Η μεγάλη ανατροπή

Ο Νετανιάχου βρίσκεται ήδη στις ΗΠΑ και στις αρχές της επόμενης εβδομάδας θα είναι ο πρώτος ξένος ηγέτης μετά την ορκωμοσία του Τραμπ που θα γίνει δεκτός στον Λευκό Οίκο.

«Η Συρία και η Μέση Ανατολή μετά τον Ασαντ», στις οκτώ αυτές λέξεις φαίνεται να συμπυκνώνεται η ατζέντα των συνομιλιών Τραμπ-Νετανιάχου.

Η συνάντηση των δύο ηγετών, σύμφωνα με ισραηλινές πηγές, είναι πολύ πιθανόν να συμπέσει με την εξαγγελία της αποχώρησης των δύο χιλιάδων Αμερικανών στρατιωτών που σταθμεύουν στη Βορειοανατολική Συρία, την οποία ελέγχει το συριακό παρακλάδι του ΡΚΚ, PYD-YPG.

Η προστασία των κουρδικών δυνάμεων της Συρίας από τις ΗΠΑ νομιμοποιείται καθώς η κουρδική πολιτοφυλακή συνεχίζει τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού Κράτους» και ταυτόχρονα κρατάει 10.000 αιχμαλώτους, οι οποίοι μαζί με τα μέλη των οικογενειών τους φτάνουν τις 50.000.

Το φθινόπωρο του 2018, αλλά και του 2019, ο Τραμπ πιεζόμενος από τον Ερντογάν εξήγγειλε εσπευσμένη αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων, η οποία και τις δύο φορές ματαιώθηκε από την ηγεσία του Πενταγώνου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Ομως, το 2025 δεν είναι 2018-19, όταν η Τουρκία παρενοχλούσε την πολιτική των ΗΠΑ στη Συρία και όχι μόνον.

Αν πάμε πίσω μερικούς μήνες θα διαπιστώσουμε ότι οι τζιχαντιστές του Γκολάνι ξεκίνησαν την προέλασή τους από το Ιντλίμπ προς τη Δαμασκό αμέσως μετά τη σύναψη εκεχειρίας στον Νότιο Λίβανο ανάμεσα στη Χεζμπολά και το Ισραήλ.

Οταν οι τζιχαντιστές έφτασαν στα περίχωρα της Δαμασκού, το Ισραήλ προώθησε τις δυνάμεις του από τα Υψίπεδα του Γκολάν προς Βορράν σε θέσεις που αν χρειαστεί επιτρέπουν προέλαση-αστραπή μέχρι τη Δαμασκό.

Την ίδια στιγμή το Ισραήλ με σαρωτικές αεροπορικές επιδρομές κατέστρεφε ό,τι είχε απομείνει από τις εγκαταστάσεις και τα οπλικά συστήματα του καθεστώτος Ασαντ.

Η αλληλουχία των γεγονότων είναι τόσο ανάγλυφη ώστε να μη χρειάζονται θεωρίες συνωμοσίας για την ερμηνεία των εξελίξεων.

Οι τζιχαντιστές της Συρίας με τη στήριξη της Τουρκίας κατόρθωσαν ό,τι δεν μπορούσαν να πετύχουν από το 2011 μέχρι και σήμερα οι ΗΠΑ και το Ισραήλ: την ανατροπή του καθεστώτος Ασαντ και την έξωση του Ιράν από τη Μέση Ανατολή.

Μια σειρά από κινήσεις του Ερντογάν, όπως η διαπραγμάτευση με τον Οτσαλάν, εκ των πραγμάτων προετοιμάζουν το έδαφος για αναζήτηση πολιτικής λύσης στη Ροζάβα, δηλαδή τη Βορειοανατολική Συρία ή, στη χειρότερη περίπτωση, δίνουν ένα άλλοθι σε ενδεχόμενη αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων.

Το Ισραήλ έχει διασφαλίσει το βόρειο μέτωπό του με τη Χεζμπολά χωρίς τη στήριξη του Ιράν και με τις μηχανοκίνητες μονάδες του νότια της Δαμασκού.

Ολα τα παραπάνω δεν μπορούν να χρεωθούν στον Τραμπ, καθώς ο συμβιβασμός ΗΠΑ-Ισραήλ με την Τουρκία είναι προφανώς έργο της κυβέρνησης Μπάιντεν.