι η δύναμη της ζωής, της σχέσης τους. Οπως πριν έτσι και τώρα: «Κάτι θα κάνουμε, με υπομονή θα τα καταφέρουμε!». Μόνο που τώρα είναι όλα στάχτη και ερείπια. Με τι κουράγιο ξαναρχίζεις από την αρχή; Με τη δύναμη που σου δίνει η ανυπαρξία εναλλακτικής λύσης, η ζωή που θυμάσαι ότι είχες και κάποιοι στην κατέστρεψαν. Η δύναμη του να μεγαλώσεις τα παιδιά σου, στην πατρίδα σου.
